Nocturnus AD - Paradox (2019)

Nou mensen, 1991 klopt aan de deur met wat spul van een incarnatie van het aloude Nocturnus. Mike Browning noemt zijn Nocturnus tegenwoordig wel Nocturnus AD. Geen ider waarom maar het naakt allemaal niets uit.

Of het binnen mag komen? Van mij wel. De tijd staat weer eens stil en het begint al bij de hoes. Vervolgens is het heerlijk ondergedompeld worden in warrige en gejaagde death/thrash met een vleugje sci-fi.

Op de vraag of het wat toevoegt aan The Key en Thresholds is het antwoord zonder meer 'neen'. Aan de andere kant: waar hebben we nu nog eens zoiets als Nocturnus gehoord? Vrijwel nergens toch? Gewoon lekker genieten hoor.

Ik weet het niet helemaal met deze plaat. Heb 'm nu een stuk of 5 keer gehoord en eigenlijk niet zoveel behoefte 'm nog veel vaker op te zetten. Wat mij betreft wordt er volledig doorgeschoten in het synthesizer gebruik. Op het debuut werd de synthesizer nog voornamelijk ingezet voor sfeerzetting en zaten er verrassend originele riffs tussen (had daardoor ook een beetje een sfeertje zoals op de eerste Morbid Angel plaat). Hier wordt door de synths eigenlijk continu letterlijk de lead gitaar of de ritmesectie gevolgd - veel toonladdertjes ook - en dat gaat na een tijdje gewoon tegenstaan en ontzettend vervelen. Er staan verder best aardige nummers op de plaat, maar de urgentie van deze release ontgaat me een beetje. Zoals Edwynn al aangeeft voegt dit helemaal niets toe aan het oeuvre van Nocturnus, ik hou het dan wel bij The Key (Thresholds ken ik verder niet).

Stiekem nog eens wat vaker gedraaid en begint toch nog wel wat te groeien, halfje erbij. Ik vind de synths eigenlijk steeds beter passen in het geheel.