Billy Harper Quintet - Love on the Sudan (1977)

Ik ben bijna in staat nog eens vijf sterren uit te delen. Ik hou me nog even in en zal deze ook nog een aantal keren grondig herbeluisteren. Maar minder dan 4.5 kan het sowieso niet worden. Wat ben ik blij met mijn bestelling uit Japan

Fuck it ik doe het gewoon.

Dan wil ik deze ook horen.

Fysiek wat lastiger te bemachtigen maar wie weet biedt het web uitkomst. Wel beluisteren over de speakers das een voorwaarde ?

Tja, het is ongetwijfeld prachtige muziek allemaal (ik heb 'm via YT Music beluisterd) en ik wil zeker het enthousiasme niet temperen, want natuurlijk, de muzikanten variëren en de lengte van de uitvoeringen ook, dus de hoge score is meer dan gerechtvaardigd, maar alle drie de nummers ken ik als redelijk gevorderd luisteraar van Billy Harper (en the Cookers) allang natuurlijk; Van Awakening en vooral Priestess heb ik inmiddels meerdere versies in huis en ook Love on the Sudan is al eerder voorbij gekomen. Waarmee ik mij langzaamaan wel begin af te vragen wat dit album dan eigenlijk nog toevoegt.

Ik heb dat probleem zelf iets minder omdat, op het thema na, elke versie voor mij weer uniek is. Daarbij komt dat ik de drie versies op deze plaat, maar vooral ook het titelnummer, op deze plaat tot zijn beste werk vindt behoren. Maar dat is subjectief uiteraard

Ik denk dat daar de schoen een beetje wringt, Soledad. Zeker als het thema zo duidelijk herkenbaar is als bij de meeste Billy Harper songs, begint het hebben van meerdere versies ietwat tegen te staan, ook als de invulling en omlijsting met solo's en improvisaties alle kanten op schiet. Ik heb dat ook bij Monk, hoef niet nog een keer de zoveelste versie van Ruby My Dear of Epistrophy in huis te hebben, hoe anders de versies ook zijn, het thema blijft terug keren en dat klinkt dan toch als een doublure. Bij Monk is het ook nog eens zo, dat heel veel andere artiesten die overbekende nummers coveren. Kom je ze nog vaker tegen...

Maar kijk naar onze scores bij Billy Harper, we zijn het met elkaar eens hoor. Ook dit zijn weer geweldige uitvoeringen, ja, natuurlijk. Billy Harper gaat al heel wat jaren mee in de jazz in 1977 en heeft zich snel ontwikkeld tot een leider van heel groot formaat, dat hoor je hier in elke groef van de plaat terug. Zal 'm ook zeker niet laten liggen mocht ik 'm ooit tegenkomen, maar er actief achteraan gaan, dat hoeft ook even niet voor mij. Er staat nog zoveel meer op mijn wantlist...

Bass – Gregg Maker, Drums – Malcolm Pinson, Piano – Mickey Tucker, Tenor Saxophone – Billy Harper, Trumpet – Everett Hollins

Inmiddels alweer een hele tijd in bezit, de Japanse uitgave op vinyl, en daarmee een van de allerduurste aankopen die ik ooit heb gedaan op muziekgebied. Maar deze is het iedere groef van de plaat meer dan waard om fysiek in huis te hebben. Die Japanse uitgaven op het Denon label zijn subliem van geluidskwaliteit, echt super verzorgd vinyl.

Vergeet dus mijn gezanik van 2 jaar geleden, dit is van voor naar achter en terug genieten geblazen! De urgentie in combinatie met het speelgemak is bij Billy Harper en zijn voor mij onbekende begeleiders op uniek hoog niveau, de hele plaat lang. Hoe drummer Pinson tekeer gaat op de hi-hats bij het intro van Priestess, fenomenaal gewoon. De hoge, zenuwachtige noten die trompettist Hollins onder de solo's van Harper zet, ijzingwekkend goed. En als hij dan zelf soleert, klinkt het ook weer zo gemakkelijk allemaal. Hoor ik daar Hannibal Marvin Peterson?? Dit zijn dan ook nog eens 3 van zijn allerbeste composities. Tijd om mijn score bij te stellen dus.

Momenteel is Billy Harper weer aan het toeren met supergroep the Cookers in de VS, maar ik heb nog geen informatie dat ze de oversteek naar Europa ook weer gaan maken. Laten we het hopen.

Misschien wel mijn favoriete plaat van Billy Harper. En dat is veelzeggend want samen met Mal Waldron en Coltrane scoort hij vaak en consistent hoog bij mij. De Japanse opnames voor Denon zijn zelfs voor Harper nog een klasse apart. Ik kan er eindeloos en zonder enige verveling naar luisteren. En wat deze plaat nog net iets beter maakt: Mickey Tucker achter de piano

Opener 'The Awakening' is een adembenemende intro van 6 minuten passievol tenor toeteren over de vloeiende lijnen van Mickey Tucker. Het is een prachtige manier om alvast te toon te zetten voor de rest van de plaat. Dan zijn de openende akkoorden van diezelfde Tucker ter intro van de Harper classic 'Priestess' pas echt thuis komen. Zoals zoveel van Harper's eigen werk: een bijzonder catchy thema dat de hele dag door je hoofd blijft zingen. Net zoals Harper's scheurende solo's overigens die tot de razendsnelle 64ste noten stuk voor stuk in je hoofd blijven geplakt. Die zware brullende en robuuste toon. Harper is één van de weinige saxofonisten die vaak in de onderste registers van zijn sax zit te rommelen. Het klinkt fantastisch en heeft bijzonder veel power. De heerlijke grooves van bassist Gregg Maker die gezellig rond al het geïmproviseer danst en de subtiele akkoorden van Tucker... En Hollins mag ook niet onbenoemd blijven met een stevige en originele solo.

Op de B kant wordt deze lijn gewoon voortgezet met het lange titelnummer. Dat heeft een prachtig warm refrein, bedachtzaam en vol gevoel ingespeeld. Vervolgens gaat het tempo omhoog en kan er met dezelfde broeierige intensiteit als op kant A worden gesoleerd. Het is 20 minuten lang ademloos luisteren en ik hoor steeds weer nieuwe dingen. Hollins soleert hier met zo ontzettend veel gevoel en souplesse. Het laat je de wenkbrauwen fronsen waarom dit nooit is gereissued sinds de jaren '80. Zelfs helemaal nooit op cd verschenen. De LP's gaan vaak voor rond de 30 euro voor een mooi stuk tweedehands vinyl. Ik kan het alleen maar van harte aanbevelen. Het klinkt fantastisch en de plaat is gewoon fantastisch. Petje af weer de grote meneer Harper.