A Man Called Adam - Farmarama (2019)

De release van een van mijn favoriete bands is vorig jaar aan mijn aandacht voorbij gegaan. Maar als het al 21 jaar duurde tot dit bijzondere duo weer eens een album maakte dan kan dat ene jaar er ook nog wel bij. Een band die bijzonder invloedrijk is geweest voor de balearic beat, deephouse en lounge. Maar ook door eigen volstrekt anti-commerciele koers nooit echt die eer heeft geclaimd. De beste band waarvan niemand in ons land gehoord lijkt te hebben.

Maar blijdschap gaat in het begin ook wel gepaard met de angst of dit nog wel iets toevoegt. Steve Jones en Sally Rodgers moeten immers op een koord balanceren. Enerzijds niet een jaren 90 relikwie zijn
die wat slappe aftreksels van hun vroegere hoogtepunten maakt. Maar ook niet het eigen geluid verliezen met teveel nieuwlichterij en het verworden tot volger van degenen die ze zelf beinvloed hebben.

Het eerste nummer blijft nog een beetje braaf voortkabbelen. Het heeft wat pesterigs en je hoopt niet dat het zo zal blijven. Maar vanaf de tweede track zoeken ze steeds meer de randjes op. De prachtige zang van Sally Rogers is zo vertrouwd als hij was. En het geluid is fris. En tegen het einde zoeken ze steeds meer het experiment op. Met name op track 8. Maar ook op andere nummers weten ze fijne en soms herkenbare samples samen te voegen met leuke subtiele electronica deuntjes. Het is ongrijpbaar en zodoende ook uniek. En toch blijft het vertrouwde gevoel intact. Dit hadden ze in de jaren 90 niet kunnen bedenken maar is onmiskenbaar A man called Adam. Vol van kwaliteit en emotie.

Daarmee weten ze een bijkans onmogelijke opdracht te vervullen. Farmarama doet niet onder voor het Niveau van The Apple of Duende en weet het magische van die platen in een 2019-setting te reconstrueren. Zoals ze er er op de hoes bij staan is exemplarisch. Ze zijn wat ouder geworden maar ogen nog altijd fris en bij de tijd.