Black Mountain - Destroyer (2019)

Kort gezegd: wat een zeikplaat.

Lang gezegd: mijn recensie op Luminous Dash.

Gitaargeweld doorspekt met synthesizerklanken opent dit album met zijn duistere hoes. Helaas leven we niet in 1983 en heb je geen plaat van Dio of Ozzy Osbourne in handen, maar van één van hun aan creatieve bloedarmoede lijdende erfgenamen Black Mountain.

Van het gemompel van frontman Stephen McBean op opener Future Shade versta je niets, met uitzondering van een handvol zinsneden als ‘no one’s gonna save you tonight.’ En die klinken dan nog eens even fris als sla uit een plastic zak die al vier dagen in de koelkast ligt. Synthesizers nemen de bovenhand op het tweede nummer, Horns Arising, waar de van Black Sabbath gekopieerde riffs meer naar de achtergrond verdwijnen. En dan moet de elektronisch vervormde stem van McBean nog komen. En nee, een intermezzo met een folky akoestische gitaar maakt van een ongeïnspireerd broddelwerkje nog geen Led Zeppelin.

Zo gaat dit acht eindeloze nummers lang verder. Begint bij Closer To The Edge de hoop te dagen dat die mysterieuze intro weleens naar iets moois zou kunnen leiden, dan komt de teleurstelling al snel om de hoek piepen wanneer blijkt dat die intro het hele nummer is. Een lied zo opbouwen dat het de luisteraar meesleept, opzwepende ritmes, melodieën die blijven hangen: Black Mountain heeft er allemaal nog nooit van gehoord.

Als Destroyer iets vernietigt, dan is het zijn luisteraar. Wanneer de laatste noten van het allerlaatste nummer eindelijk wegsterven, is die ongetwijfeld al lang overleden aan een cocktail van dodelijke saaiheid en eentonigheid. De enigen die plezier zouden beleven aan dit onding, lijken ons mensen die te veel concerten hebben bijgewoond zonder oordopjes. Het ontbreekt Black Mountain simpelweg aan originaliteit, aan frisheid, aan energie. Een bende ambtenaren in het voorlaatste jaar voor hun pensioen klinkt nog minder uitgeblust.

Laat ons dit echter op een positieve manier bekijken: door niet naar deze plaat te luisteren, bespaar je jezelf (en onze planeet) heel wat kostbare energie. In de drieënveertig minuten die je anders kwijt was geweest, kan je vervolgens iets nuttigs doen. Geniet ervan!

Zo... die gaat er met twee benen gestrekt in. Ik heb deze nu ook één keer geluisterd, maar zóó slecht vond ik 'm toch ook niet.

Op zich geen verkeerd album hoor; een ietwat overdreven recensie hierboven dan ook wat mij betreft. Ik heb persoonlijk wel een probleempje met de productie. Met name de ritmesectie klinkt bij momenten als een grote doffe brij en er zit ook schrikbarend weinig dynamiek in het geluid. Eigenlijk klinkt alles vooral hard. De balans tussen hardere riffs, melodie, psychedelische elementen en de kenmerkende dubbele vocalen lijkt ook een beetje verstoord. Vooral de vocalen laten met het vertrek van Amber Webber een duidelijke achteruitgang zien. Vooralsnog zeker niet de beste plaat van Black Mountain, maar rond de 3 sterren ga ik er uiteindelijk wel aan kwijt kunnen verwacht ik.

Van de week eerst maar eens op vinyl scoren, want in de geluidskwaliteit van Spotify heb ik nog altijd weinig vertrouwen.

Overdreven eerste stem maar wel een stijlbreuk. Genietbaar!

Dat de backingvocal, Amber Webber, vertrokken is, is inderdaad een flinke aderlating. ik mis nu diepgang en power in de vocalen. Ook de productie is matig. Het songmateriaal is nog wel op niveau, maar een uitschieter ontbreekt, waar Black Mountain op eerdere platen wél steeds in slaagden. Derhalve 3*

Kijk, ik krijg voortdurend dingen in mijn mailbox om te bespreken. Soms heel goed, soms gewoon matig (dat zijn de moeilijkste recensies), soms slecht en maar zelden héél slecht. Maar als ik het heel slecht vind, zeg ik het natuurlijk ook, een recensie is tenslotte geen verkooppraatje. Voor heel wat muzikale avonturen breng ik begrip op, maar als een groep klinkt alsof ze er zélf hoegenaamd geen zin in hebben, heb ik er ook geen zin in.

Je kiest er dus zelf voor om die recensie te schrijven, terwijl je er geen zin in hebt.

Ik had al toegezegd om deze te bespreken, dus het is eerder een kwestie van 'belofte maakt schuld' dan van masochisme

Ik mis in je recensie alleen wel de vergelijking met hun eerdere werk en een stukje achtergrond. Nu lijkt het te veel alsof het gewoon je band niet is.

RockAround
Hoewel ik je stukje geestig vind, heb ik wel moeite met het zo keihard afkraken van werk van anderen. Zij maken iets, jij (en ik) produceren een stukje over hùn werk. Schieten is altijd makkelijk, creëren een stuk moeilijker.

