Moonlight Haze - De Rerum Natura (2019)

Na hun vertrek uit de band Temperance, richtten drummer/keyboardist Guilo Capone en zangeres Chiara Tricarico, gezamenlijk met bassist Alessandro Jacobi en gitaristen Marco Falanga en Alberto Melinato hun gezamenlijke antwoord op die band op, namelijk Moonlight Haze.
In een wereld waarin female fronted symphonic powermetal zo'n beetje de halve metalwereld in beslag neemt, in ieder geval tegenwoordig, kun je je afvragen of zo'n band als Moonlight Haze opvalt. En alhoewel de band zeker niet zo populair is als de grotere bands binnen dit genre (Nightwish, Within Temptation, Visions of Atlantis...om er maar een paar te noemen), kan ik alvast rustig benoemen, ja zelfs toegeven, dat de band het wel in zich heeft, om net zo groot te worden. Op basis van kwaliteit, intensiteit en algehele presentatie is Moonlight Haze namelijk een band die, mede dankzij de ongelooflijk getalenteerde zangeres Chiara, er één is om rekening mee te houden.

Na het toch wel recente teleurstellende vierde album Beyond, die ik onlangs van een review heb voorzien, werd het tijd om nog eens terug te grijpen naar het debuutalbum van deze band om deze nogmaals aan een aantal luisterbeurten te onderwerpen.
Gezien ik vooral album nummer twee, Lunaris, erg hoog heb zitten maar ook het derde wapenfeit, Animus, zeer goed kan smaken, verdween het debuut De Rerum Natura een beetje van mijn radar. Ik kende het album al wel, maar kreeg het niet helemaal voor elkaar om het te doorgronden. Het debuut van Moonlight Haze is namelijk een wat complexer album, waarbij de band het avontuur binnen het genre opzoekt; het ene moment komt er als het ware een knaller voorbij die neigt naar hitpotentie, het andere moment lijkt de band te zoeken binnen een bepaalde stijl binnen specifieke nummers.
Dit levert in zijn totaliteit een bijzonder album op, eentje die mij in eerste instantie niet helemaal wist te overtuigen. Maar oh boy!! Wat had ik het mis! Hoezo niet overtuigen?? Moonlight Haze knalt er namelijk met hun eersteling een album uit, die van begin tot eind bol staat met zeer fraaie nummers. Ik durf zelfs te stellen dat het album naarmate die vordert beter wordt. In ieder geval blijft de plaat boeien van begin tot eind. Tevens is het wat typisch om te moeten concluderen dat het album zelfs beter is dan ik verwacht had. En zéker nadat ik recentelijk toch wel verwoede pogingen heb geprobeerd om album nummer vier, Beyond, goed te vinden (helaas is dat dus niet zo), heeft dit er toe geleidt dat ik deze eerste plaat zelfs nog beter ben gaan vinden. Het contrast had niet groter kunnen zijn en aan mijn oren heeft het ook zeker niet gemankeerd! Moonlight Haze is een geweldige band met drie geweldige albums op een rij en één teleurstellend album. Niet slecht maar wel zwak als je deze tegenover de rest van de discografie afzet. Zo gek, want de reviews van Beyond zijn over het algemeen lovend! Hoe dan??? Hebben de recensenten wel naar hetzelfde album geluisterd???

Maar in ieder geval terugkomend op het debuut kan ik in ieder geval zeggen dat het album redelijk goed van start gaat met de eerste nummers die ook als single zijn uitgebracht. "To the Moon and Back" is een goede opener, "Ad Astra" wat minder.
Het album begint pas echt tot leven te komen met het wat meer episch geladen "Odi et Amo" wat een avontuurlijk en tegelijkertijd dynamisch geladen nummer is. In dit nummer hoor ik overigens heel erg de stijl van het Oostenrijkse Edenbridge in terug. Zeker in het refrein!
De derde single van het album, "The Butterfly Effect" klinkt wat meer simplistisch en duidelijk is te horen dat Moonlight Haze nog een beetje 'zoekende' is met het schrijven van meer to-the-point nummers. Alsof ze zich meer thuis voelen met het neerzetten van epics.
En die epics liegen er dan ook niet om. Als eerste volgt het indringende en heftige "Time" en kent sterke momenten, mede dankzij de gastbijdragen van sopraan Laura Macri (MaYaN) en brulboei Marc Jansen (Epica, ex-After Forever). Het is meteen het hardste nummer van de plaat en 'it shows', want het is één van mijn favorieten van de plaat.
Dat Moonlight Haze als geen ander epische nummers kan schrijven bewijzen ze namelijk helemaal op de knaller van de plaat, namelijk "Dark Corners of Myself". Op dit nummer komen diverse stijlen samen op een wijze die zijn weerga niet kent. Een wat Oosters klinkende melodielijn opent het nummer, maar het duurt niet lang of grootse en epische thema's zorgen voor een indrukwekkend en groots geheel. Rust, bombast, stevige gitaarriffs en een ongelooflijk mooi refrein met veel passie en bezieling gezongen door Chiara zorgen voor één van de beste nummers die de band ooit geschreven heeft. Ergens halverwege de vierde minuut gooien ze er zelfs een soort overgang tegenaan waar jazzy invloeden in terug te horen zijn! En het past wonderwel perfect binnen het geheel!
Na het hoogtepunt van het album is het altijd spannend of een plaat het dan tot het eind vol weet te houden. En dat gebeurt dan ook. Op fijne wijze komt het wat meer 'straight forward' "A Restless Mind" voorbij en is andermaal een prachtig nummer die vlot voorbij raast maar weet te imponeren vanwege o.a. het sterke refrein.
Naar het einde toe is het genieten met "Deceiver" vanwege wederom gewoonweg de heerlijke vocalen van Chiara die hier ook weer fantastisch is, als op ieder nummer overigens. Smaakvolle gitaarsolo's sieren het nummer hier en het refrein is ook weer prachtig. Het lijkt zelfs wel alsof deze als basis heeft gediend voor het refrein van "Nameless City" op album-opvolger Lunaris.
"A Shelter from the Storm" is de welkome ballad als afwisseling en is een mooi, meeslepend nummer die naarmate het nummer vordert, wat steviger wordt. Maar het blijft mooi en indringend klinken.
"Goddes" sluit het album op vlotte en overtuigende wijze af en laat horen dat de band ook met powermetal-invloeden weet te stoeien. Erg vermakelijk en als afsluiter prima!

De Rerum Natura laat meteen een band in vol ornaat horen. Duidelijk is te horen dat de band weet wat ze doet maar gek genoeg juist bij de grootse, langere nummers beter tot hun recht lijken te komen dan op de kortere, wat meer hit-gevoelige nummers. Betreffende dat laatste zouden ze e.e.a. verder doorontwikkelen en perfectioneren op de opvolgers Lunaris en Animus.
Maar dat neemt niet weg dat dit debuut een heel erg fijn album is die een paar kroonjuwelen bevat. Het is de perfecte opmaat naar wat komen zou gaan en het is te hopen dat ze dit toch weten door te zetten op toekomstige albums na het teleurstellende Beyond. Maar ik geloof in deze band, dus hierbij het voordeel van de twijfel!