Pete Gow - Here There's No Sirens (2019)

Americana is een muziekstroming die zijn oorsprong heeft in de country. Eigenlijk kan het gezien worden als een hippere benaming om het oubollige gevoel wat country oproept te elimineren. Vanwege de naam wordt dit terecht gelinkt aan de Verenigde Staten. Maar er zijn tal voorbeelden te vinden van artiesten die vanuit een ander thuisland deze sfeervolle muziek maken. Hoe verwarrend is het dan om als Britse bevriende muzikanten een naam te nemen welke ook nog dezelfde is als die van een oudere Amerikaanse country zanger. Hoe lastig kan je het voor jezelf maken. De genoemde band Case Hardin, want daar hebben we het hier over, besluit om nu alle aandacht te richten op bandlid Pete Gow. Doordat zijn maatjes oprecht bedankt worden op zijn soloplaat, ziet het er naar uit dat het een tijdelijk uitstapje betreft.

In de Farm Music Studio van Joe Bennett te Oxfordshire wordt in de bloedhete zomer van 2018 in twee sessies van drie dagen tijd hard gewerkt aan wat uiteindelijk Here There’s No Sirens zal worden. Pete begeleid zichzelf op gitaar, Joe verzorgt de overige instrumenten, en voor het sfeervolle drumwerk is Fin Kenny verantwoordelijk. In de titeltrack Here There’s No Sirens gaat de gedachte uit naar Shane MacGowan, waarvan The Pogues klassieker A Rainy Night In Soho in samplevorm eventjes mag passeren. Voor het platenlabel Clubhouse Records is Pete Gow geen onbekende, ze hebben ook Case Hardin onder hun vleugels. Terecht dat ze zich met volle vertrouwen richten op deze stemmige singer-songwriter.

Eigenlijk had de plaat net zo goed onder de naam Gow & Bennett uitgebracht kunnen worden. De twee artiesten halen namelijk meer dan het beste in elkaar naar boven. De bescheidenheid van de producer is niet terug te vinden in zijn multi muzikale aanpak. In zijn basispakket zitten onder andere piano, bas, trompet, lapsteelgitaar en orgel opgenomen. Met gemak weet hij deze kwaliteiten toe te passen als een nummer daar om vraagt. Dit levert een sfeervolle zwoele avondplaat op, die zich prima laat beluisteren in de hete nazomerdagen.

Al direct weet Bennett in One Last One-Night Stand de sprankelende pianotoetsen af te wisselen met warm georkestreerde strijkers, die een aangenaam knus huiskamergevoel oproepen. Vervolgens stopt hij er in de volgende track Mikaela de treurnis van de trompet tussen om het later op Some Old Jacobite King te voltooien met slepend lapsteel gitaarspel. Wat is hij een ongekend groot talent die hopelijk groter opgepakt wordt. Zijn uitgekiende kluswerk zou veel soortgelijke artiesten naar een hoger level kunnen tillen.

Pete Gow werkt zich als een geroutineerde countryzanger door de songs heen. De autografische getinte songs als One Last One-Night Stand en Strip For Me komen binnen als reisverslagen. De eenzaamheid van verlaten hotelkamers, op zoek naar betaalde liefde en andere ellende waar een artiest mee te maken heeft. Elke dag op doortocht, waarbij het onmogelijk is om je te binden aan een partner en een stabiele toekomst op te bouwen. Met deze desolate oorsprong wil de spreker de aandacht op zich richten, al schuilt daarin wel het gevaar dat zijn voordracht wat eenzijdig over komt. Maar daarvoor staat Joe Bennett dus achter het mengpaneel. De grauwe geschetste wereld van Pete Gow die hij mag mengen in een grootst kleurenpallet. Net zo passend weet Veronica Casey de vocalist neer te zetten in de prachtig geschilderde albumhoes.

Pete Gow - Here There's No Sirens | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Jammer dat dit zo onbekend is, het zou nu het best passende eerbetoon zijn voor de onlangs overleden zanger .