Dat was het dan inderdaad. By far het zwaarste album wat ik ooit heb geluisterd. Ik merk dat ik zoek naar afleiding. Wil dit niet ervaren, kan er met mijn verstand niet bij (duh). Het is zoals Nakur al zegt niet voor te stellen hoe het is om niet bewust te zijn, maar toch gebeurt er wat. Je bent niet dood.
Er zijn voor mij eigenlijk twee delen. Een in de categorie angstaanjagende nachtmerrie, zoals deel 4 en 5 kenmerkt. Maar hier is er eigenlijk geen angst, er is niets, maar toch iets. Ik als luisteraar ben me bewust van iets dat niet bewust is. De andere categorie is stilte, rustige void.
En ja het en der tóch nog de laatste snippers van de trompetten van burning memory. Uitgerekt, lang, als het geluid van een machine. Krijgt degene die dit ervaart er ook maar iets van mee? Nou ja, ik ben het niet meer. Ik wás het, voor mij gevoel zelfs nog in delen van 4 en 5. Nu is het pure vervreemding. Ik merk telkens weer dat ik wil dat het over is. Stilte, echte rust, geen onbehagelijk gevoel meer, geen ruis meer, geen pijn meer.
Dat wordt 'beloond' in het allerlaatste stuk. Het stuk waar ongetwijfeld de meeste tranen om gelaten zijn. Opvallend vond ik het deel dat vóór het allerlaatste deel komt (de welbekende 'ending'). Laat ik niets spijlen. Over dit project moet je niet lezen, maar het ervaren.
4.5/5 voor alle albums met een kans op een 5. Ik moet het echt nog even laten bezinken en daar gaat ook weer tijd overheen.
Ik heb het in mijn reviews bijna uitsluitend over mijn ervaring en aspecten van de muziek gehad. Maar die 4.5 gaat ook uit naar Kirby, die een meesterwerk heeft neergezet. Over de technische aspecten moet je me niet vragen. Maar puur op de muziek, de subtiliteit, de vele verborgen lagen die je pas ontdekt als je je oren spitst.
Zo en nu kan ik me eindelijk eens richten op de talloze analyses die over dit project bestaan. O+