Rory Gallagher - Blues (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rory Gallagher - Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rory Gallagher - Blues
Prachtig en lijvig eerbetoon aan een helaas wat vergeten muzikant, maar ook een eerbetoon aan een van de beste gitaristen aller tijden

Bij Rory Gallagher denk ik vooral aan de jaren 70, maar de Ierse muzikant maakte tot vlak voor zijn overlijden in 1995 muziek. Rory Gallagher zou dit jaar zijn vijftigste verjaardag in de muziek hebben gevierd en ter ere van dit feit is de lijvige compilatie Blues verschenen. Blues bevat in de meest uitgebreide vorm ruim drie uur muziek en laat horen dat Rory Gallagher de blues in de genen had. De Ierse muzikant had een uitstekende band en was een prima zanger, maar voor het kippenvel moet je toch bij het gitaarspel van Rory Gallagher zijn. Blues bevat 3 uur lang geweldig gitaarwerk en laat horen dat Rory Gallagher niet onder doet voor de gitaristen voor wie standbeelden zijn opgericht. De Ier heeft er een in zijn geboorteplaats Ballyshannon, maar hij verdient er nog veel meer.

Het is volgende maand alweer 24 jaar geleden dat Rory Gallagher overleed. De Ierse muzikant vierde zijn grootste successen echter ver voor zijn overlijden en met name gedurende de jaren 70. Generaties muziekliefhebbers zijn daarom opgegroeid zonder de muziek van Rory Gallagher en dat is echt doodzonde.

Een paar jaar geleden werd het werk van de Ierse gitarist opnieuw onder de aandacht gebracht met de reissue van Irish Tour '74, wat mij betreft het beste album van Rory Gallagher. Deze lijvige box-set laat prachtig horen wat Rory Gallagher in zijn beste jaren te bieden had en hiervoor ben je ook aan het juiste adres bij de deze week verschenen compilatie Blues, die viert dat Rory Gallagher precies 50 jaar geleden zijn eerste muziek uitbracht.

Blues biedt in de meest uitgebreide vorm ruim drie uur muziek en het is ruim drie uur smullen. Rory Gallagher behoorde samen met onder andere Eric Clapton tot de grote gitaristen uit de jaren 70. De Ierse muzikant werd begeerd door meerdere bands, maar speelde uiteindelijk toch het liefst met zijn eigen band, waarmee hij in de jaren 70 ook volle zalen trok.

Berucht is het verhaal dat Rory Gallagher na het onverwachte vertrek van Mick Taylor uit de Rolling Stones werd gevraagd auditie te doen voor een plek in de Rolling Stones. Rory Gallagher jamde in Rotterdam (!) een aantal dagen met de band en leek de plek naast Keith Richards binnen te hebben, maar toen het definitieve ja-woord net wat te lang op zich liet wachten pakte Rory Gallagher zijn gitaar en vertrok hij naar Japan voor een tour met zijn eigen band (waarna Ron Wood de nieuwe Stones gitarist werd).

Denk aan Rory Gallagher en je denkt aan een muzikant die wars was van uiterlijk vertoon. Een oude spijkerbroek en een ruitjesoverhemd werden zijn handelsmerk en ook in muzikaal opzicht moest de Ierse muzikant weinig hebben van opsmuk. De Rory Gallagher band had genoeg aan een ritmesectie en een gitarist, incidenteel aangevuld met een mondharmonica en orgel of piano.

Blues bevat niet eerder uitgebracht materiaal, waaronder veel live-materiaal, en beslaat vrijwel de gehele carrière van de Ierse gitarist. Blues is absoluut een vlag die de lading dekt, want de blues staat centraal op deze compilatie. Het is een genre waarin de Rory Gallagher band uitstekend uit de voeten kan.

De ritmesectie speelt sober maar hecht en Rory Gallagher is een prima zanger. De meeste indruk maakt de Ierse muzikant echter als gitarist. Op Blues speelt Rory Gallagher geweldige akkoorden, meedogenloze riffs, prachtig akoestisch slide spel en onnavolgbare solo’s. De Ier had zoals gezegd een voorliefde voor muziek zonder opsmuk, maar zijn snarenwerk was en is fenomenaal.

