Beyoncé - Homecoming (2019)

Al die ingekorte nummers die nog geen twee minuten duren is het grootste manco bij de liveshows van Beyoncé plus dat ALLES wat ze doet van te voren helemaal uitgedacht en geregisseerd is en je daardoor steeds het gevoel hebt dat je naar een robot aan het kijken en luisteren bent. Dat begint me steeds meer tegen te staan bij Beyoncé.

Gisteren ging het over de film en dit album in 'Van Gils en gasten'. Voor het slapen gaan nog vlug een zaprondje op tv en hier blijven plakken.
Mijn mening blijft wat ze altijd al was: overroepen showmadam aan wie alles nep en fake is. Inhoud- en emotieloos. Danira Boukhriss - ook zo'n showmadam die zichzelf o zo super vindt - is logischerwijze fan. Rik Torfs had duidelijk bedenkingen, maar bleef beleefd eufemistisch.

Wat vind je precies nep aan haar?

Hoe moet ik het uitleggen? Een poging:

- stem: niet om aan te horen (heel subjectief, I know), hol gekreun, krijsende uithalen, totaal gebrek aan emotie, computergestuurd als een robot

- songs: geen inhoud, geen diepgang, zogezegde mooie boodschappen zijn totaal ongeloofwaardig, commercieel scoren

- imago: uiterlijk vertoon, ondraaglijk hoog showgehalte, exploitatie als lustobject, narcisme ten top, mooie verpakking van een lege doos, sex sells

Die dame geef ik 0,0. Sorry daarvoor.

Hier sluit ik me bij aan. Ze maakt zulke prachtige muziek, maar live is het helaas niet veel. Ik was afgelopen zomer bij de show in Nashville en daar was het volledig Jay-Z die de kar trok. Ik kreeg bij haar het idee dat de nummers ondergeschikt waren aan de show en met name het dansen.

Eerste twintig minuten van die documentaire / live-registratie gekeken op Netflix en het lijkt net een parade die in Noord-Korea niet zou misstaan. Een emotieloos en afstandelijk gebeuren. En Beyoncé staat op dat podium met een leger dan legere blik in haar ogen. Alsof ze radiografisch wordt aangestuurd en draait op een of ander besturingssysteem. Contact met het publiek wordt er ook niet echt gemaakt. Eigenlijk zit je naar niks te kijken en te luisteren.

+2, al kon ik er wel nog van genieten. Ze raast er op een hiphopmanier heel veel fragmentjes door, maar alles wordt wel gebracht met een show om U tegen te zeggen. Dat het daardoor voor velen emotieloos overkomt kan ik wel begrijpen, maar ik vond het enkele jaren terug in Brussel wel erg goed. Als ze haar nummers iets meer zou uitrekken live, heb je dus best sterke concerten.

Zit nu aan de helft van de plaat en het is wel erg goed. Heel jammer dat het gecensureerd is met die irritante beeps, maar ik hoop dat het aan de versie op Spotify ligt. Verder is dit eigenlijk even leuk als het concert waar ik het hierboven over had.

Beyoncé is met haar plak knip benadering een postmodernistische artiest puur zang. Maar juist door deze aanpak begint ze me steeds meer tegen te staan. Alles is zo tot in de puntjes doorgedacht en uitgevoerd, van de choreografie, referenties naar sterke zwarte vrouwen, tot aan de belachelijke hoes waarop ze als een soort farao is afgebeeld aan toe. Het meest vermoeiende aan deze plaat vind ik nog wel het totaal gebrek aan dynamiek in haar stem. We weten dat ze kan zingen, maar die constante vocale krachtpatserij hoeft van mij niet zo. Het mist alle bezieling en maakt haar tot... tja... een soort robot.

Het past natuurlijk totaal niet binnen haar concept als artiest, maar toch zou ik het haar haast gunnen om zich eens wat kwetsbaarder op te stellen. De regie wat los te laten. Uiteindelijk getuigt dat van meer durf en ontstaat er dan ook meer ruimte om haar menselijke kant te laten zien. Volgens mij zit daar haar groei als artiest, want melagomaner kan haast niet meer.

En daarmee wordt meteen het manco van Beyoncé blootgelegd: het is een concept, een format, een formule, waar geen enkele ruimte is voor enige spontane creativiteit. Werp een blik op de 9 miljoen likes kijk-mij-eens-enorm-zwanger-zijn-foto op Instagram. Onder het mom van ik deel alles, maar eigenlijk deel ik alles maar alsof.

Persoonlijk vind ik velen zo positief over deze zangeres. Er is wel de kritiek dat ze net een emotieloze robot is, maar al de andere ergerlijke zaken worden genegeerd. Enfin, ieder zijn mening zeker?

