Rhiannon Giddens with Francesco Turrisi - There Is No Other (2019)

De agenda van Rhiannon Giddens lijkt me behoorlijk vol, alweer de tweede release (na Songs of Our Native Daughters (2019)) waar ze bij betrokken is van dit jaar dat nog geen 3 maanden oud is. Ditmaal met de Klassiek geschoolde Italiaanse Jazz pianist Francesco Turrisi.

Toch is I'm on My Way vooral duidelijk herkenbaar als het werk van Rhiannon Giddens, Rootsy, banjo, viool en wat extra percussie en een blaasinstrument die ik niet kan plaatsen. Iets van een Tribal sfeertje.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Een overwegend ingetogen Folk / Roots album met invloeden uit andere windstreken: Noord-Afrika / Midden-Oosten / Ierland.

Black Swan is een cover van Nina Simone

Hij speelt oa ook de nodige percussie-instrumenten en accordeon.

Een fenomenale, veelzijdige zangeres als Rhiannon Giddens behoeft natuurlijk geen verdere introductie. Haar eerste twee albums Tomorrow Is My Turn en Freedom Highway konden rekenen op lovende kritieken.

Op haar derde album There Is No Other is een belangrijke rol weggelegd voor de klassiek getrainde jazzmuzikant en multi-instrumentalist Francesco Turrisi. Samen verkennen ze de gospel, jazz, blues, country en folk en doen daarbij Amerika, Europa, Afrika en de Arabische muziekwereld aan.

Het repertoire is erg gevarieerd, traditional Little Margaret vereeuwigde Giddens al eerder op het debuutalbum Dona Got a Ramblin’ Mind van Carolina Chocolate Drops. Maar men covert bijvoorbeeld ook Black Swan van Nina Simone.

Het reeds vrijgegeven I’m on My Way schreef ze samen met producer Joe Henry. Het album werd in slechts vijf intensieve opnamedagen vastgelegd in Dublin, de woonplaats van Turrisi. Het duo stelde het album reeds tijdens een elf dagen durende toer in maart in Ierland voor. Niet zo heel vreemd, want Giddens heeft een huis in Limerick en was getrouwd met de Ierse muzikant Michael Laffan. Hopelijk gaan ze ook Nederland aandoen.

Mooie synergie tussen Giddens en Turrisi. Hier lust ik er nog wel een paar van!

Brown baby ook. Mooi, maar het kan onmogelijk in de buurt komen bij Simone's versie (geen schande).

Wow zeg, hier zitten heel wat pareltjes tussen. En tevens mooie (intrumentale) wereldmuziek.

Ter aanvulling, Nina Simone schreef beide liedjes niet.
Black swan werd geschreven door Carlo Menotti en Brown baby door Oscar Brown Jr.

Live te zien op :

3 december TivoliVredenburg
8 december Het Depot, Leuven
10 december Paradiso

De belangstelling tot nu toe hier op het forum voor dit schitterende album valt me bijzonder tegen.

10 december in de kerkzaal van De Duif in Amsterdam (georganiseerd door Paradiso) - mooie locatie heb daar jaren terug Low zien spelen.

Lura denk dat dit niche album slechts een kleine groep aanspreekt, het zit buiten de gangbare Roots paden door de mix van stijlen. Bovendien is het soms redelijk minimaal en de zang is zelden heel warm of pakkend. Rhiannon kan heel goed zingen maar haar stijl / teksten zijn wat triest en sluiten meer aan bij Fado.

Ten eerste ik sluit me bij jouw analyse aan, E-Clect-Eddy. Ik vind ook niet alle tracks direct even mooi en/of toegankelijk. Maar dat is, wat mij betreft, juist het prettige van dit muziekgenre, er valt genoeg in te ontdekken en te beleven. Al had ik ook graag iets meer constistentie in de verschillende nummers gezien.
Ik verwonder me ook over het geringe aantal users die hier eens komen buurten, maar dat komt nog wel...

Soms heeft dat even tijd nodig Lura. Daarnaast is dit niet voor iedereen weggelegd. Ik heb het zelf bij vorige albums geprobeerd maar kwam na meerdere luisterbeurten tot de conclusie dat "het gewoon " niet bij me past; ook deze gaat het niet worden helaas. En dat ondanks het feit dat ik de klasse en de schoonheid wel hoor/begrijp.

Er is veel goed vrouwelijk zangtalent, maar de klassiek geschoolde stem van Rhiannon is groots, die dan ook verder niet veel bombarie en fratsen behoeft, met de blik wat meer gericht op het Europese continent. Erg sfeervol, avontuurlijk en spannend tot in alle details.

Met wisselende aandacht dit album ‘n paar keer geluisterd. Bij de ‘usual suspect’ Wayfaring Stranger de neiging om het album af te zetten. Uitgemolken tot en met en deze versie voegt niks toe. Afijn, volhouder wint en album uitgezeten. Geen spijt van. Eerdere (solo) albums van Rhiannon Giddens konden me minder bekoren. Dit album herpakt zich behoorlijk en geeft toch voldoende bloot om te boeien.