Ik grijp de afgelopen jaren zelf vooral naar Irish Tour '74 wanneer ik muziek van Rory Gallagher wil horen en dat blijft een geweldige keuze, al is het maar omdat het een volledige en zeer consistente live-set bevat. Blues bestrijkt een veel langere periode, inclusief de uitstapjes met Muddy Waters en Albert King, en geeft een beter overzicht van de carrière van Rory Gallagher. Dat het op prachtig vinyl is geperst geeft Blues wat extra meerwaarde. Al met al een compilatie die niet zal misstaan in menig goed gevulde platenkast. Erwin Zijleman

Mooie kerel die ik helaas nooit live heb mogen bewonderen. Releases als dit Blues zorgen ervoor dat de beste man zo af en toe nog in de spotlights komt te staan. Al worden er door heel Europa ook ieder jaar diverse tributes georganiseerd die meer dan redelijk bezocht worden. Dus de echte liefhebbers weten Rory gelukkig te waarderen. Ik heb persoonlijk het meest met zijn late jaren 70 en vroeger jaren 80 periode. Albums als Photo finish en Top priority. Waarin hij wat meer richting de hardrock opschoof. Die echte blues heb ik het niet zo op. Ja een paar nummers maar zelden een heel album. Laat staan zo'n lijvige als dit Blues. Maar toch; de man kan geen aandacht genoeg krijgen wat mij betreft.

Hele mooie collectie songs!

Wat een mooie collectie is dit van van 1 van mijn Ierse helden. Allemaal goede tracks die nooit op de reguliere albums zijn verschenen. Sommige bekende nummers in totaal andere bewerkingen.

Er is duidelijk veel zorg besteedt aan dit album. Goede geluidskwaliteit en een mooi boekje erbij, met veel persoonlijke quotes van Rory zelf. En ook mooie foto"s van hem.

De 3 cd versie heeft op cd 1 studio opnames, cd 2 heeft de akoestische kant van Rory en cd 3 is live.

En je metkt, dat er met zorg omgegaan wordt met Rory's erfgoed. Dat is bij andere artiesten wel eens anders.

Dat vind ik het bijzonderste aan deze verzamelaar: de mooie scheiding tussen Electric Blues, Acoustic Blues en Live Blues, verdere info in de Discogs link: Rory Gallagher - Blues (2019, CD) | Discogs. Live in Europe, Irish Tour '74 en Stagestruck heb ik op vinyl als fanaat van livealbums, het zit er dik in dat deze erbij komt. Nauwelijks 7,33 momenteel op Amazon.Nl, haast te goedkoop voor zo'n fenomenale gitarist: Rory Gallagher - Blues: Amazon.nl. En er is nog plek zat in mijn kast...

Rory Gallagher was voor mij een lange tijd een grote onbekende. Zo'n 20 jaar terug denk ik voor het eerst schoorvoetend kennis gemaakt en ik was niet bepaald erg onder de indruk. Andere grootheden zoals Clapton, Hendrix, S.R.Vaughan en meer recentelijk Bonamassa gingen hem voor. En de afgelopen jaren heb ik een omvangrijke Blues playlist aangemaakt die een groot palet aan verscheidenheid laat zien. En Rory zat daar niet bij (!)...... Toen ben ik er toch maar ingedoken en met zijn plaat uit '71 Deuce smaakte naar meer. Op deze site zag ik toen deze verzamelaar met een hoge waardering, opdat het op spotify niet compleet wordt aangeleverd heb ik maar de stoute schoenen aangetrokken en deze aangeschaft. Inmiddels staat I Could've Religion in de playlist dus dat is alvast rechtgetrokken. Maar toch is CD1 niet echt onderscheidend en valt me toch een tikkeltje tegen. Gelukkig wordt het ruimschoots goedgemaakt met CD3 met live opnames. Ondanks dat het geen eigen werk betreft. Zeker in dit genre maakt het "live" gevoel het meer intenser. Nothin' But The Devil en All Around Man zijn daar goede voorbeelden van. Maar de rest doet er niet veel onder voor. Met als mooie afsluiter de grote Jack Bruce van Cream op zang en bass met Born Under A bad sign (Cream).
Maar de grote verrassing voor mij is CD2 met louter akoestische nummers; zang, gitaar en hier en daar een piano, mandoline en harmonica. Dat dit voor mij 47 minuten lang onderhoudend genoeg is zegt toch wel dat de man kwaliteiten heeft. Toendertijd met Unplugged van Eric Clapton duurde de cd echt te lang en begon mij te vervelen. Met als excuus dat ik toen wel veel meer een hardrocker was dan nu.
Ik begrijp ook dat dit een verzameling van bewerkte stukken zijn en niet eerder uitgebracht materiaal. Dus niet een "best of" album. Dat zal dan ook mijn volgende studieopdracht zijn. In ieder geval is Rory Gallagher geen onbekende meer voor mij en de waardering is er nu zeker wel.