Holly Herndon - PROTO (2019)

Via de site van Interface ontdekt.
Zeer bijzonder album.
En vooral; erg innovatief.

Als knoppendraaier die zich ook wil begeven in de popwereld is Holly Herndon wat mij betreft ongeëvenaard. Het is duidelijk dat dit iemand is met een duidelijke visie, waarin experimentele elementen (chorale vocalen die volledig worden bewerkt en vervormd) worden gecombineerd met zoete melodieën.

Helaas voor mij is de plaat net wat te barok om echt in goede aarde te vallen. Misschien groeit het nog!

Ik heb hier een vergelijkbaar gevoel over. Deze muzikale presentatie is bijzonder om mee te maken, maar meer als een soort kunstexpositie. Het is ontegenzeggelijk knap en innovatief, maar ik hoef er niet per se vaker dan eens in de paar jaar heen. Een artieste die haar tijd ver vooruit klinkt. Maar het daardoor in het heden niet helemaal voor mij doet.

‘Last Gasp’ is zo’n onbeschrijfelijk mooie track. Een symbiose tussen stem en machine die meer uit die hybride vorm haalt dan ik voor mogelijk had gehouden. Briljant gewoon.

Deze plaat is zijn tijd lichtjaren vooruit en wordt als gevolg daarvan niet echt op waarde geschat. Iets waar Laurel Halo voor mijn gevoel ook last van heeft. Onbegrepen genialiteit.

Destijds nog twee nummers van genomineerd in het Song van het Jaar topic. Eternal vloog er in ronde één uit, maar Frontier haalde zowaar de maandfinale. Uiteindelijk een 106e plek in de jaarlijst.

Last Gasp is ook schitterend. Gewoon een heerlijke plaat dit. Zie nu dat ik er niet eens een stem bij heb staan, terwijl ik hem destijds grijs heb gedraaid.