John Coltrane - Black Pearls (1964)

hele goeie plaat met lange stukken , je moet er wel erg van houden als je het 5 sterren wil geven , maar de man speelt prachtig , maar t'is wel jazz hé !

Met: Donald Byrd (trompet), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Art Taylor (drums)

Black Pearls is een waar bop-album met lange nummers. Niet zo lang als dat ze later werden tijdens concerten waar Trane makkelijk een uur kon doorgaan met één nummer maar voor 1958 toch best wel lang. De band staat stevig in elkaar en Donald Byrd weet zowaar geïnspireerd uit de hoek te komen, vooral op titelnummer. Prima bijdragen op dit album! Mooiste is het verhaal achter 'Sweet Sapphire Blues'. De Prestige producer destijds, Bob Weinstock, had te weinig materiaal voor een heel album. Trane stelde voor een lange blues op te nemen. Hij improviseerde wat met de band en zei achteraf: dat was 'Sweet Sapphire Blues' en jij hebt het geschreven Bob. Weinstock weigerde in eerste instantie de credits op zich te nemen maar Trane stond er op. Vandaar dat het nummer nu nog steeds aan Bob Weinstock wordt toegewezen. Het vormt tevens een hele aangename afsluiter met uitstekend spel van Garland. Een heel fijn plaatje!

Beste nummer: 'Black Pearls'

Eindwaardering: 4 sterren

Ik las ergens dat Coltrane werd verweten dat hij te lange solo's speelde. Hij antwoorde dat als je langer de tijd nodig hebt je die ook moet pakken. Hierbij verwees hij ook naar Dolphy en Tyner, maar die spelen hier nog niet mee.

Coltrane zei ook dat je als criticus eerst de muziek moet voelen voor je er iets over zegt, ongeacht of het positieve of negatieve kritiek is. Ongefundeerde positieve kritiek vond Coltrane oppervlakkig.

Nu durf ik niet meer zo snel een review te tikken. Ik vind wel dat lange solo's fijn zijn. Ik houd van de verhalen die solo's kunnen vertellen.

En ook al klinkt deze plaat erg safe, de lange songs maken mij blij. Dit kwintet zegt mij nog niet veel, omdat ik pas kort leer kennen. Wat nu volgt is een periode dat ik deze plaat ga voelen. Ik vind in elk geval nu al de bassolo in het titelstuk met die verstilde piano-klanken echt erg fraai.

Kleine noot nog: de opnamen dateren van 1958.

Alvast een halve punt erbij voor deze lekkere plaat. 3 flinke jams met fijne, geïnspireerde en virtuoze solo's.

In één jaar tijd nam Coltrane een flink aantal sessies op voor Prestige, waarvan dat label er vier direct uitgaf, en een een hoog aantal van wel elf stuks in de periode 1959-1961, toenn Coltrane reeds was verhuisd naar Atlantic en daarna Impulse!

Zijn de jams daarom minder? Nee, ik houd er eigenlijk wel van. En ook al vindt vast niet iedereen het kies dat Prestige zo een beetje alles wat op de plank stond nog uitgaf, ben ik blij dat er dit soort platen zijn. Ik denk dan ook dat ik wat meer duik in die 1957-1958 periode van Trane en eens zien welke Prestige-platen echt waardevol zijn. Black Pearls in elk geval zeker weten!

Wat een fijne plaat is dit zeg!

John Coltrane, Donald Byrd, Red Garland, Paul Chambers en Art Taylor is ook niet zomaar een quintet. Ze swingen de boxen uit met 3 fijne nummers.