Marissa Nadler & Stephen Brodsky - Droneflower (2019)

Folk en Rock als genres zijn wat misleidend, het is vooral het donkere geluid van Marissa solo waar ik neem aan Stephen Brodsky de lead gitaar op doet en Marissa de akoestische gitaar en tweede elektrische gitaar.

De tweede single is uit Estranged met daarin een dominante synth(?)-gitaar. Het eerste deel klinkt inderdaad als lome duistere Folk waar af een toe een orgel doorheen prikt met kerkelijke klanken.

De eerste single For the Sun is iets meer 'trippy' met een lekker brommende gitaar, klinkt iets meer als Shoegaze.

Beide bevallen prima, maar vermoedelijk meer een stemmig album voor na de zonsondergang.

Marissa Nadler & Stephen Brodsky - For the Sun (Official Audio) - YouTube

Marissa Nadler & Stephen Brodsky - Estranged (Official Audio) - YouTube

Beide singles bevallen me wel. Leuke verassing dit!

Puike Guns 'N Roses cover die Estranged, totaal niet bekend met het werk van Marissa, dit is op m'n radar gekomen door de samenwerking met Brodsky (waar haalt hij de tijd hiervoor: Old Man Gloom, Mutoid Men, Cave in terug op de rails, etc...)

Afsluiter In Spite Of Me is terug een cover, van Morphine deze keer...

Het album is wat aan de korte kant, Estranged pakt al een 4de in van de playtime, soit beter een perfect getrimd album dan een te lange trip die maar blijft duren

Apart bij de credits op Spotify staat het duo bekend als schrijvers van Estranged...

Oeie Spotify gaat moeten oppassen dat Axl geen proces gaat aanspannen

Niet de eerste keer dat de credits niet correct zijn...

Wat levert het op als je een pure hardcore punker bij een folkie zet met een liefde voor stevige black metal. Dan krijg je een vreemde donkere gewaarwording; genaamd Droneflower. De uit Boston afkomstige Marissa Nadler laat haar muzikale talenten uitbuiten, en weet zelf ook misbruik te maken van andere muzikanten. Nou heeft ze ook een aparte, wat spookachtige verschijning; niet alleen vocaal, maar ook qua uiterlijk. Ze laat zich graag gebruiken door de duistere krachten in het wereldje. Collega’s staan ook in de rij om haar te voorzien van aangename bijdrages. Niet de minste namen als John Cale, Sharon van Etten en Father John Misty, hebben allen een samenwerkingsverband met haar op hun curriculum vitae staan. Hier kiest ze ervoor om met oud Cave In gitarist Stephen Brodsky aan de slag te gaan, wat resulteert in het avontuurlijke sprookjesachtige doemplaat Droneflower.

Space Ghost I heeft dat verwerpelijke gedesillusioneerd gevoel van leegte. Gelijk al maken we kennis met overheersende onbehagelijke verdriet. Zelfs Marissa Nadler durft zich vocaal hier niet aan te wagen. Met ingehouden adem bereid ze zich voor om na het aangename pianospel hard toe te slaan in het grillige For The Sun. Vanuit de krochten van ons bestaan, diep in het binnenste van de ziel wordt ze opgeroepen. Ruw verstoord door het zware industriële slagwerk op laag gestemde gitaren. De demonische triphop krijgt al gedurende de song zijn vernietigende vorm. Opeens ben je een metgezel in de opgeroepen nachtmerrie. De lieflijke zang van Watch The Time dwingt je om niet meegesleurd te worden in de als Sirene fluisterstem van een erotisch geladen Marissa Nadler, die hier figureert als verleidende halfgodin.

Space Ghost II blijkt nog slepender te zijn dan zijn eerste variant. De piano sterft een eenzame dood, omgeven door een klagende zangeres, die met haar griezelige stemgeluid weer alle aandacht opeist. Meer instrumenten gaan de strijd met haar aan, maar zijn niet bestand tegen de treurnis en het botte afwijzende gevoel. De Oosterse akoestische klanken laten je verstikken in de drooggelegde Fata Morgana van Dead West. Bijna opzwepend wordt je uitgenodigd door exotische buikdanseressen, die ingehuurd zijn om je met hun blikken te verslinden. Bij de eerste luisterbeurt valt gelijk de totaal naar zich toe getrokken cover van de Guns N’ Roses klassieker Estranged op. Er wordt ruim de tijd genomen om dit aangenaam stukje voor stukje op te bouwen. De vervreemding komt door de twijfel in de stem van Marissa Nadler. Open solliciteert ze hier naar de vrijgekomen vacature van ijskoningin, nu Siouxsie Sioux al een aantal jaren van haar pensioen aan het genieten is.

Hoe verwarrend is het dan om vervolgens meegezogen te worden in het country getinte lieve kampvuurliedje Shades Apart. Prominent staat hier de prachtige gitaar centraal, en zelfs voor een momentje de zangeres weet te temmen is magistraal. Met onderdrukte ruisgeluiden weerkaatst Buried In Love in een oceaan van diepe stem vervormers, gesmoord door de fade out. Met het filmische Morbid Mist werkt het duo zich naar het einde toe. Ook hier met noodzakelijke echo’s op het gitaarspel. Die afsluiting komt er uiteindelijk in het toegankelijke zuchtmeisje gebaseerde In Spite Of Me. Bijna kaal weet Marissa Nadler te benadrukken dat ze het op eigen kracht ook wel weet waar te maken. Hierdoor sluit ze zo persoonlijk mogelijk af in deze geslaagde aanwinst van 2019.

Marissa Nadler & Stephen Brodsky - Droneflower | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com