Met: Billy Harper (tenor saxofoon), Everett Collins (trompet), Harold Mabern (piano), Greg Maker (bas), Billy Hart, Horacee Arnold (drums)
Wat een te gekke plaat dit van Harper zeg! Altijd fijn als je zoiets kan scoren voor 5 euro op de beurs. Een stuk minder bekend en uitgebracht op het Japanse Denon label waarop wel meer klasse jazz is uitgebracht trouwens. Afijn het is er allemaal niet minder om, hele goede plaat dit.
Plaat gaat van start met 'Trying to Get Ready': een razendsnel uptempo waarin Harper je direct meesleurt in een enorm geweld aan noten. De band begeleidt als een bezetene en speelt geweldig in op het tenorgeweld van Harper. Met name de dubbele drums komen hier goed uit de verf. Het geeft de hele plaat nog meer beat, swing en energie. Daarnaast valt pianist Mabern op met zijn virtuositeit en strakke begeleiding. Uitstekende pianist in de traditie van Tyner/Cowell/Hicks. Daarna mag de luisteraar even bijkomen bij 'Loverhood'. Billy Harper 8 minuten lang solo op de tenor sax. Het had van mij nog zeker 8 minuten erbij mogen duren. Wat een passie en emotie. Het werkt haast meditatief en is bovendien een goede adempauze na het openingsnummer. Wat kan Harper bezield spelen.
Het laatste nummer is een typisch Harper nummer. Dikke spirituele onderlaag, harde drums, vette bas en een herkenbaar thema. Trompettist Collins (voor mij een onbekende) blijkt uitstekend te kunnen soleren op deze modale groove. Hetzelfde geldt voor Harper. Wat een onderschatte saxofonist zeg. Hij hoort tot mijn absolute favorieten. Wat hem zo goed maakt: het is één van de weinige saxofonisten die volledig en direct binnenkomt. Zonder zweverig te willen zijn: z'n noten raken werkelijk de ziel. Enige andere saxofonist die dit op eenzelfde manier kan is Coltrane en dat mag genoeg zeggen.
Tony je bent weer wat euro's lichter hoor. Deze mag jij als absolute Harper fan niet missen namelijk
