Thank You Scientist - Terraformer (2019)

Altijd iets verrassends met thank you scientist. De kruising tussen de jazz fusion van snarky puppy en de gitaren van dream theater met de electronics van Muse en zang van Yes zijn een zegen voor mensen die de simplicity van de pop muziek even willen vergeten maar ook niet helemaal los willen laten. Prog rock voor gevorderden of zoiets. Dan is 84 minuten best lang, voor mij althans. Op deze Terrraformer wordt uit een iets steviger vaatje getapt dan voorheen volgens mij, maar ik heb die albums niet direct in mijn geheugen staan.
Afijn, een nieuwe Thank you Scientist dus, we gaan er nog eens rustig voor zitten.

En we gaan er inderdaad nogmaals voor zitten. Er komt genoeg uit de speakers in deze mooie 84 minuten.
Voor mij was het heel erg wennen aan de zanger, maar per nummer komt ie beter tot zijn recht. Zeker op instrumentale nummers

Wauw, dit is een fenomenale plaat! Thank You Scientist is een naam die ik al vaak heb zien langskomen, maar nooit ben gaan beluisteren, tot voor kort. Tijdens het eerste refrein van FXMLDR kwam er een grote glimlach op mijn gezicht en die gaat niet meer weg tijdens de 84 minuten van Terraformer. Deze band is overduidelijk virtuoos en laat enorme complexiteit horen in zijn songstructuren en instrumentale stukken, maar schrijft waanzinnige catchy Coheed & Cambria-achtige refreinen en coupletten. Ook komt The Mars Volta bij mij naar voren in de tomeloze energie en funky ritmesectie. Het album is ontzettend gevarieerd en kan ontzettend poppy uit de hoek komen, maar kan ook behoorlijk diep in de jazz/fusion duiken (Chromology). Een van de beste ontdekkingen die ik in tijden heb gedaan.

Ja dit is inderdaad een fenomenale plaat, deze zit zeker in mijn eindejaarslijst!

Wederom een meesterwerk van deze mannen. Wat een muzikaliteit waarbij veel muziekgenres de degens kruizen. Lekker complex maar toch tegelijk enorm catchy. Op vinyl met ook nog heel gaaf artwork. Kortom een streling voor oor en oog. Behoort absoluut tot de top 3 van beste albums van 2019!

The Mars Volta - maar dan zonder de latin-invloeden. Een chaotische bak herrie, waarin juist de vaak complexe structuren terugvinden of terughoren zo belonend is voor de luisteraar. Dit album is daar iets 'vriendelijker' in dan de voorganger, wat mij betreft, wat ook meteen het grootste minpunt is voor mij. Even goed zitten de nummers bijzonder goed in elkaar en zou dit zomaar, op den duur, een meesterwerk van Volta-proporties kunnen blijken te zijn.

Geweldig album dat elke keer blijft verrassen.

Dit album deze week voor het eerst gehoord. Zo, stevige 84 minuten. Dit klinkt super! Ik hoor The Mars Volta hier zeker in terug, misschien iets cleaner van klank. Heerlijk georchestreerde chaos die eigenlijk absurd vlot klinkt.

Ik verdiep mij de komende weken alvast verder in dit album en de rest van hun discografie!