Vivian Stanshall - Men Opening Umbrellas Ahead (1974)

Vivian had hier nog het vage idee dat hij een ster wou worden en gaat er op deze plaat nog helemaal voor. Zijn liefde voor afrikaanse ritmes worden gekombineerd met zijn idee van rock met een aangenaam, maar niet erg opzienbarend eind resultaat. Nog steeds niet op CD uit en in de tussentijd worden er schandalige bedragen gevangen op evilBay voor de krakende vinyltjes.......... Dat zou de dames/heren van de diverse re-release specialisten toch eens op een idee moeten brengen zou je zeggen.

Liefhebbers van Sir Viv's Bonzo Dog Band werk hebben overigens wel meer aan zijn latere albums Teddy Boys Don't Knit en Sir Henry At Rawlinson End, die wel op CD te krijgen zijn trouwens.

Eindelijk uit op CD !

Al sinds 2008 ofzo toch?

Nee, sinds augustus.

Psies ! Beter lezen jonge vriend .........

Ah, ik zal in de war zijn geweest met een ander album.

Dit jaar ook geremasterd heruitgegeven op Poppydisc.

....... en blijkbaar de eerste door Ki Stanshall goedgekeurde CD relies want er is behoorlijk wat publiciteit over geweest in de UK muziekpers ....... kompleet met fors ( maar IMO wat oppervlakkig ) artikel in de Uncut.

Geen idee wat ik bij dit album voor commentaar kan leveren. Het is lastig te omschrijven hoe ik deze muziek beleef, Door mijn tocht langs lijstjes liep ik hier tegen aan en ik ben er eens goed voor gaan zitten, maar ik weet niet of ik het hele album serieus moet nemen of deels ook met een glimlach. Bijzondere composities, vaak ook nog met een bijzondere stem gezongen. Het is moeilijk samen te vatten.Toch; slecht is het niet. Vreemd dus wel.

Ik doe een poging....
Het openingsnummer klinkt als Afrikaanse volksmuziek en wekt een eerste glimlach op vanwege de zang.
Het tweede nummer lijkt wat serieuzer, maar track 3 werkt weer sterk op de lachspieren.
Het vierde nummer is een kort tussendoortje en track 5 klinkt door het koor soms een beetje als een gospel.
Het antwoord op de vraag 'How the Zebra Got His Spots' wordt in het zesde nummer opgepakt.
Het volgende nummer zet de kleine vetplanten centraal.
Het nummer dat het vrolijkste klinkt gaat over een aanval van soberheid.
Prong and Toots Go Steady is een instrumentaaltje.
Strange Tongues klinkt aanvankelijk 'normaal' ook al doet de titel anders vermoeden.
Nummer 11 klinkt weer sterk Afrikaans en het slotnummer heeft zelfs een Afrikaanse titel, maar klinkt wat minder Afrikaans.

En wat is dan de conclusie?
Deze jury geeft 3 punten.
Oh ja; in de jaarlijst 1974 van oor staat dit album gedeeld 48e.

Jorro, heb je je ook in Viv's muzikale voorgeschedenis verdiept ? Dit is de eerste solo LP na zijn jaren in de The Bonzo Dog Band.