Brotherhood - In the Violet Hour (2019)

Tijdens het aardappelen koken en tuinboontjes opwarmen - uit 'n potje, dat dan weer wel - sta ik te bedenken wat ik over dit album zal gaan schrijven. Ik kom op dit moment eigenlijk nog niet veel verder dan: wat een léuk album!

*even de pan uit swingt*

Klinkt goed deze band. Kende ik ook nog niet.

Ken de band ook nog maar net. De naam van het label vind ik ook goed passen bij de muziek van dit duo. Afsluiter Loverman is trouwens een cover van Nick Cave and the Bad Seeds.

Zoals ik al eerder schreef past de naam van het label erg goed bij de muziek: post gothic.

Met het ene been in de post-punk/gothic rock en met het andere in de melancholische pop hebben de heren dit album tot de nok gevuld met fraaie liedjes. Er zijn geen opvallende, afwijkende of vernieuwende muzikale verrichtingen te bespeuren. Nee, In the Violet Hour is een album dat lekker wegluistert en dat ook altijd en overal gedraaid kan worden. Een beetje in de sfeer als wat heden ten dage Sad Lovers and Giants, For Against of Audra maken: niet echt opvallend maar wél mooi!

Ze knoeien in elk geval niet met de lichtschakelaars. Laat staan dat ze rondhangen op een donkere, stoffige zolder.

Ook weleens fijn!?

Op dit derde album van Brotherhood opnieuw een portie lichte gothrock. Mij bevalt dit album iets beter dan de voorgangers. Een nummer als Reasons vind ik heerlijk, vooral door de meerstemmige zang.
Shadows krijgt eveneens een blauwe ster. Een soort van meezinger, Er bestaat nog zoiets als vrolijke gothrock!
4* blijven staan.