menu

Trixie Whitley - Lacuna (2019)

mijn stem
3,77 (13)
13 stemmen

Belgiƫ
Pop
Label: Unday

  1. Intro (1:12)
  2. Heartbeat (3:15)
  3. Long Time Coming (4:07)
  4. May Cannan (4:17)
  5. Dandy (4:05)
  6. Time (4:26)
  7. Touch (3:57)
  8. Bleak (4:08)
  9. Fishing for Stars (4:08)
  10. Dare to Imagine (4:00)
  11. The Hotter I Burn (3:31)
totale tijdsduur: 41:06
zoeken in:
avatar van E-Clect-Eddy
3,5
geplaatst:
Alweer de 4e single die is uitgebracht van dit album en nog geen berichtjes!

Na Heartbeat, Touch, Long Time Coming nu ook May Cannan uitgebracht. Het is het meest energieke nummer van de singles en daarmee mijn favoriet.

avatar van mattman
geplaatst:
Die vier singles klinken stuk voor stuk erg goed. Als de rest dit niveau aanhoudt, dan is dit album een blijvertje.

Hou enorm van de mix van old school (trip hop) en heel moderne frisse stijlen. En die stem hé. Wat een zanglijnen, ook hier weer.

avatar van Lura
geplaatst:
De Belgisch/Amerikaanse zangeres Trixie Whitley kreeg haar muzikale genen mee van haar bekende vader, de betreurde Chris Whitley. Ze begon op haar tiende te drummen en toerde op haar elfde al door Europa. Het liedje Heen en Weer van Drs. P had voor haar geschreven kunnen zijn, want sinds haar geboorte in 1987 in Gent verhuisde te meermaals tussen die stad en New York.

Grote bekendheid kreeg Trixie als lid van de supergroep Black Dub, waar ook sinds 2009 Daniel Lanois, Brian Blade en Daryl Johnson deel van uitmaken. Haar solocarrière begon ook in dat jaar met de release van de in eigen beheer uitgebrachte EP The Engine. Mede geproduceerd door Me'Shell Ndegéocello, waarop een soulklassieker als I’d Rather Go Blind te vinden is.

Het debuutalbum Fourth Corner kon in 2013 meteen op veel bijval rekenen. Lacuna is intussen haar derde album van de nu eenendertigjarige zangeres. Mei vorig jaar werd het nummer Heart Beat al vrijgegeven, zodat de fans een idee kregen wat ze van het album mocht verwachten.

Voor mij was het heel erg wennen aan de grote hoeveelheid gebruikte elektronica. Maar uiteindelijk raakte ik toch vooral gefascineerd door de hypnotische ritmes, waarbij ze de grenzen van een aantal genres verkent. Hoe fascinerend ook die bedwelmende ritmes, het meest word ik toch geraakt door het sobere, ingetogen Fishing For Stars met fraai akoestisch gitaarspel.

Lacuna werd volledig geschreven en opgenomen in Brooklyn, New York. Het wordt geleverd met een keurig verzorgd tekstboekje. Haar grote kwaliteiten als zangeres staan trouwens al vele jaren buiten kijf. Met name live maakt ze veel indruk, fijn dus dat ze de komende tijd concerten door Europa zal gaan geven om de release te promoten.

Trixie Whitley live:

15-05 UTRECHT: TivoliVredenburg, supporting dEUS
16-05 UTRECHT: TivoliVredenburg, supporting dEUS
17-05 UTRECHT: TivoliVredenburg, supporting dEUS
20-05 AMSTERDAM: Melkweg
28-05 BRUSSEL: AB
29-05 BRUSSEL: AB
07-06 BRUGGE: Cactus Festival

avatar van WoNa
3,5
geplaatst:
Dit is een behoorlijk verwarrende plaat. Daarom schat ik hem voor nu nog even conservatief in, maar sluit niet uit dat de plaat kan blijven groeien. Waarom dit alles?

Bij de eerste beluistering dacht ik van doen te hebben met een vrij platte r&b plaat, qua zang, qua beats. Toch was er iets dat me zei nogmaals te luisteren. Vanaf dat moment gaf Lacuna met horten en storen meer van zichzelf prijs. Het harde randje onder de soms gladde synths, een opdoemde gitaar die niets spaart, de verandering in Trixey Whitleys stem. Het won me steeds meer voor de plaat.

Al snel was duidelijk dat hier in het geheel geen vluchtig, commercieel product lag, maar een zorgvuldige opgebouwde plaat, met enorm veel aandacht voor juist die details die de popliefhebber direct weg zal maar jagen of overhaalt om meer volwassen muziek te gaan beluisteren in de toekomst. Iedere liefhebber van serieuze popmuziek heeft een aantal van die platen gehad. Lacuna zou er een voor de jeugd van vandaag kunnen zijn. Die ontdekking dat er meer is.

