Het is nu zo'n tien jaar geleden dat ik de muziek van Avishai Cohen heb leren kennen d.m.v. het album Aurora. Dat kwam omdat ik toen muziek uit Israel aan het ontdekken was. Cohen was duidelijk één van de betere ontdekkingen (ook leuk te zien dat er nog een Avishai Cohen was die trompet speelde, het zorgt voor wat verwarring af en toe, maar beide muzikanten waren het wel voor mij, en zijn dat nog steeds).
Er viel een hoop leuks te ontdekken uit zijn toen al aardige discografie en eigenlijk alles na dat album vond ik ook heerlijk.
Aanvankelijk ontstonden er even wat scheurtjes bij zijn vorige album 1970. Het geboortejaar van Cohen (en ook van mij) vormde een leuke titel, en muzikaal sloeg hij andere wegen in. Gelukkig viel het uiteindelijk wel mee voor mij toen ik het album anders ging beluisteren: luchtige, poppy zomerjazz.
Het bijbehorende concert daarentegen vond ik toch wel wat minder.
Arvoles is de opvolger van 1970. Het artwork is een schilderij, gemaakt door zijn moeder. De begeleidende muzikanten zijn Elchin Shirinov uit Azerbeidzjan op piano en Noam David op drums plus af en toe een hoorn-sectie.
Terug naar een trio-album dus en dat hoor je. Cohen zingt deze keer niet. Een klein snufje Afro-Caribische invloeden en een ietsiepietsie klassiek hier en daar, maar niet genoeg om het stempel van Cohen's muziek niet te herkennen.
Arvoles klinkt in mijn oren niet echt verrassend, maar is wel een fijne terugkeer naar oude tijden. Een degelijk nieuw album met daarop heerlijk speelplezier.