Dit is ook wat ik op menig recensent tegen heb; met je mening werk waar anderen doorgans hun ziel en zaligheid in hebben gelegd en hun brood mee moeten verdienen neersabelen op basis van (grotendeels een kwestie van) smaak. Het is allemaal niet zo 'meetbaar slecht' is als gesuggereerd wordt.
Over deze plaat; ik vind hun sound redelijk origineel, maar de productie zoals koosknook al zei, doet de zaak geen goed. Ben er nog niet helemaal uit; ergens tussen de 3* en 4*

Ik moet toegeven dat ik voor deze recensie nog nooit iets van Black Mountain had gehoord en hun eerdere werk dus ook pas bij het schrijfproces van deze recensie heb ontdekt, maar in feite doet die achtergrond weinig ter zake. Als ik argumenten aanhaal als onoriginele teksten, weinig meeslepende songstructuren en simpelweg een zeer eentonig geluid, dan staat dat op zichzelf, los van wat deze groep op eerdere platen deed.

Ik beweer ook nergens dat dit 'meetbaar' slecht is, elders zal je mogelijk (ik heb er nog niet naar gezocht) recensies vinden die dit werk juist wel prijzen. Maar zoals ik in een eerder bericht al aangaf: ik breng begrip op voor heel wat muzikale strapatsen, ik kan zeer uiteenlopende dingen appreciëren en zal maar heel zelden een groep volledig afkraken omdat ik het om te beginnen al fantastisch vind dat zij het avontuur gewoon aandurven en de sprong wagen om muziek op te nemen en los te laten op het publiek. Maar dan moeten zij natuurlijk wel zelf moeite doen om mij te prikkelen met hun muziek. Simpel gesteld klinkt Black Mountain op deze plaat alsof het voor hen eigenlijk allemaal niet hoefde en ze liever wat langer in hun bed waren blijven liggen. Nergens krijg ik de indruk dat de groep, zoals jij het stelt, hun ziel en zaligheid heeft gelegd in deze plaat. En dan vind ik het moeilijk om toch nog positief te blijven over dit gedrocht. Ik ben ook niet de oma van de frontman die altijd zal zeggen 'Goed gedaan jongen.'

Jouw '1' doet anders vermoeden

Voor de goede orde, ik respecteer je mening, je onderbouwt het ook, ben het er alleen niet mee eens. Da's alles.

Heb zelf een haat-liefde verhouding met deze band; naast geweldige nummers leveren ze altijd inspiratieloze nummers af. Deze plaat is minder grillig op het eerste gehoor, maar bevat ook weinig pieken. Consistent heet dat dan....

Lekkere plaat, hoor! Black Mountain klinkt hier een stuk harder dan op IV, veel Sabbath-invloeden inderdaad. Toch ook een letterlijke dot psychedelica en mooie rustige folky momenten.

Een 2,8 is in elk geval veel te weinig eer.

De zang is irritant, maar verder is dit een heel lekker plaatje.

Die 1ste recensie is onzin natuurlijk; geen achtergrond kennis van de band, duidelijk geen liefhebber van deze smaak/stijl in het algemeen (hun fijnste oudere nummers zijn óók erg repetitief, kan heel goed werken juist), totaal non-informatief, makkelijk afkraken en een paar niet geslaagde pogingen tot humor. Ik ben overigens niet bekend met de rest van het werk van RockAround, maar op basis van dit stuk ga ik me er ook niet in verdiepen. Dus, bespaar jezelf het leeswerk en oordeel lekker zelf over de nieuwe Black Mountain. Recensie Rating: 1/5 sterren.

On-topic: Eerste indruk van de plaat is maar matig voor Black Mountains doen, beetje saai, geen top-uitschieters (wat voorheen vaak wel zo was).

Doe mij Wucan maar...

Zo'n review triggert mij enorm. Na BM wat uit het oog te hebben verloren, heb ik deze worp eens op mijn gemak beluisterd en herbeluisterd. Wat een geweldige pot muziek is dit toch alweer. Lekker doen wat de massa fout vindt en er een eigenzinnige mix van maken. De combinatie synths-riffs-mystiek doet het enorm. "Horns Arising" op minuut 5 deed mij volledig overstag gaan. Woehaaaa. Kijk, ik heb in de jaren 80-90 ook reviews voor rockbladen en metalzines gedaan en wanneer je nulletjes of eentjes begint uit te delen, moet je je de vraag stellen of de kolen wel nog het sop waard zijn. Bij mij was het op een bepaald moment op en zie... luttele tijd later kan je weer echt genieten van de wondere wereld van muziek...

Ik kan nog steeds genieten van wondermooie muziek hoor, maak je maar geen zorgen om mij. Platen waar artiesten hart en ziel in steken. Alles wat Destroyer niet is, dus.

Productioneel is de plaat niet geheel optimaal, zoals hierboven ook al genoemd werd. Verder is dit gewoon Black Mountain zoals we ze kennen en dat is je ding... of niet.

Ik blijf deze wreed lekker vinden.