menu

Peter Perrett - Humanworld (2019)

mijn stem
3,91 (23)
23 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Domino

  1. I Want Your Dreams (2:37)
  2. Once Is Enough (2:35)
  3. Heavenly Day (3:14)
  4. Love Comes on Silent Feet (2:22)
  5. The Power Is in You (2:58)
  6. Believe in Nothing (3:22)
  7. War Plan Red (3:56)
  8. 48 Crash (2:12)
  9. Walking in Berlin (2:49)
  10. Love's Inferno (3:07)
  11. Master of Destruction (3:18)
  12. Carousel (2:58)
totale tijdsduur: 35:28
zoeken in:
avatar van Zwaagje
4,5
Hier ben ik wel nieuwsgierig naar. Hij treedt binnenkort ook weer op in Paradiso. Helaas ben ik verhinderd.

avatar van WoNa
4,0
Meer dan een vage herinnering aan een enkel nummer heb ik niet van The Only Ones. Er staat een song op de verzamelaar genaamd 'Stepping Into The 80s', maar iets meezingen?, nee. Dus Spotify maar eens opgezet.

Na jaren van voornamelijk stilte is Perrett terug met zijn tweede solo album binnen twee jaar. Deze tweede moet ik zeggen bevalt me heel erg goed. Dat zijn stem klinkt in 2019, zoals hij klinkt is niet verwonderlijk nu ik The Only Ones' debuut album aan het beluisteren ben. Rauw op het dak, vroeg ik me af wat er allemaal mee gebeurd had kunnen hebben om dit effect te hebben. Het is wel een horde om te nemen, kan ik me voorstellen.

Toch is het een makkelijke om overheen te stappen. Muzikaal zitten zoveel nummers zo lekker in elkaar. Hier is duidelijk een songsmith aan de slag gegaan om alle mogelijke sterke momenten van de plaat nog beter uit te laten komen. Een koortje hier, een viool daar. Het klinkt allemaal zo volkomen organisch.

Met de hulp van twee zonen en een paar dames heeft Perrett de ideale band achter zich staan die hem op het juiste pad houdt. Het resultaat is een plaat die mij enorm prettig verrast met iedere draaibeurt. Mooi dat deze man op zijn 66e de inspiratie hervonden heeft, die hem kennelijk meer dan 30 jaar ontvloten was. Alcohol en drugs zijn niet altijd de juiste manier om inspiratie te vinden.

De muziek slaat een mooie brug tussen de new wave waarbinnen hij enige bekendheid kreeg en de bands die in dit en het vorige decennium hun inspiratie haalden uit deze periode. Hij weet beide invloeden te verknopen tot muziek die in 2019 gewoon ronduit goed klinkt en indruk maakt. Met Domino lijkt hij ook nog eens op het juiste label te zitten.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Peter Perrett - Humanworld - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Peter Perrett - Humanworld
Peter Perrett keerde twee jaar geleden terug uit het niets met een verrassend sterk album, dat op het bijna magische Humanworld nog eens flink wordt overtroffen

Peter Perrett is als voorman van de band The Only Ones een cultheld uit de Britse muziekgeschiedenis. Lange tijd leek het er op dat hij niet verder zou komen dan de albums van deze band, maar twee jaar geleden was er uit het niets het fantastische soloalbum How The West Was Won. Op Humanworld werkt Peter Perrett met dezelfde muzikanten, maar het album klinkt net wat steviger. Peter Perrett is het schrijven van goede songs nog niet verleerd en vertolkt ze met hart en ziel. Luister naar Humanworld en je hoort een tijdloos rockalbum met de magie die rockalbums in de jaren 70 zo vaak hadden. Wat een heerlijk album van dit Britse icoon.

Het levensverhaal van de Britse muzikant Peter Perrett is een buitengewoon fascinerend verhaal vol ups en vooral ook downs.

In de hoogtijdagen van de punk formeerde Peter Perrett de band The Only Ones. De band was misschien niet zo succesvol als de grote Britse bands uit de late jaren 70, maar de drie albums van The Only Ones staan nu in de boeken als klassiekers uit de vroege jaren van de punk en new wave en verdienen meer aandacht dan ze destijds kregen.

Toen The Only Ones in 1981 uit elkaar vielen was Peter Perrett al ten prooi gevallen aan een serieuze drugsverslaving. Het is een verslaving die er voor zorgde dat de Britse muzikant in de rest van de jaren 80 en in de jaren 90 nauwelijks meer opdook, tot in 1996 een niet volledig geslaagd soloalbum verscheen en ook The Only Ones tijdelijk weer opstonden uit de dood.

Peter Perrett dook nog af en toe op in de bands van zijn zonen, maar een wederopstanding in de muziek leek een illusie, tot de Brit de drugs afzwoor en een paar jaar geleden toch weer een platencontract tekende. Het leverde twee jaar geleden het verrassend sterke How The West Was Won op, dat liet horen dat Peter Perrett nog steeds geweldige songs kan schrijven en vertolken.

Bij een muzikant met de levenswandel van die van Peter Perrett moet je altijd maar weer afwachten of er een vervolg komt, maar in het geval van Peter Perrett kan deze vraag betrekkelijk snel positief worden beantwoord. Humanworld verschijnt nog geen twee jaar na het zo overtuigende How The West Was Won en na een paar keer horen vind ik het nieuwe album van Peter Perrett zelfs nog wat beter dan zijn terecht bejubelde voorganger.

Ook op Humanworld wordt de Britse cultheld onder andere bijgestaan door zijn twee zoons, die de songs van hun vader dit keer hebben voorzien van een net wat steviger geluid. Humanworld rockt wat meer dan zijn voorganger en is een album dat meerdere kanten van Peter Perrett laat horen. In de wat stevigere songs klinkt de muzikale erfenis van The Only Ones nadrukkelijk door en hoor ik ook wel wat van The Clash, maar net als How The West Was Won roept ook Humanworld meer dan eens associaties op met het werk van Lou Reed.

Peter Perrett was nooit een heel groot zanger en dat is hij nog steeds niet, maar het is wel een zanger die zijn persoonlijkheid in zijn songs legt, waardoor Humanworld zich makkelijk weet te onderscheiden van vergelijkbare albums. Humanworld is een tijdloos klinkend album, dat ook best uit de jaren 70 had kunnen stammen. Het is een album dat rauw en oorspronkelijk klinkt, maar stiekem klopt vrijwel alles in de productie en instrumentatie, die vol zijn gestopt met mooie accenten.

De rauwe, doorleefde en wat versleten strot van Peter Perrett voegt vervolgens de ziel toe aan de rock ’n roll en voorziet het album van een bijzondere of zelfs magische sfeer. How The West Was Won vond ik twee jaar geleden goed genoeg voor de top 15 van mijn jaarlijstje. Humanworld is nog een stuk beter en is een album dat nog wel even door kan groeien ook. Erwin Zijleman

avatar van Zwaagje
4,5
Wat een fijn album. Het vorige album was geslaagd, maar op dit album kan er nog een tandje bij. Steviger en overtuigender dan het debuut. Wat jammer dat ik hem nooit live heb kunnen bewonderen.

4,0
Beter dan The Only Ones

Gast
geplaatst: vandaag om 09:16 uur

geplaatst: vandaag om 09:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.