Darkthrone - Old Star (2019)

Ik kende van Darkthrone tot voor kort alleen Soulside Journey. Het album daarna trok ik niet en zo liet ik al die jaren Darkthrone links liggen.

Via Spotify kwam Old Star voorbij en uit nieuwsgierigheid heb ik dit album toch eens opgezet, om het vervolgens niet meer af te zetten. Wat is dit lekker zeg! Het is Celtic Frost all over the place, alleen de oeh's en uh's van Tom Warrior ontbreken nog. Vernieuwend is het geen seconde maar dat kan bij mij de pret niet drukken.

Score: 80/100

Als je deze weet te appreciëren, moet je The Underground Resistance uit 2013 van dit gezelschap eens proberen, namsaap. Een van hun betere platen van na de eeuwwisseling.

Deze nieuwe zou dat overigens wel 'ns kunnen overtreffen, die komt binnen als een malle. Erg heftig, erg goed vooral ook!

Old Star is hier dan ook met terugwerkende kracht binnen. Het valt me op dat ik ondertussen echt gecharmeerd ben geraakt van de nieuwe Darkthrone. Na de lichte ontgoocheling door de koerswijziging die werd ingezet met het dronkemansgebral op The Cult is Alive kwam er toch een stapeltje zeer consistent sterke albums uit het hoge Noorden die mij hebben weten te overtuigen. Daarvan is The Underground Resistance het voorlopige hoogtepunt.

Old Star valt weliswaar precies binnen dat zogeheten black 'n roll straatje. Vreselijke term overigens. Maar hier weet Darkthrone toch weer andere accenten te leggen. Opener I Muffle Your Inner Choir komt vanwege zijn repetitieve riffs weer dicht in de buurt bij de Darkthrone van A Blaze In The Northern Sky. Daar blijft het dan wel bij want als de themariff van The Hardship of the Scots door de speakers galmt, moet er even in de oren gewreven worden. Is dit niet gewoon een hair riff? Mick Mars of Robbin Crosby had deze gewoon voor Crüe of Ratt kunnen maken. Het nummer zelf verandert nadien in een grillige Celtic Frost adoratie. Compleet met doomy passages en een chaotische versnelling in de tweede helft.

Het zijn die knipogen die Darkthrone eigenlijk gewoon volwassen maken. Deze gasten zijn voorbij de veertig en zijn wel klaar met het aanroepen van demonen en ander onheilig gespuis. Ze nemen zichzelf niet al te serieus verder en hebben zich zodoende een soort Motörhead-attitude aangemeten die kennelijk nog jaren mee kan. Want er is nogal een bak obscure heavy metal om uit te putten zeg. Darkthrone bewandelt wat dat betreft heel eigenzinnige paadjes als je het vergelijkt met andere retro-acts. Hulde daarvoor.

Wie weet zie ik het licht ooit nog met de black 'n roll fase van Satyricon'.

Sodeju, verrassend lekker plaatje idd.