Toen ik deze plaat nog nooit gehoord had was ik er al fan van. De reden: de werkelijk fantastische hoes. Na al die jaren vind ik 'm nog steeds prachtig, die pure wanorde en energie en losgeslagen gekte die eruit spreekt vind ik simpelweg briljant, evenals de foto op zich overigens. Toen ik later de plaat hoorde was dat godzijdank geen teleurstelling; allesbehalve zelfs. De plaat doet zijn hoes zeker eer aan. In de bijna uurlange track wordt een sample van Kim Suk Chul's hojok-spel op hypnotiserende wijze gelooped en uitgebouwd, culminerend in een noise-uitbarsting die echter zeker niet een standaard wall of sound is en juist een duidelijk te onderschuiden kakefonie is. Wanorde, energie, losgeslagen gekte, you name it.

Geweldig collectief sowieso overigens, met wat indrukwekkende namen eraan verbonden. Ik noem (uiteraard) Otomo Yoshihide, maar ook Sachiko M, Naruyoshi Kikuchi en Yamatsuka Eye. In ieder geval een fascinerende plaat. 4,5*