Peter Wolff - Breath (2019)

Bij de naam Peter Wolf ging hier wel een belletje rinkelen. Dat is de zanger van de J. Geils Band, welke na hun hit successen met een flinke ruzie vertrok. Daarmee kwam al een einde aan beide carrières. Tot een verzoening heeft het nooit mogen leiden. Twee jaar geleden overleed J. Geils. Maar hier hebben we te maken met een andere artiest, namelijk Peter Wolff met dubbel f. Dat deze sfeervolle keyboardspeler voorheen mede oprichter was van de Duitse black metalband Downfall of Gaia is misschien zelfs nog ongeloofwaardiger te noemen, maar feitelijk wel juist. Vanuit zijn basisplaats in Hamburg brengt hij een jaar na zijn debuut Repeat nu al zijn tweede eenmansproject Breath uit. Als je de gitaren, vocalen en overige woestenijen weg laat bij zijn vroegere collega’s dan blijft er een kale sfeervolle basis over waarvoor Peter Wolff verantwoordelijk was. Dit ligt niet geheel in het verlengde van Breath, maar de invloeden zijn wel terug te horen. Daarom is er belangrijk om voorgaande te vermelden.

Het broeierige Standing in the Sea wil nog probleemloos aansluiten bij de dreigende metal achtergrond van Wolff. Wel is er hier in het ritme al gekozen voor meer lichtere elementen. Na de onhoorbare overgang naar We Will Survive komen hier al softe dream house partijen bij, die als een zomerse regenbui de zwarte geluidswolken laten verdwijnen. Gedurende Breath zal dit samenspel regelmatig terugkeren. Een natuurverschijnsel tussen twee aardse krachten; Yin en Yang. Harde pianotonen reflecteren zichzelf tegen de terugkaatsende houten klankkast in het herhalende Shadows Crave to Drown. Een stuk avontuurlijker weerklinkt het sensuele Lust Suffer Starving Bane met de epische, bijna cineastische opbouw. Het gebruik van drones in Waves Carry You wil een meer weidse beleving oproepen. Sluimerend wikkelt de industriële percussie zich om het geheel, om vervolgens de track geheel open te scheuren.

Bij Swallow Black Despair wordt een geslaagde poging ondernomen om kleine natuurlijke elementen te laten samensmelten tot iets groots universeels. Dat hierbij de grens tussen ambient house en klassiek in het geding komt is alleen al een mooie waarneming. Nog dromeriger vervolgt Far from Cold Air. Ruimtelijk zweeft het als een sterk sfeervol tussenstuk als koppelende factor tussen de nummers. Wel is de behoefte steeds meer aanwezig om meer van de in het verleden gevormde kunsten van Wolff te horen. Aan die wens voldoet From Darkness You Breathe. Onverwachts wil het halverwege weer meer terug gaan naar de luchtige variant. Grimmig ontplooit I Will Swim zich beangstigend kwaadaardig om afwachtend als een roofdier toe te slaan. Hier komt eigenlijk al het goede samen. Dat er voor deze track gekozen is om Breath aan het publiek te presenteren, is een logische zet, maar laat niet geheel de juiste indruk achter van wat men van de plaat kan verwachten.

Dit ligt wel nog het meeste in het verlengde van Downfall of Gaia, en stijgt ver boven de rest uit. Forsake the Tearing Rage wil zich daar bij aansluiten, en laat nogmaals de kracht horen van deze alleskunner. De toegankelijke dansbare begeleiding wil het een prettige after party flow meegeven, om bijna traditioneel af te sluiten met heuse klassieke pianoklanken. Follow You, Hold You Love is een nachtmerrie die indrukwekkend laat ervaren hoe Wolff in het verleden zijn schetsen inleverde bij de rockende medemuzikanten. Niet onbegrijpelijk dat hieruit een prachtig stuk metal zich kan ontplooien. Dan is And We Chase the Light absoluut een prima rustige afsluiter. Mooi dat Peter Wolff de balans tussen hard en zacht weet op te zoeken. Al neigt de rustige kant wel heel erg naar soft erotica filmmuziek, en blijkt hij meer uit te blinken in de inspannende duistere uitwerkingen. Net niet helemaal geslaagd dus, maar zijn gedurfde opzet wordt gewaardeerd.

Peter Wolff - Breath | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com