Clifford Jordan and the Magic Triangle - Firm Roots (1975)

Beetje vaag, die discografie van Clifford Jordan. Zo heeft SteepleChase bijvoorbeeld 2 CD's uitgebracht met opnamen daterend van 18 april 1975 in een studio in Munchen; Deze Firm Roots en The Highest Mountain. Beide albums bevatten verschillende nummers, maar er is ook overlap, hoewel de speelduur dan weer afwijkt. Het gaat dus waarschijnlijk om verschillende takes van dezelfde nummers. Beetje vreemd om er 2 releases van te maken, waarom niet alles op een dubbel CD denk je dan, maar goed, genoeg gezeurd. Want het gebodene is net als op The Highest Mountain van uitzonderlijk hoge kwaliteit. De begeleiding is uiteraard ook hier van the Magic Triangle, dat zijn Cedar Walton op piano, Sam Jones op bass en Billy Higgins op drums. Samen met Clifford op sax is het een pure, magische vuurwerkshow. Top album, de zoveelste van Clifford Jordan.

Dankzij deze video: Cedar Walton/Clifford Jordan Quartet -1975 - YouTube helemaal in de ban geraakt van deze vier heren. Wat klinkt dit kwartet goed en strak zeg.

Jordan en Walton werken al decennia lang samen. Maar het aantrekken van Sam Jones (bas) en Billy Higgins (drums) is echt een gouden zet. Higgins is een betrouwbare, vliegensvlugge en zeer dynamische hardbop-drummer die niet in de val van het jazzrock/fusion-drummen stapt, en wat dat betreft de jaren 50/60 gewoon doet herleven in de midseventies.

Hetzelfde geldt trouwens voor de rest van de band. Hard/postbop met die typsiche warme en ruimtelijke sound van de jaren '70. Jazz en met name bop was allang niet meer populair rond deze tijd. Maar dit kwartet en de paar platen die ze hebben gemaakt kunnen zich prima meten met de betere '60's bop-platen.

En dan Angel in the Night, met dat prachtige intro op de dwarsfluit waarna het verdergaat als pianotrio, met daarna een zinderende fluitsolo. Dit moet wel één van de mooiste nummers zijn die ik in tijden heb gehoord. Wat een fluitist is Clifford naast een geweldige saxofonist. En dan die bassolo met spaarse piano-akkoorden en met brushes gespeelde drums. Zo hoort een bassolo te klinken.

Een geweldige, warme, ruimtelijke, virtuoze en gevoelige plaat van deze jazz-filosofen.

Sandokan-veld, verplichte kost, makker.

Gaan we luisteren.

Fijne plaat inderdaad, hoewel er maar een kwartet speelt is het allemaal vol en beweeglijk en hoewel er de nodige technische kunststukjes voorbij komen is het allemaal vrij toegankelijk. Het wauw-gevoel komt vooral op de momenten dat Cedar Walton soleert (al is Billy Higgins bijna net zo goed). Sam Jones is af en toe iets te drammerig. Al met al een plaat waarbij ik me voor kan stellen dat ik hem nog een keer spontaan op vinyl aanschaf (vrij makkelijk te krijgen gelukkig) en/ of nog verhoog als hij nog wat meer de kans krijgt in mijn systeem te gaan zitten de komende jaren.