Rodney Crowell - Texas (2019)

Alleen al voor de gastartiesten de moeite waard. No fillers, all killers. Divers ook trouwens. 'What you Gonna Do Now" zou zelfs in mainstream Nederland gewoon op de radio kunnen. En altijd fijn om Steve Earle te horen mopperen.

Ik vind dit een lekkere plaat.
En vooral door de medewerking van diverse gastmuzikanten is dit ook een zeer gevarieerde plaat geworden.

Ben meestal niet zo'n voorstander van veel gastmuzikanten op een plaat omdat de eigen identiteit van een artiest dan nog wel eens ondergesneeuwd raakt.Op dit vorig jaar verschenen album van Country zanger en Texaan Rodney Crowell pakt het echter best goed uit.Misschien omdat Crowell al ruim veertig jaar in het vak zit en zo onderhand wel weet hoe je zoiets moet aanpakken.Want ondanks het feit dat er enkele goede en mooie bijdragen bijstaan van onder andere Billy F. Gibbons (ZZ Top),Lee Ann Womack,Randy Rogers,Willie Nelson en Steve Earle vind ik nummers als I'll show me,the Border en Texas drought part 1,die hij solo uitvoert toch de beste.
Wel betekent dit dat Texas een zeer afwisselend album is geworden,zo is het fijne popnummer You’re Only Happy When You’re Miserable,dat hij samen met Ringo Starr uitvoert,normaal niet iets wat je van Rodney Crowell hoort/zou verwachten.Net als 56 Fury,waar Billy F Gibbons van ZZ Top niet alleen vocaal aanwezig maar ook zijn overbekende gitaar(geluid) laat scheuren.
Zo is Texas een veelzijdig album geworden wat voor de Country,blues en roots liefhebbers wel voor elk wat wils oplevert.
Goed.

Heerlijk county-rock eerbetoon aan Texas, zeer afwisselend album met een keur aan bekende gastartiesten. O.a. Lyle Lovett, Steve Earle, Vince Gill, Billy Gibbons maken er met Rodney Crowell een hele fijne plaat van. Aanrader.

Rodney is geboren in Houston, een ode aan zijn geboortestaat is dus zeker geen gek idee. En hij heeft een groot aantal (meest Texaanse) vrienden en vriendinnen uitgenodigd.

Het album bestaat voor het merendeel uit uptempo, en soms zelfs stevige songs. Zelf geef ik de voorkeur aan Rodney's albums die meer persoonlijk zijn en waarin hij op zijn leven reflecteert.

Maar toch is dit een erg lekker album. Het vakmanschap van de muzikanten is onbetwist en het spelplezier spat van de plaat af.