Memoriam - Requiem for Mankind (2019)

De derde alweer van Memoriam. Eigenlijk gewoon een reserve-Bolt Thrower. Alleen al de aanwezigheid van Karl Willets en Andy Whale, de bekende oorlogsthematiek en de zware midtempo deathmetal laten niets aan de illusies over dat het iets anders kan zijn. Dit keer klinkt Memoriam wel een stuk geïnspireerder dan eerst. Willets laat weer iets van zijn vertrouwde imposante zelf horen en klinkt minder als een hese prairiewolf. Daardoor druipt de krijgsproza in moddervette klodders de speakers uit.

Het levert zonder meer een ouderwetse heroïsche deathmetalplaat op. Vele malen urgenter dan het fletse Those Once Loyal en de twee alleraardigste Memoriamplaten die hieraan vooraf gingen. Aanradertje.

Vorige 2 platen heb ik geluisterd, en ter kennis aangenomen. Tja...Bolt Thrower is het spook wat rond waart, ook op de vorige 2, maar nu geloof ik het spook weer! Er wordt bewust gekozen om op het pad van de legendarische band door te borduren, en gelukkig maar, maar juist daarom is het zo jammer dat op “For the Fallen” (viel op zich nog wel mee) en nog veel erger “Silent Vergil” hier niet veel overeen kwam qua intense feel die juist Bolt Thrower wel had.
Op deze “Requiem for Mankind” is de geest weer uit de fles, en geloof ik weer in het spook. De nummers pakken je weer bij de kladden en trekken je door de modder op het slagveld, en nostalgische gevoelens krijgen de overhand.
Vernieuwend? Helemaal nergens!
Hapklare brokken Death Metal? Yes!

Het beste van Bolt Thrower, maar dan met veel meer variatie. Ook een fantastische productie.