In mijn top tien staan momenteel vier albums van 1984 en twee van 1986. Ik ben een hardrocker / metalhead. Na lang zoeken heb ik hem sinds eergisteren. De oerbezetting van een metalgroep vind ik hierop terug: een drummer (Ken Mary!), twee gitaristen, een bassist en een zanger. Kruising tussen Queensrÿche, klein vleugje Black Sabbath (sommige moordriffs) en de solo's van Vicious Rumors.
Keigoede plaat dus: powermetal van de bovenste plank van de jaren tachtig en zo lang een blinde vlek in mijn verzameling geweest. Fans van zeer stevige melodieuze en virtuoze metal zullen hier hun hart aan verliezen. Hier en daar is er weliswaar een moment waar het niet allemaal even sterk is, maar het gitaarwerk is fenomenaal. En nu op zoek naar de opvolger Time Will Tell.
Prima heavy metal album in de amerikaanse traditie. Ik heb het album in een heel andere hoes. Op vinyl, uitgebracht door Roadnummer toendertijd in Nederland.
Het originele label staat hier verkeerd. Is niet Epic maar Shrapnel. En de hoes die daarbij hoort is volgens mij die jij hebt Rinus. Misschien eens een correctie doorsturen dus.
Tof debuutalbum nog altijd uit een tof jaar met een voordien onbekende zanger, die later uit de muziekbusiness stapte om tandarts te worden. Ted Pilot is zijn naam en hij heeft beide albums ingezongen. US Power Metal met een meerwaarde door de goeie songs als In the Fallout, Fifth Angel en Cry Out the Fools. Deze plaat is in verschillende versies beschikbaar qua hoes en muziekdrager, de tracklijst blijft dezelfde met negen nummers.
Ik deel het enthousiasme niet helemaal. Misschien omdat ik het pas veel later dan 1986 leerde kennen. Er wordt goed gemusiceerd maar het weet mij niet helemaal te raken. Dieptepunt is Shout It Out. Een nummer dat meer doet denken aan Mötley Crüe dan aan power metal uit dat jaar.
Ik had destijds in de Vinyl Collector de keuze tussen beide. Omdat de originele hoes spuuglelijk is heb ik de reissue gekocht. Past ook mooier bij de hoes van de opvolger.
Ik had destijds in de Vinyl Collector de keuze tussen beide. Omdat de originele hoes spuuglelijk is heb ik de reissue gekocht. Past ook mooier bij de hoes van de opvolger.
Ik heb de originele shrapnel/roadrunner uitvoering, wil graag een correctie insturen maar kan geen afbeelding vinden die aan de MuMe eisen voldoet.
OK, natuurlijk ook wat over het album zelf. Ik kocht destijds best veel Shrapnel releases, vooral de gitaarmasturbatie albums. Als het op Shrapnel werd uitgebracht wist je één ding zeker, met het gitaarwerk zit het wel snor. Ik heb dit album al jaren niet meer geluisterd maar vandaag heb ik me er weer eens aan gewaagd. Het bevat typische Amerikaanse melodieuze heavy metal die me zo nu en dan aan Black Sabbath in de Tony Martin periode doet denken (let wel: zo nu en dan), ik hoor ook kleine beetjes Heir Apparent en Chastain. Het songmateriaal is in orde maar doet me nu niet zo heel veel meer. Wel leuk om weer eens te horen.
Fifth Angel uit Seattle, begin jaren 80 opgericht heeft in dat decennium twee hele aardige platen uitgebracht. Met alternatieve rock of houthakkershemden heeft deze band niks te maken. Onvervalste melodieuze metal met fraai gitaarwerk en een uitstekende zanger.
Deze Ted Pilot heeft een heerlijke strot, gemaakt voor deze vorm van muziek.
In tegenstelling tot de opvolger: Time Will Tell, bevat dit schijfje nog wat snellere songs en dat komt de afwisseling ten goede.
Dit titelloze plaatje is degelijk tot en met, scoort een ruime voldoende, maar echt onderscheidend in vergelijking met veel andere rockbands uit dezelfde periode, is de band ook niet.
Vermakelijk is dit album wel. Wat de schrijver hierboven beschrijft onderken ik wel, daar wil ik Europe nog aan toevoegen.