Robin Trower - Twice Removed from Yesterday (1973)

Can't Wait Much Longer ( het beste nummer wat Trower ooit opnam IMO ) is een overblijfsel van Jude, de band met Frankie Miller en ex-Jethro Tull drummer Clive Bunker die nooit van de grond kwam. Voor de rest zijn Trower's composities allemaal nogal uit dezelfde sjabloon en kunnen zijn geweldige gitaarspel ( à la Jimi rondstreeks Axis ) en Jimmy Dewar's heerlijke zang niet voorkomen dat je ergens rond track 6 de intresse verliest.

Dat heb ik nou ook, alleen veel sneller. Ik ken alleen Hannah en Daydream. Deze twee composities bewijzen dat muzikaal meesterschap nog geen interessante muziek op levert. Die eeuwige echo in Trower's spel komen me de neus uit. Ik ga zowat nog naar Uriah Heep's Mick Box verlangen - diens solo's zijn tenminste kort en puntig.

Best goede muziek, maar de zanger vind ik vervelend saai. Dat maakt het allemaal wel wat langdradig, maar de stijl en spel van Robin, is erg goed.

Saaie zang? Ben ik het niet mee eens.

Dat kan

Ik vind Dewar echt een lekker rauwe stem hebben en ook erg aangenaam. Warm.

Zal je deze I Can't Wait Much Longer ook wel smakelijk vinden .......

BGO gaat trouwens Twice Removed opnieuw uitgeven volgende maand. Dan moest het er maar eens van komen ...... ik heb zo maar het idee dat deze op CD een stuk lekkerder gaat klinken ....

Eigenlijk is dit een powertrio, en op mijn zoektocht langs de oude powertrio's mogen de jaren '70 platen van Trower niet ontbreken.

De wat romantischere, dromerige benadering van de blues vind ik echt heel mooi. Minder boogie en ook nagenoeg geen standards (Rock Me Baby is van BB King).

Ik denk dat er daarom ook gewoon rock als genre staat aangegeven. Een rockplaat dus. Maar wel een ontzettend fijne.

Ik zou Grand Funk - Live eens proberen, minder bluesy en meer power...

Uiteraard ken ik het nodige van Grand Funk (Railroad). Ben er nooit echt van ondersteboven geweest. Er zij meer van die hardrockbands die me minder liggen: Mc5, Blue Cheer, Vanilla Fudge. Maar misschien dat er bij de Grand Funk platen nog wat zit wat me interesseert.

Mijn voorkeur gaat juist uit naar die bluesy kant van de hardrock.

“Mijn voorkeur gaat juist uit naar die bluesy kant van de hardrock.”

Vandaar ook je voorliefde voor “The Mule” .... ik begrijp het helemaal.

The Mule is mijn uitgangspunt, hahaha.
Zoveel oude muziek via hun covers ontdekt.

Deze nu ook op lp. Mijn doel is wel (denk ik) om in elk geval van de jaren 70-periode alles van Trower op lp te hebben.

Songmatig is deze plaat minder sterk dan de opvolgers, maar de energie en de speellust is volop aanwezig. De productie vind ik wat mat maar de gitaren klinken wel erg vet (vooral voor die tijd).