Salvador Sobral - Paris, Lisboa (2019)
mijn stem
2 stemmen
Portugal
Wereld / Jazz
Label: WEA
-
180, 181 (Catarse) (3:22)
-
Presságio (4:14)
-
Cerca del Mar (4:33)
-
Ela Disse-me Assim (3:45)
-
Playing with the Wind (4:35)
-
Prometo Não Prometer (2:39)
met Luisa Sobral
-
Benjamin (3:54)
-
Grandes Ilusiones (3:52)
-
Mano a Mano (2:39)
met António Zambujo
-
La Souffleuse (2:51)
-
Paris, Tokyo II (3:54)
-
Anda Estragar-me Os Planos (2:46)
3
geplaatst: 9 april 2019, 22:08 uur
Toen Portugal in 2017 Salvador Sobral naar het Songfestival zond met Amar Pelos Dois was ik onmiddellijk verkocht. Een tijdloos nummer dat erin hakte, ook al verstond ik er geen woord van. Nooit heb ik een sms-je gestuurd om op mijn favoriete nummer te stemmen. Die keer wel. Ik wilde persé dat het zou winnen en ik vond dat ik daar aan mee moest helpen (terwijl ik het er eigenlijk niet zo op heb om mijn geld daaraan te besteden: ik koop liever de muziek). Het heeft geholpen, want Salvador won terecht het Songfestival 
En toen werd het stil rondom de zanger, die een ingrijpende hartoperatie moest ondergaan. Eind vorig jaar is hij getrouwd met de Belgische actrice Jenna Thiam en nu is er dan eindelijk een nieuw album.
Er was al een album uit van hem, Excuse Me genaamd, met daarop poppy jazz in de stijl zoals ook Jamie Cullum en Wouter Hamel het hanteren. Leuk, maar niet de magie die ik ervoer op het Songfestival.
Die magie hoor ik wel bij de opener van zijn nieuwe album Paris, Lisboa. 180, 181 (Catarse) heeft iets spannends en weet wel te raken, anders dan op het Songfestival nummer, maar toch.
Tijdens Presságio is het ook heerlijk genieten. Het doet me gek genoeg een beetje denken aan de bassist Avishai Cohen, wanneer deze de pop-kant opgaat. Lekker losjes en toch heel vernuftig in elkaar gezet.
Alles wat volgt heeft vaak iets magisch in een ontspannen sfeer. Nergens ervaar ik de toch wat makkelijke jazzpop van de voorganger. Dit gaat wat dieper zonder moeilijk of ingewikkeld te worden. Echt het album waar ik op hoopte, met nog wel dezelfde kritiek als bij de voorganger: behoud de magie door in het Portugees te zingen Salvador, die Engelse liedjes hoeven niet voor mij (Frans is leuk, maar hoeft ook niet... lekker in het Portugees blijven doen).
Sobral is in staat om zijn gevoel goed over te brengen zoals hij dat ook zo grandioos deed op het Eurovisie podium. En niet alleen zijn zang valt op; muzikaal zit het sterk in elkaar. Wat een sterke begeleiders heeft ie om zich heen verzameld.
Bossa Nova, jazz, klassiek (Grandes Illusiones) en soul zijn duidelijk terug te herkennen in de twaalf liedjes, en dat Sobral fan is van Chet Baker idem.
Paris, Lisboa is een aangename verrassing. Een verrassing waar de liefhebbers op hoopten denk ik en ze krijgen wat ze willen: Sobral is terug!
En toen werd het stil rondom de zanger, die een ingrijpende hartoperatie moest ondergaan. Eind vorig jaar is hij getrouwd met de Belgische actrice Jenna Thiam en nu is er dan eindelijk een nieuw album.
Er was al een album uit van hem, Excuse Me genaamd, met daarop poppy jazz in de stijl zoals ook Jamie Cullum en Wouter Hamel het hanteren. Leuk, maar niet de magie die ik ervoer op het Songfestival.
Die magie hoor ik wel bij de opener van zijn nieuwe album Paris, Lisboa. 180, 181 (Catarse) heeft iets spannends en weet wel te raken, anders dan op het Songfestival nummer, maar toch.
Tijdens Presságio is het ook heerlijk genieten. Het doet me gek genoeg een beetje denken aan de bassist Avishai Cohen, wanneer deze de pop-kant opgaat. Lekker losjes en toch heel vernuftig in elkaar gezet.
Alles wat volgt heeft vaak iets magisch in een ontspannen sfeer. Nergens ervaar ik de toch wat makkelijke jazzpop van de voorganger. Dit gaat wat dieper zonder moeilijk of ingewikkeld te worden. Echt het album waar ik op hoopte, met nog wel dezelfde kritiek als bij de voorganger: behoud de magie door in het Portugees te zingen Salvador, die Engelse liedjes hoeven niet voor mij (Frans is leuk, maar hoeft ook niet... lekker in het Portugees blijven doen).
Sobral is in staat om zijn gevoel goed over te brengen zoals hij dat ook zo grandioos deed op het Eurovisie podium. En niet alleen zijn zang valt op; muzikaal zit het sterk in elkaar. Wat een sterke begeleiders heeft ie om zich heen verzameld.
Bossa Nova, jazz, klassiek (Grandes Illusiones) en soul zijn duidelijk terug te herkennen in de twaalf liedjes, en dat Sobral fan is van Chet Baker idem.
Paris, Lisboa is een aangename verrassing. Een verrassing waar de liefhebbers op hoopten denk ik en ze krijgen wat ze willen: Sobral is terug!
1
geplaatst: 20 april 2019, 08:20 uur
Bedankt, aERodynamIC voor de tip, ik ga dit zeker eens proberen dit weekend.
* denotes required fields.
* denotes required fields.