Terwijl dit bij RateYourMusic het album van het jaar wordt, lees ik hier niets dan negatieve reacties.
Haar show is tot in de puntjes verzorgd en voorbereid, maakt haar dat werkelijk tot een robot? Dat kun je zeggen van om het even welke groep die toert en die dag na dag dezelfde setlist speelt.

Ik vind dit in elk geval fantastisch klinken, en ik laat me meeslepen door de geweldige stem en de nieuwe arrangementen, want de band alleen maakt dit album de moeite

Je kan je wellicht afvragen wat voor toevoeging het dan nog heeft om een live plaat uit te geven. Is het dan een verkort/verknipt best of album? Heeft het een toegevoegde waarde of moet er dan ook beeld bij om de complete show te zien, hoe perfect dat allemaal in elkaar valt? Is de toegevoegde waarde geabstraheerd tot puur bijgeluid van eventueel publiek of de artiest die af en toe wat zegt of een bedankje tussen soort zegt? Is het een document voor de artiest zelf ter overzicht van hoe de show verliep en/of puur een aandenken?


Ik heb deze Beyonce niet gehoord en de kans acht ik zeer klein dat ik dat ooit ga horen. Voor mij heeft een live LP meerwaarde als het om een historisch moment gaat, nummers ter gehoren worden gebracht die niet op regulier werk staan, nummers in een ander jasje worden gestoken (alternatieve versies/jams/akoestisch) of het allemaal wat rauwer is.

Ik snap het negatieve geluid (ik ga puur af op wat ik lees) tot op een zekere hoogte wel omdat je bij een (semi) perfecte liveshow van Beyonce waarin alles dus verzorgd is (en de show zelf ook een grote rol speelt) en dus per definitie net zo zals op tape zou moeten klinken en dus, buiten geknipte versies, geen meerwaarde heeft.

Één van de absolute producten van deze tijd.




Precies. En dat is bijzonder slim van haar of het team. Awareness creëeren onder de doelgroep is helemaal niet verkeerd en alleen mooi als je dat als artiest op een positieve manier kan bewerkstelligen. Hier krijg ik alleen het idee dat het team rondom Beyonce een geschiedenisboek heeft opengeslagen en is gaan arceren wat bij een bepaalde image past.

Tuurlijk. Beyonce is een rijke donkere vrouw met succes. Maar als je puur uit de geschiedenis gaat putten en namen, fragmenten e.a. gaat gebruiken voor je eigen 'product' valt de originele context weg en worden het fragmentarische, betekenisloze stukjes; ze worden onderdeel van jouw commerciële uiting. Terwijl je ze altijd blijft linken aan de originele gebeurtenissen/uitspraken etc. Dat iemand ze rijkelijk gebruikt als image boost betekend niet dat die gene dat dan ook is. Beyonce is (bijvoorbeeld) geen Rosa Parks het enige is dat ze een deel de zelfde doelgroep hebben (donkere mensen, jeugd/volwassenen etc) alleen Rosa Parks probeerde gelijke rechten voor zichzelf als donkere vrouw en haar mede mens te bewerkstellige en Beyonce gebruikt en exploiteert ze om geld te verdienen.

Ik moet zeggen dat ik vroeger Beyoncé ook niet ernstig nam, maar dat veranderde met haar plaat uit 2013: perfecte pop, dames en heren
Lemonade ging op dezelfde manier verder, R&B met inhoud.

Dat deze liveplaat geen meerwaarde zou hebben?
Dit is beter dan een best of plaat, alle bekende nummers zitten in een nieuw jasje, de begeleidende band is fenomenaal! Zelfs haar pre-2013-nummers komen er nu voor mij goed uit.

Natuurlijk is het commercieel, maar verdomd slim gemaakt. En ja, ze positioneert zich als zwarte, sterke vrouw en ze draagt ongetwijfeld bij tot de trots van de black community, net zoals Kendrick.
Deze is er ook niet armer van geworden, net zoals Stevie Wonder steeds verdomd goed wist hoe het onderste uit de kan te halen.
Wat is er mis met geld verdienen met iets dat steengoed is, zelfs als zwarte vrouw?

Ik herhaal: dezelfde kritiek kun je uiten op elke succesvolle groep die tourt, het zijn allemaal producten met hun instagrampagina’s en -volgers.
Voor mij doet dat niets af aan het muzikaal plezier.

Ik denk, dat door deze twee punten te isoleren je bovenstaand stuk uit zijn context haalt en daarmee onbewust verdraait. Ik vraag me af wat de meerwaarde is en hoe we die determineren in dit geval.

Vervolgens benoem je letterlijk een punt uit wat ik hier boven noem, maar op een manier dat het vreemd is /lijkt terwijl dat nergens staat of negatieve inhoud zou hoeven bevatten. Het lijkt op deze manier echter wel een stokpaardje/drogreden om te voorkomen het hele concept Beyonce te kunnen/mogen bevragen.

