Nina Nastasia & Jim White - You Follow Me (2007)

Komt een nieuw album van mijn favoriete zangeres uit 2006 uit en ik heb het nog niet eens door . Snel opzoeken is de boodschap. Iemand een idee of het lijkt op haar solo-werk?
Mooie album-cover alvast.

Eindelijk beluisterd en ik ben absoluut niet teleurgesteld. Of het dezelfde impact op mij gaat hebben als "On leaving" durf ik echter te betwijfelen.

Jim White treed op dit album wat meer naar de voorgrond met zijn ingewikkelde drum-partijen vol tegen-ritmes en brush-strokes. Het levert een aardig contrast op met de lieflijke stem van Nina. Nina geeft haar gitaar deze keer wat meer drive. De liedjes hebben allemaal qua opbouw wat meer weg van "Brad Haunt's a Party" van het vorige album. Niet toevallig mijn absolute lievelingsnummer van haar. Wat opvalt is dat de muziek een abstracte productie heeft omdat het zo gewoonde bas-instrument volledig ontbreekt.

De eerste luisterbeurt vond ik het niks. Pff die drum partijen moet dat, haar vorige album was in al zijn simpelheid juist zo mooi.

Maar 5 minuten geleden viel bij mij alles op zijn plek. Nou ja alles, zo veel is het niet. Nina Nastasia zang en gitaar en Jim White op drums. Maar dat is juist de kracht van dit album. Nina haar zang en gitaarspel zijn heel puntig, binnen 3 minuten heeft ze een strak ritme en een melodie te pakken en verteld ze haar verhaal met een mooie heldere stem.
Het drum werk van Jim White is hier een fantastische tegenpool van. Deze is zoekend en speels en inderdaad met veel brushes en tegenritmes. Soms versterkt hij haar ritmes en melodieën, maar nog vaker gaat hij er frontaal tegen in.

Op deze manier houden ze elkaar in een mooie wurggreep, dagen ze elkaar uit en dit levert een erg spannend resultaat op. Dit resultaat is door Steve Albini heerlijk naakt op band gezet, zodat beide muzikanten niets hebben waar ze zich achter kunnen verschuilen. Het komt aan op het vakmanschap wat ze beide in ruime mate hebben.

4*