Triplets - Thicker Than Water (1991)

Ze hebben meer platen gemaakt, maar dit album is het enige van dit Mexicaanse damestrio dat een beetje op internationale erkenning mocht rekenen. You don't have to go home tonight was begin jaren negentig ook op de Nederlandse radio regelmatig te horen. En halverwege de jaren negentig nog veel vaker, zij het in de Nederlandse vertaling, die een hit opleverde voor Marco Borsato (Nee, je hoeft niet naar huis vannacht).

Dat laatste zal niet iedere MuMe'er onmiddellijk in juichstemming brengen voor dit album. Ook wel begrijpelijk, want dit blijft per saldo redelijk gemiddelde mainstream pop-met-een-vleugje-rock, zoals die begin jaren negentig heel gewoon was voordat de grunge-explosie een tijdelijk einde maakte aan dit soort radiovriendelijke geluiden.

Wat dit plaatje een beetje boven de middelmaat verheft, is de hemelse samenzang van deze drie zusjes, Diana, Sylvia en Vicky Villegas. Daarnaast zijn het merendeels gewoon lekkere liedjes, weliswaar van het type niets-aan-de-hand, maar toch gewoon goed gecomponeerd, met kop en staart en sterke melodielijnen. Het merendeel zou bijvoorbeeld probleemloos op een album van Belinda Carlisle kunnen staan.

Die naam duikt ook op in de review van AllMusic, waar verder wordt gesteld: what sets the Triplets apart from other female pop-rockers of the early 1990s are the Spanish and Latin touches the trio brings to catchy selections like "Spanish Surrender" and "Dancing In the Shadows".
Mwah, dat vind ik nogal meevallen. In genoemde songs hoor je toevallig wat percussie meespelen op de achtergrond en is er ruimte voor het rinkelende geluid van een Spaanse gitaar, maar per saldo voegen die maar bar weinig 'Latin touches' toe aan dit verder vooral nogal Amerikaans klinkende album. Spanish surrender, The sunrise en de wat afwijkende afsluiter Pyramids of pleasure zijn de sterkste nummers.