Sarah Slean - Night Bugs (2002)

Natuurlijk is het makkelijk om Sarah Slean te vergelijken met Tori Amos zoals het indertijd makkelijk was om Tori Amos te vergelijken met Kate Bush.
Maar ja: smachtende zang en piano, dat wil wel natuurlijk.
Neem Eliot nu als voorbeeld: dan kun je toch echt niet helemaal om de vergelijking heen natuurlijk. Uiteraard geeft Slean er een eigen ietwat jazzy randje aan mee, maar de manier waarop ze zingt en het zwelgende die haar compositie oproept doet mij toch echt aan Miss Amos denken. Maar vind ik dat erg dan? Welnee, want waar Tori de laatste albums meer en meer een sound ontwikkelt waar ik minder goed in mee kan daar is dit nummer juist de stijl die ik wel waardeer. Daarbij hoor ik in Book Smart, Street Stupid weer wat Martha Wainwright terug (voor wat het waard is en daarbij toevoegend dat Martha pas een paar jaar later met haar debuut kwam).
Gelukkig voegt Slean genoeg 'eigen dingen' toe waardoor Night Bugs toch ook op zichzelf kan staan en niet de geschiedenis in hoeft te gaan als 'kloon van'. Op Weight is dat heel licht te horen. Misschien komt dit wel door de invloed van co-producer Hawksley Workman.
En zo staat dit album vol met prachtige piano-georiënteerde nummers die behoorlijk zelfverzekerd overkomen en een heerlijk uitbundig gevoel meegeven waar ik zeker niet ongevoelig voor ben.
Wat dat aan gaat komen er toch echt wel een hoop zeer boeiende artiesten uit Canada. Ik wil daar Sarah Slean zeker toe rekenen.