Oh, je mag gerust het concept Beyoncé in vraag stellen hoor

Je vraagt naar de meerwaarde van deze liveplaat omdat, als ik het goed lees, je denkt dat de show, het visuele aspect vooral domineert. Wel, ik herhaal dat voor mij de arrangementen (die band vooral!) de meerwaarde zijn, het is geen liveplaat op z'n Kraftwerks waar je geen verschil hoort met de studioalbums.
Bovendien is Beyoncé sedert 2013 muzikaal volwassen geworden, wat de nieuwe versies van haar pre-2013 werk net zo interessant maakt - het zijn ineens goede nummers. Ik hoef dus niet naar Netflix te kijken om dit te kunnen appreciëren.

Het tweede aspect vind ik nog subjectiever en is een kwestie van geloofwaardigheid. Nee, Beyoncé is geen Rosa Parks maar ik ben er zeker van dat ze als zwarte vrouw - hoe bemiddeld ook - haar deel van de nadelen daarvan al ondervonden heeft. Ik denk daarbij aan haar zus, die expliciet ingaat op dat onderwerp ingaat in haar albums. Als Vlaming ben ik ook nog overgevoelig voor het meerderwaardigheidsgevoel van sommige Franstaligen en ik ben nochtans niet opgegroeid in de loopgraven van 14-18. En de zwarten hebben heel wat meer meegemaakt in hun historie, het is maar normaal dat ze zich daarmee verbonden voelen, hoe rijk en bevoorrecht ze nu ook zijn.

Dat ze in de cataloog van de black history gaat bladeren, en daar uit gaat putten louter vanuit commerciële redenen, geloof ik dan ook niet. Zo zitten in het album wat gospelinvloeden (haar jeugd waarschijnlijk), en haar coverversie van Before I Let Go (van Maze) toont ook aan dat ze verder zoekt dan de meest bekende funkklassiekers. Je authenticiteit bewaren met die sterstatus en met zo'n team van professionals rondom je, zal natuurlijk niet gemakkelijk zijn. Maar ik herhaal: dat is het lot van elke supergroep en dat sommigen haar niet geloofwaardig vinden, kan ik best accepteren.

Ik denk dat bijna iedereen het hier wel over eens is. Op plaat heeft ze een enorme ontwikkeling doorgemaakt.


Hier ben ik het alleen niet mee eens. Het is geen best of, maar voelt eerder als zo'n irritante dj op een schoolfeestje die alleen de eerste 90 seconden van een plaatje draait. Dat net bijna die lekkere break eraan komt en het weer wordt afgekapt. 38 nummers slaat natuurlijk ook nergens op, tenzij zo'n show bijna drie uur duurt.

Om het toch even over een andere boeg te gooien: heeft iemand een idee of de film op moviemeter zou mogen? Ik heb de indruk dat er veel concertfilms opstaan en vind het daarom raar dat deze ontbreekt..

Ik luister het nu voor het eerst maar ik word er vooral erg moe van.
Er zit geen opbouw of rustmoment in, alsof het maar hoogtepunt op hoogtepunt moet zijn en er daardoor dus geen hoogtepunt in zit.

Om de film te zien lijkt me veel leuker.

En dat klopte dus. Ik ben er ook meteen achter waar het verschil in zit.

De wijze om de hele begeleidingsinstrumentatie door een blazers en drumline- universiteitsband te doen is volstrekt uniek en geniaal gedaan maar op plaat klinkt het nogal rommelig omdat je weet dat er veel te zien is maar je ziet niks.

Op film is dat juist echt geweldig. Wat dat betreft is dit meer een audiovisuele ervaring. Niet in de laatste plaats ook door de ongekend knappe dansers.

Geen gezeik, ga kijken op Netflix, prachtige show!

Precies. Show.

Mag niet, want de nadruk ligt op concert en niet op film. Dat er wat omheen wordt gepraat onder het mom van film is eerder regel dan uitzondering bij concertregistraties.

Ik heb de indruk dat je dit best slecht vindt.

In mijn ogen heeft het woord ‘show’ geen negatieve connotatie, maar zo lijkt het wel bedoeld te zijn.

Ok klinkt logisch. De glee concert movie die wél op mome staat deed me gewoon twijfelen. Bedankt voor uitleg.

Live was dit ongetwijfeld een stuk leuker geweest. Eenzaam zittend achter mijn PC is dit toch een stuk minder spannend.

De laatste twee studioplaten van Beyoncé kan ik erg waarderen, deze veel minder. Een totaal gebrek aan dynamiek en vervelende medleys.

Daarnaast werd ik van het kijken van de documentaire nou niet direct overdonderd. De drumband is op zich wel aardig gevonden, maar verder is het een erg eentonig en saai optreden. Ten slotte stoort het enorme ego van Beyoncé ook wel.