Trixey Whitley biedt dat meer op haar derde album. Het is knap in elkaar gezet, het intrigeert en er wordt zeer soepel gezongen. Bij vlagen is Lacuna gewoon uitzonderlijk goed. Hoe goed gaat de tijd mij leren.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Trixie Whitley - Lacuna - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Trixie Whitley - Lacuna
Trixie Whitley doet het dit keer flink anders en dat is wennen, maar uiteindelijk grijpen de songs op de plaat je toch weer makkelijk bij de strot

Trixie Whitley kreeg de muziek met de paplepel ingegoten en trad in de voetsporen van haar te vroeg overleden vader zodra dat kon. De afgelopen jaren was het helaas wat stil, maar de muzikante uit New York keert nu terug met een vol en opwindend geluid. Het is een geluid dat wat meer afstand neemt van de rootsmuziek en nog openlijker flirt met triphop en soul. Het is bovendien een geluid waarin de gitaren het hebben verloren van de synths en de drums, maar het is de geweldige stem van Trixie Whitley die de plaat een flink stuk optilt en er voor zorgt dat ook Lacuna weer makkelijk onder de huid kruipt.

Trixie Whitley is de dochter van de muzikant Chris Whitley, die in 1991 debuteerde met het geweldige en onovertroffen Living With The Law en in 2005 overleed op slechts 45-jarige leeftijd.

Trixie Whitley, overigens geboren en opgegroeid in Gent, groeide op rond het podium waarop haar vader zo vaak te vinden was en datzelfde podium zocht ze zelf op toen haar vader was overleden.

In 2010 dook ze op als frontvrouw van de gelegenheidsband Black Dub, die verder bestond uit topmuzikanten Daniel Lanois, Brian Blade en Daryl Johnson.

Na het debuut en vooralsnog de enige plaat van Black Dub, dook Trixie Whitley in 2013 op met het sterke Fourth Corner, dat twee jaar later werd gevolgd door het minstens even goede Porta Bohemica. De afgelopen jaren was het stil rond de vanuit New York opererende singer-songwriter, maar deze week keert Trixie Whitley eindelijk terug met een nieuwe plaat.

Op haar debuut koos Trixie Whitley nog vrijwel uitsluitend voor de Amerikaanse rootsmuziek, maar Porta Bohemica liet bijna vier jaar geleden ook flirts met triphop horen. Op Lacuna kiest Trixie Whitley nog wat nadrukkelijker voor een eigen geluid. Haar soulvolle stem is uiteraard gebleven, maar de instrumentatie op de nieuwe plaat is weer flink anders dan op de twee voorgangers. Lacuna staat vol met bijzondere en vaak opzwepende ritmes, biedt veel meer ruimte aan elektronica, flirt incidenteel met roots en jazz, maar biedt vooral een platform aan triphop en soul.

Ik geef direct toe dat ik erg moest wennen aan Lacuna. Van de stem van Trixie Whitley was ik ook dit keer direct onder de indruk, maar de wat drukke instrumentatie op de plaat had me zeker niet direct te pakken. Wanneer de gitaren domineren, en dat is maar zelden het geval op Lacuna, vond ik het allemaal prachtig, maar voor de wat koele synths en nerveuze ritmes kreeg ik de handen zeker niet direct op elkaar.

Lacuna is een plaat waaraan ik flink moest wennen, maar het is ook een plaat waarvan de puzzelstukjes langzaam maar zeker in elkaar vallen. Het siert Trixie Whitley dat ze niet is blijven hangen in de muziek die haar vader maakte, maar constant probeert te veranderen. Invloeden uit de triphop zijn er misschien nog langzaam maar zeker ingeslopen, maar het meer elektronische geluid op Lacuna en de bijzondere wijze waarop ritmes worden gebruikt zijn echt nieuw.

Het is een geluid dat misschien niet direct lijkt te passen bij de soulvolle strot van Trixie Whitley, maar na enige gewenning versterken het instrumentarium en de vocalen elkaar alleen maar. In de meest soulvolle tracks schuift Trixie Whitley op richting de muziek van een band als Massive Attack, maar gelukkig verloochent de muzikante uit New York ook haar wortels in de Amerikaanse rootsmuziek niet en snijdt ze hier en daar weer door de ziel met intense songs die vol emotie worden vertolkt.

In een aantal anders songs gaat Lacuna wat meer de kant van de pop en R&B op, wat waarschijnlijk de verdienste is van de New Yorkse hip-hop producer Little Shalimar aka Torbitt Schwartz, die Trixie Whitley vergezelde in de studio in Brooklyn. Ook in deze genres weet Trixie Whitley zich makkelijk staande te houden en onderscheidt ze zich makkelijk van de concurrentie.

Al met al even wennen dus deze nieuwe plaat van Trixie Whitley, maar geduld wordt absoluut beloond. Erwin Zijleman

avatar van Kronos
4,0
geplaatst:
Na een vijftal luisterbeurten vond ik er nog steeds niet veel aan. Het leek me dat ik er niet aan zou wennen. Dus maar opzij gelegd. Al een maand niet meer gedraaid.

Gisteren in de platenwinkel hoorde ik fantastische muziek. Maar waarvan kende ik die ook alweer? Enkele seconden later besefte ik al dat dit album opstond.

Eenmaal thuisgekomen de cd beluisterd en ja hoor, alle weerstand is plots geheel verdwenen. Alles valt nu op zijn plaats. Het blijft toch mysterieus hoe muziek zich niet alleen in je onderbewuste kan nestelen maar er blijkbaar ook nog iets mee doet.

Hoe dan ook niets dan respect voor Trixie als persoon en muzikante. Maar toch fijn dat ik ook van haar muziek enthousiaste fan kan blijven.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:38 uur

geplaatst: vandaag om 20:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.