John Cougar Mellencamp - Uh-Huh (1983)

Dit was Mellencamp's eerste echt goede plaat, met vele hoogtepunten, zoals 'Crumblin' Down', 'Authority Song', 'Jackie O' (geschreven met singer/songwriter John Prine), 'Play Guitar', de hit 'Pink Houses' en de prachtige afsluiter 'Golden Gates'. Er is helaas ook wel wat filler.

Aanrader: als je deze CD koopt, zoek dan wel de remaster met de bonus track: dat is namelijk een akoestische versie van 'Pink Houses' die door merg en been gaat. Werkelijk fenomenaal.

Hij heeft deze CD in 14 dagen geschreven en opgenomen. Vandaar de titel waarschijnlijk. Hiermee begon hij langzaam aan een grootheid te worden. Met the Authority Song als mijn favoriet.

Deze vind ik weer iets beter dan American Fool. Net als op American staan er maar een paar echt goede nummers op. Maar het algemene nivo ligt wel een stukje hoger dan bij American Fool. Op Jackie O na dan wat een saai zeik nummer. Mellencamp zingt op dit nummer nou ook niet bepaald geweldig zeg.
Drie nummers die er bovenuit steken wat mij betreft. Crumblin' Down, Pink House en Golden Gates. De rest van de nummers hoef je mij niet wakker voor te maken. Het is aardig tot leuk maar ook niet meer dan dat.
Gelukkig weet Mellencamp op Scarecrow wel ECHT te vlammen. Iets wat hem bij deze plaat maar mondjesmaat lukt.

Dit album heeft voor mij hetzelfde niveau als voorganger American Fool.
Stevige Amerikaanse rock met 2 absolute knallers; Pink Houses & Authority Song.
Het gedrocht Jackie O is hem vergeven, dit nummer is een absoluut dissonant op de plaat.
Later in zijn carrière verrijkte Mellencamp zijn muziek met mondharmonica , viool en accordeon waardoor zijn muziek mijn inziens steeds beter werd, met The Lonesome Jubilee als absoluut hoogtepunt.

Klopt helemaal. Na een valse start (waarbij zijn toenmalige manager hem de artiestennaam Johnny Cougar had opgedrongen) kwam John 'Cougar' Mellencamp daar geleidelijk steeds meer van los. Eerst met American Fool en dit album Uh-huh, en hierna vanaf het geweldige Scarecrow steeds meer met een eigen gezicht. De eerste twee titels bevatten voornamelijk potige recht-door-zee rockmuziek, die in de VS geweldig scoorde. Maar door die sonische verrijking met minder voor de hand liggende instrumenten, en vooral de grotere diepgang van tekst en muziek, ontwikkelde John Mellencamp (de bijnaam Cougar viel al snel definitief af) zich tot een storyteller pur sang.

Hij wordt vaak vergeleken met Bruce Springsteen, en al vind ik dat die vergelijking niet helemaal op gaat, toch heeft Mellencamp op veel albums eenzelfde hoge niveau gehaal en hoeft hij zich niet tot de mindere van Springsteen te rekenen. Al sloeg zijn muziek vooral in de VS aan, terwijl Bruce nog altijd wereldwijd succes heeft.

Ik heb dit album zowel op LP als op CD. Knalt lekker de speakers uit; je kunt horen dat het in een vlaag van kortstondige inspiratie is geschreven en opgenomen. Maar het blijft relatief oppervlakkige rockmuziek. Toch twee all-time favorieten uit zijn repertoire: Pink houses en vooral Authority song, een lied dat ik in de auto nog wel eens wil meezingen als ik het - veelal vergeefs - moet opnemen tegen de autoriteiten...