Blick Bassy - 1958 (2019)

Als ik luister naar het nieuwe album van Blick Bassy moet ik denken aan die release van Geoffrey Gurrumul Yunupingu in 2008. Ik krijg er eenzelfde gevoel bij.
Het gaat alleen om het gevoel, want de albums lijken verder niet op elkaar en beide artiesten komen uit compleet verschillende werelddelen. Toch voel ik een soort throwback naar dat jaar omdat ik eenzelfde bijna gelukzalige ervaring heb bij het beluisteren van dit soort muziek.

Een album waar folk en pop een heerlijke 'wereld-saus' overheen gegoten krijgt, maar waar nu ook eens een licht klassiek geluid aan toegevoegd wordt in de vorm in de vorm cello en blaasinstrumenten.
Hier en daar een snik Benjamin Clementine of Sufjan Stevens (er moeten toch in elk geval wat namen genoemd worden om de aandacht te trekken).

Bassy draait zijn hand niet om voor enorm veel stijlen en weet ze op aangename manier met elkaar te vermengen: Afrikaans, Latin en Amerikaans. Het kan allemaal en klinkt zo natuurlijk als wat. Zijn soulvolle zang maakt het af; een aangenaam strelend geluid voor onze oren.

Ik vind 1958 een zeer aangename verrassing. Het is inventief zonder geforceerd over te komen en het geeft me een soort rust zoals ik ervaar bij een duo als Kings of Convenience en de eerder aangehaalde Geoffrey Gurrumul Yunupingu.

Een pareltje dat best door meer mensen ontdekt mag worden wat mij betreft!

Aardig album maar juist van die eeuwige poppy 'wereld-saus' word ik altijd een beetje weeïg. Zo wordt het land of regio van herkomst ook diffuus en gaat de eigenheid wat verloren. Toch 3,5* want best smaakvol, vooral de blaasarrangementen. Daarnaast ook een prettig, licht hees stemgeluid.

Benjamin Clementine hoor ik er in geen velden of wegen in terug trouwens.

Grappig, ik had precies hetzelfde; verschillende geografische origines, maar eenzelfde vibe. Loom, ontspannen, breekbaar. Een album dat je nergens echt doet opveren, maar toch erg prettig wegluistert en door de subtiele muzikale variatie ook zeker niet saai wordt.