Agent Side Grinder - A/X (2019)

A/X is het vijfde studio album van Agent Side Grinder en de opvolger van Alkimia uit 2015. Dit is natuurlijk niet zó heel bijzonder, ware het niet dat we deze keer te maken hebben met een gloednieuwe zanger.

Vind ik dit jammer? Ik weet het eigenlijk eerlijk gezegd niet. Een zanger(es) drukt vaak wél een enorme stempel op het geluid van een band. Een zanger(es) kan dus erg bepalend zijn of je een stuk muziek geweldig vind of nèt niet. Ik vond de vorige zanger helemaal top, maar nieuweling Emanuel Åström bevalt mij ook prima. En, omdat ik regelmatig 'meerstemmige zang' bij Agent Side Grinder hoor, kan dat laatste eveneens een reden zijn waarom ik, althans bij het beluisteren van de studioplaten, geen duidelijke voorkeur heb. Daarnaast hebben inmiddels al zoveel personeelswisselingen binnen de formatie ASG plaatsgevonden, dat je de kluts wel kwijt moet raken of gewoon niet meer in de gaten hebt waar ook alweer die vermaledijde klepel hangt.

Terug naar de huidige muzikale begeleiding van deze nieuwkomer. Een van de andere, meer opvallende stijlkenmerken van Agent Side Grinder zijn de elektronische beats. Er zijn, behalve een incidentele saxofoon, eigenlijk geen andere instrumenten te bespeuren of deze geluiden moeten ergens op de achtergrond uit een of ander elektronisch doosje zijn getoverd. Keyboards eisen bij dit uiterst muzikale gezelschap immers de hoofdrol zo niet de enige rol op. Bovendien klinken deze op A/X wat steviger dan voorheen en daarmee lijken de heren terug te grijpen naar het werk van vóór Alkimia. De post-punk kant van Agent Side Grinder echter, blijkt nu definitief te zijn verdwenen. Maar ondanks het feit dat A/X iets experimenteler uit de geheel elektronische hoek is gekomen - luister maar naar zo'n nummer als Mm/CM inclusief die vreselijke vervorming van de zangpartijen - zijn de beter in het gehoor liggende liedjes gelukkig gebleven. Stripdown werd zelfs een kleine hit in thuisland Zweden. Minder hitgevoelig, maar zeker niet minder fraai is afsluiter Wounded Star met gastzangeres Sally Dige.

Kortom, de meer luchtige, jaren tachtig 'Depeche Mode doorslagjes' kun je eigenlijk overal en altijd wel draaien. Deze liedjes zijn uitermate geschikt om lekker uit je dak te gaan op de dansvloer of de moeite waard om even je zware bankstel/salontafel te verzetten. De overige nummers zijn voornamelijk interessant, mooi of slechts dissonant. U mag het zeggen. Mijn favorieten zijn in elk geval Stripdown, The Great Collapse, Inner Noises en 'last but not least': Wounded Star.

Ik moer erg aan de nieuwe zanger wennen maar het klinkt op het eerste gehoor zeker niet slecht. Ook wel afwisselend vind ik.

Afwisselend is dit album zeker. Ja.... kwestie van wennen misschien. Tenslotte is het verdwijnen van een belangrijk boegbeeld ook niet niks, lijkt mij.

Ik begrijp nog steeds niet waarom de voormalige zanger gestopt is. Hij was eigenlijk het boegbeeld van de band en ook tijdens optredens de aanjager. Ik denk dat zijn vertrek voor de band ook als een verrassing kwam. Daarom vind ik wel dat je ze opnieuw een kans moet geven. Muzikaal zit dit nieuwe album heel goed in elkaar. Prima composities.

Dit is echt een prima plaat voor de liefhebber. Ik blijf wel moeite houden met MM/CM. De sax is mooi gevonden. Echter, een op dergelijke wijze elektronisch vervormde stem was even leuk in 1974, toen ik op de achterbank in de NSU door Duitsland scheurde met het transistorradiootje aan 't oor. Heb de lp van Kraftwerk even later nog gekocht. ?