Joep Beving - Henosis (2019)

De november kou kruipt weer over het land, de dagen zijn kort -en worden nog steeds korter- en de vergezichten die de polder zo idyllisch herbergt zijn heiig, alvorens de nacht zijn intreden doet. Tevens de periode dat Ducoz, ieder jaar maar weer, naar zijn ambient platen grijpt.

Daar er nog geen enkel bericht bij deze langspeler van Joep Beving zijn geplaatst, doet vermoeden dat de hype die een aantal jaar geleden rondom Beving ontstond weer is gaan liggen. De plaat scoort niet uitermate goed, zo op het gemiddelde afgaande een 7.5 a 7.6. Nog altijd vrij goed.

Mijn gedachten hinken op 2 of 3 punten, alvorens ik mij mee laat voeren en weg zink in de grauwe massa die aan me voorbij schiet, de koude lucht die langs mijn gezicht blaast en de spaarzame straatlantaarns hier de weg wijzen.

De plaat duurt enorm lang. Opzich is dat niet zo'n euvel, maar ergens misschien een beetje teveel van het goede. Daarnaast staan er tussen de pianostukken ook samenwerkingen met Maarten Vos, die allen een stuk sferischer en spannender zijn dan het gros dat Beving alleen speelt. De stijl van Beving ligt heel erg in het verlengde van bijvoorbeeld een Nils Frahm of de bekendste uitvoerende van het werk van Satie. Dat is niet erg, want wat we horen is erg goed. Maar daarmee ook niet uniek.

Een prima soundtrack voor een fietstocht of wandeling door de polder.

Ik vind dit een slechte kopie van het origineel dat Keith Jarrett heet. Aardig gedaan, dat wel.

Ik kom terug op mijn vorig bericht. Na vele luister beurten en persoonlijke omstandigheden bevalt me dit véél beter. Een dosis neo klassiek, maar ook Max Richter en Nils Frahm, allemaal in mijn straatje. Toch ook wel minder Keith zoals ik eerder meende te horen