Perry Farrell - Kind Heaven (2019)

Al weer een tijd geleden dat Perry Farrell van zich liet horen.

Pirate Punk Politician klinkt heel vertrouwd, je herkend meteen Jane's Addiction erin terug. Wel met iets meer elektronische invloeden maar gelukkig niet al te veel.

Waarschijnlijk onderdeel van project dat Zuid-Oost Azië promoot? kindheaven.com

En in juli staat hij in Amsterdam op het podium. In de Perry's live-band Soundgarden drummer Matt Chamberlain, Jane’s Addiction's Chris Chaney (bass) en Matt Rohde (toetsen), gitarist Nick Maybury en zijn vrouw Etty Lau Farrell zingt mee.

Perry Farrell - Pirate Punk Politician [Official Audio] - YouTube

De tweede single Machine Girl is niet zo spannend als de rebels eerste single.

Matt Cameron bedoel je? Denk dat je in de war bent met Jimmy Chamberlin (drummer van the Smashing Pumpkins)?

Apart, op verschillende websites wordt telkens een andere samenstelling van de band genoemd.

Maar ik denk dat je gelijk hebt, nu de vraag of dit de drummer is die ook werkelijk meekomt.

Wat wel zeker is is dat Tony Visconti dit album geproduceerd heeft.

Edit: zie het al, het betreft toch Matt Chamberlain, die in 1991 kortstondig deel uitmaakte van Pearl Jam. Niet te verwarren dus met Matt Cameron dan wel Jimmy Chamberlin .

Zolang het niet Cameron Diaz is die komt drummen... alhoewel

Zie net dat er al een versie van de eerste single verschenen was op het album The Bloody Beetroots - The Great Electronic Swindle (2017) als Pirates, Punks & Politics die klinkt meer elektronisch en minder rebels.

Tony Visconti is/was een topproducer... benieuwd wat dat ditmaal oplevert.

Een bonte mix aan stijlen / invloeden op dit album. De eerste beluistering valt goed, het is soms wat dromerig zoetig 60s, 'uplifting' zonder door te slaan naar zweverig.

Al is het jammer dat er geen nummer op staat vergelijkbaar energiek als de eerste single Pirates, Punks & Politics.

Alleen het openingsnummer is uitsluitend door Tony Visconti geproduceerd. Verder ook Franse DJ / producer Joachim Garraud en zijn collega Eddy Gronfier doen hun ding + Ryan Raddon (Kaskade) + de Duitse DJ / producer Martin Buttrich. Wel kan je aan de violen-arrangementen duidelijk Visconti's invloed horen. En in de afsluiter zitten volgens mij ook een kamerorkest.

Een mooie come-back, maar niet iets dat de jaarlijstjes zal gaan halen.

Favoriete nummers: Pirate Punk Politician steekt boven de rest uit
Snakes Have Many Hips / Machine Girl zijn prima.

Kort, maar krachtig. Een fijne terugkeer van Perry. Hij is al in diverse hoedanigheden opgedoken: zo vond ik Perry Farrell's Satellite Party uit 2007 een zeer vermakelijk album, maar met Song Yet to Be Sung kan ik weer minder.
Het Porno for Pyros debuut deed het ook niet echt voor mij, maar Good God's Urge dan weer wel. En Jane's Addiction schommelt telkens tussen 3,5* en 4*.

Kind Heaven is een bonte toverbal: een beetje kitsch af en toe (Marc Almond zou trots kunnen zijn hierop), en dat bevalt me wel. De snelheid waarmee het album voort dendert is voor mij ook wel een pré.

Met kitsch bedoel je waarschijnlijk een nummer als One? Het had voor een Disney-soundtrack geschreven kunnen zijn.

PPP kan er nog net mee door, tipt ergens aan de onderlaag van J.A .of P.F.P. Voor de rest kan één van mijn jeugdhelden me heel weinig bekoren met deze middle of the road poespas. Zijn muziek klinkt net als zijn facelift en botox: geforceerd gladjes maar onder het flinterdunne laagje wat verrimpeld en zelfs enigszins beschimmeld.