Eli "Paperboy" Reed - 99 Cent Dreams (2019)

Weet iemand al hoe deze klinkt? Ik ben groot fan van zijn vorige.

Blind besteld op vinyl. Ben benieuwd, een zanger die ik door zijn klinkende passie hoog heb zitten.

Zoals alle platen die ik van hem ken, komt deze maar niet echt tot leven. Alles zit van voor naar achter in een zelf gecreëerd keurslijf van muziek zoals deze ver voor zijn tijd werd gemaakt. Voor een paar nummers is dat aardig, maar daarna slaat toch een zekere gaap toe. Dan grijp ik voor die paar nummers in het soulgenre die ik af en toe wil horen toch liever terug op de grootheden uit de jaren 60.

Live op Werfpop, 2012?, was het zonder meer aardig, maar thuis heb ik toch iets meer nodig om de aandacht er bij te houden.

De ene keer met en de andere keer weer zonder the True Loves. Eli Reed is wel een bezige bij en we hebben hier wederom een herkenbare plaat te pakken. Dat is meteen al te horen bij de opener, die combi van soul, funk en rock 'n roll wat zijn stijl zo typeert. In verhouding lijkt Said She Would meer in de stijl van Ben E. King's Stand By Me. Daarnaast kenmerkt dit album zich ook doordat er wat meer rustige songs op staan dan normaal (Could Had This, In the End, 99 cent Dreams). Maar het dus herkenbaarheid dat de klok slaat. Soms wat olijk (Burn Me Up), dan weer gospelesque (Couldn't Find a Way) of juist enorm positief en met extra gitaarwerk (Lovers Compensation). Maar sowieso weer een fijne plaat.