Supersister Projekt 2019 - Retsis Repus (2019)

What may SUPERSISTER have sounded like in 2019? Aldus Robert-Jan Stips in zijn eigen woorden. Met enige huivering en aarzeling gaan luisteren want meestal lopen dit soort projecten niet goed af. Ik ben aangenaam verrast door het frisse geluid. Wat mij betreft klinkt I Am You Are Me als het meest ouderwets Supersister. Max Eco en Yellow Days geeft een echt doorkijkje naar 2019. Een serieuze aanvulling op hun oeuvre. Kortom: doelstelling behaald.

Dit klinkt gelijk lekker. Natuurlijk verschilt het van de oude Supersister - dit is toegankelijker- en dat is verder prima. Het heeft in elk geval die originele en lichtvoetige sound waar ik blij van word. Apart dat er soms trombones te horen zijn, bijvoorbeeld op het fraaie For You and for Nobody Else.

Wie had gedacht dat 50 jaar later de geest van dit bandje nog altijd rondwaard en lieden als Robert Jan Stips deze muzikale speeltuin weer tot leven brengen. Geen moment van ouderwets of gaap, maar fris, afwisselend en inspirerend.

Ook ik ben positief verrast over deze worp. De opener komt een beetje moeizaam op gang en de laatste twee nummers zijn ook niet denderend, maar alles daar tussenin klinkt prima. Met de trombones en een nummer als Hope To See You Again proberen ze ook nog echt iets nieuws te doen en dat lukt uitstekend. Laat Robert-Jan nog maar eens een projekt maken.

Dit is een erg indrukwekkende plaat.

Op TV had ik de documentaire "De Tovenaar van de Nederpop" gezien, welke eigenlijk een uurlange teaser is van deze plaat. Heerlijk om al de Hagenezen bij elkaar te zien in een Haagse strandtent.

Wanneer je als kijker en luisteraar zo betrokken raakt bij het totstandkomen van een plaat, kun je al onmogelijk een plaat slecht recenseren.

Maar wat voor plaat is het uiteindelijk? Ik vind het een sympathieke plaat waarbij Stips gastmuzikanten uit zijn rijke muzikale verleden (Nits, Golden Earring, Supersister, Gruppo Sportivo) laat opdraven en op een weloverwogen manier laat meespelen.

Het is erg knap om zoveel muzikanten en zangers te laten meespelen en toch zo een coherente en consistente plaat te maken.
De productie is ook erg warm en overtuigend. Ik denk dat meer mensen moeten kiezen voor een strandtent als opnamelocatie.

De songs kenmerken zich door frivoliteit, al zijn er ook songs die wat somberder klinken. Dit zal ook te maken hebben met de dood van Sacha en Ron.

De blazers en strijkers die meedoen geven de muziek nog een extra dimensie en dromergheid mee. De bizarre maatsoorten waar zoveel om te doen is klinken, door het erg goede drumspel van oa Cesar Zuiderwijk en Marco Vrolijk, erg soepel en natuurlijk.

Stips levert hier één van de beste platen uit de Nederlandse muziek van de afgelopen jaren af. Er zijn veel concerten gepland, waar ik ook zeker aan ga deelnemen.

Overigens kan ik eenieder de documentaire aanbevelen. Het is een mooi inkijkje in de Nederlandse popgeschiedenis enerzijds en een mooi inkijkje in de totstandkoming van deze prachtige plaat anderzijds.

Vandaag officieel op vinyl binnen gekregen. Prachtig wit vinyl en met een supermooi en warm geluid.

Ja. Deze plaat past precies bij mijn overige Supersistervinyl. Dus Stips en vrienden mogen trots zijn.

Aangezien ik aanstaande donderdag (10 oktober) Supersister Project live ga zien in Tivoli, ga ik deze week eens fijn alle platen luisteren, en met name deze, daar ik vermoed dat ze hier het meeste van gaan spelen.

Gisteren Supersister gezien in de Boerderij. Leuk dat Rinus Gerritsen van de Golden Earring nog even meedeed!

Vond je het echt goed? Ik was behoorlijk teleurgesteld door het niveau van het spel in Tivoli de avond ervoor.

Nou ik heb mij echt vermaakt. Met toetsenvirtuoos Robert Jan Stips!