Loyle Carner - Not Waving, but Drowning (2019)

Debuut van twee jaar geleden was uitstekend, werd alom geprezen, vooral in z'n thuishaven de UK, en gezien als veelbelovend jong raptalent.

Eens kijken wat dit vervolg in petto heeft.

Ik ken deze Loyle niet, maar van een verwijzing naar poëzie ben ik nooit vies. Stevie Smith's Not Waving But Drowning is een prachtig, indringend gedichtje. A beautiful sadness, zeg maar. Dat is zeker een aanrader in ieder geval. Voor iedereen, niet alleen voor Loyle kenners.

Wel weer een heel laid-back subtiel album geworden. Op eerste gehoor toch wel minder dan zijn voorganger. Productioneel vind ik de plaat iets minder boeiend en een aantal refreintjes spreken me ook iets minder aan. Maar nog steeds een heel fijne listen.

Dit is zowaar de tweede rapper die ik tegenkom die naar Stevie Smith verwijst (die ik ooit ontdekte via Vic Chesnutt). De eerste was de onvolprezen P.O.S.

"Desoleil" (Brilliant Corners)

Album is natuurlijk pas net uit, maar denk dat ik het als geheel wel een stuk beter zal vinden. Op z'n debuut wellicht wat toffere losse tracks. In ieder geval wel weer een fijne plaat.

Op aanraden van een vriend dit album vandaag geluisterd. Geen spijt van gekregen, wat een heerlijk plaatje. En een erg indrukwekkende afsluiter! Nog wat vaker luisteren voor een uitgebreider oordeel.

Ik moet toch nog even wat meer kwijt over de afsluiter, Dear Ben. Wat een prachtig, emotioneel nummer, ongelofelijk. Ik heb de achtergrond en tekst er nog even op nageslagen, mijn hart breekt bij het luisteren. Verdrietig, hoopvol en ontroerend. Ik word eigenlijk nooit echt emotioneel van muziek, maar bij dit nummer houd ik het nauwelijks droog.

Oh, en ook nog even een voor singles Loose Ends en Ottolenghi.

Haha wow wat mooi! Ik heb dat dus ook bij Loyle Carner, vandaar dat Yesterday's Gone mijn favoriete plaat was van 2017. Deze plaat groeit nu ook met de luisterbeurt. Ik heb dat dan ook met Brockhampton, maar dat moet dan weer net je ding zijn.

Ja, die plaat ga ik ook zeker nog luisteren. Maar dat zal nog wel even duren, heb slechte ervaringen met snel meerdere platen van een artiest achter elkaar luisteren. Dan treedt er toch een soort verzadiging op.

Ik moet zeggen dat deze nieuwe plaat over de gehele linie toch niet helemaal lijkt te overtuigen. Er staan ontzettend fijne uitschieters op, maar ook redelijk wat tracks die vrij gewoontjes zijn. Mijn gevoel zegt dat het 3,5* wordt.

Ik heb hem vandaag ook nog een keer opgezet. Ik blijf ook bij mijn eerste mening. Yesterday's Gone is toch een klein stukje rauwer ofzo. Tuurlijk hij rapt nog steeds over dezelfde emotionele dingen en passies, maar de feeling is toch iets anders. Not Waving, but Drowning is toch iets te zoet naar mijn smaak. Opzich stoort het nergens en luistert het lekker weg. Daarnaast heeft hij ook nog steeds een unieke sound, waardoor voor mij de 4* wel blijft staan.

Dit soort " Hip Hop " mag er van mij wel meer gemaakt worden. Lekker Laid back, muzikaal en ook gewoon goede lyrics. Loyle Carner durft zich ook kwetsbaar op te stellen op deze plaat, iets wat ik in Hip Hop af en toe wel mis.

Luistertip.

Thanks! Gaan we eens checken. Heb de naam wel eens voorbij zien komen, maar nooit gecheckt eigenlijk.

Ik heb inmiddels ' Atmosphere - The Family Sign ' al een paar keer gecheckt, omdat deze in jouw top 10 staat, en ik moet zeggen dat het wel bevalt. Niet alleen tekstueel, maar ook de muzikale beats die toch wel anders zijn dan de meeste beats. Thanks voor de tip.

Het is soms ietwat zoetsappig. Maar jongens soms weet die Loyle Carner de gevoelige snaar echt wel te raken. Komt ontzettend oprecht over en heeft een unieke eigen sound. Ook lekker dat je dit in nagenoeg elk gezelschap op kam zetten, zeker het nummer Angel.

Loose Ends is overigens favoriet. Hoop op meer samenwerkingen met Jorja Smith.