Suicidal Tendencies - Suicidal Tendencies (1983)

Mijn eerste kennismaking Met Suicidal was Institutionalized, gave track !

hey! same here, en ik dacht, wtf!! ( naja,als ik toen engels had gesproken

join the army in huis gehaald, bleek een goeie zet

mn eerste kennismaking met suicidal was een viertal rare amerikanen die uit een busje stapten in scherpenheuvel en na wat aarzelende momenten naar me toekwamen en vroegen of ze wat wiet van me konden kopen...
nadien een geweldig optreden van ze gezien, uiteraard

eerste nummers die ik hoorde waren suicide's an altarnitive en institutonalized, waarna ik enkele cd's, deze ook, heb besteld.
zitten goeie nummers op, strak gespeeld en goede teksten.

Bijna niet te vatten dat dit in 1983 gemaakt werd. De pioneers van de crossover. Een benaming voor dit soort muziek die pas jaren later in 1987 ontstond door het album van D.R.I. met de titel, Crossover.

net binnengekomen op vinyl, via bol. 6 euro! heel lekker, mooi rood en grijs vinyl

Slechte productie, fijne punk, zoals het hoort

Heerlijk classic hardcorepunk/Crossover album van Amerikaanse vloer. Waarom dit album er bij mij in gaat als koek, en de albums erna tot op heden bij mij niet is me een raadsel...alhoewel het album erna ik ook nog wel leuk vind. De rest vind ik daaaaarna slaapverwekkend in tegenstelling tot het pakkende super energieke legendarische ruige debuut en het wel leuke 2e album. 21 jaar geleden heb ik ze gezien in Leiden in de Groenoordhallen in Leiden, morgenavond ga ik ze weer zien in de Melkweg in A'dam. Laat ze a.u.b. veel van deze debuutschijf spelen!

Ik schat zelf in dat ze zo'n vier songs van dit album zullen gaan spelen en zeker niet meer.

Live een wereldband...dat hebben ze vanavond wel bewezen in de Melkweg in A'dam! ! ! Tering, wat een enthousiaste muzikanten en lekker strak ook! (ik zou niet weten waarom deze band minder zou zijn dan bijv. een hele grote Heavy Metal-act als Iron Maiden live, wanneer ik vanavond S.T. door zo'n bril live aanschouw; de crossover bevindt zich op een enorm niveau bij S.T.! ! !) Ik meende trouwens 3 nummers van hun debuut live te tellen in de drukte, maar 'k kan 't iets mis hebben.

Kwam de band voor het eerst tegen op de soundtrack van de film Repo man uit 1984 met onder andere Emilio Estevez en Harry Dean Stanton.Best een leuke film maar echt interessant vonden we de songs van Hardcore/punk bands als Circle Jerks,the Plugz,Fear,Suicidal tendencies en Black flag.De bijdragen van de laatste twee,respectievelijk Institutionalized en TV Party zijn inmiddels uitgegroeid tot klassiekers van het genre.
Het gelijknamige debuutalbum van de groep uit Venice beach,Californië was toen al een tijdje uit in de Verenigde Staten en de berichten en muziekfragmenten die kwamen overwaaien uit Amerika maakten me toch wel erg nieuwsgierig.Heb toen vrij snel een Frontier exemplaar kunnen scoren en de eerste draaibeurten waren niet alleen spectaculair maar zelfs een soort van openbaring.De productie van destijds manager en fotograaf (Waar hij zijn echte bekendheid aan te danken had) Glen E. Friedman was misschien niet goed maar betekende wel een essentiële bijdrage aan het toenmalige,unieke geluid van de Suicidal tendencies.Iets wat in meer of mindere mate ook voor de zang van Mike Muir gold.
Een lichte en razendsnelle sound verpakt in (meestal) korte nummers,teksten vol 'Teenage angst' en toekomstonzekerheid ,een zanger die jachtig zijn teksten vaak meer rappend dan zingend de lucht inspuwt en (in dit geval ook niet onbelangrijk) een soort van gangstyle image dat ST een geduchte reputatie opleverde.
Het allerbelangrijkste zijn evenwel de veertien,zonder uitzondering fantastische hardcore songs die op een niveau uitkomen dat meestal inhoud dat we hier met een genre hoogtepunt te maken hebben.
Institutionalized is zonder twijfel het meest bekende nummer maar het dynamische duo Subliminal en I Saw Your Mommy...is minimaal van hetzelfde kaliber. Ach en dan is er nog de alles overrompelende opener Suicide's an Alternative / You'll Be Sorry,de korte maar zeer krachtige geluidsuitbarstingen in de vorm van Won't Fall in Love Today en Possessed en als laatste niet te vergeten het controversiële I Shot the Devil,dat voor veel Amerikanen,in de originele uitvoering dan,toch wat te ver ging.
Aan de definitieve score doet dat allemaal ten lange leste weinig af want die is natuurlijk torenhoog,tja dat heb je nogal vaak bij een klassieker.

Dit album moest even groeien, maar met elke luisterbeurt waardeer ik weer een nummertje extra tot op het moment dat het gewoon een erg leuk album is.
Soms word ik er zelfs vrolijk van, al zijn de teksten natuurlijk niet al te jolig. De manier dat het wordt gebracht door Mike is erg aanstekelijk, live is ook altijd een feestje. Waardering kan zeker nog stijgen.