Faye Webster - Atlanta Millionaires Club (2019)

De nog maar eenentwintigjarige talentvolle singer-songwriter Faye Webster is met Atlanta Millionaires Club al toe aan haar derde album.

Op haar zestiende debuteerde ze met het in eigen beheer uitgebrachte americana album Run & Tell, met naast eigen nummers een cover van Springsteens Dancing in the Dark. Op dit album is ze nog duidelijk op zoek naar een eigen geluid.

Dat eigen geluid begint op haar titelloze tweede album gestalte te krijgen en dat ze nu definitief gevonden lijkt te hebben. Webster komt uit een zeer muzikale familie, zo was bijvoorbeeld haar opa een Texaanse bluegrass gitarist, vandaar de countryinvloeden.

Ze vertoefde ook geruime tijd in hiphopkringen en is geluidtechnisch Aaliyah haar belangrijkste invloed. Hierdoor klinkt regelmatig moderne R&B door in haar liedjes.

De relaxte opener Room Temperature klinkt of je naar een moderne uitgave van De Kilima Hawaiians zit te luisteren, een gevoel wat zeker versterkt wordt als je online de bijbehorende video bekijkt. De steelgitaar speelt dus een belangrijke rol, maar ook de regelmatig subtiel aanwezige Wurlitzer.

Spil in het geheel is echter de veelal lome stem van Webster. De liedjes zijn allen erg persoonlijk, die veelal over hartzeer en andere liefdesperikelen gaan. In eerste instantie was Webster bang om het beestje bij de naam te noemen, maar liet dat idee uiteindelijk varen.

Prijsnummer Jonny gaat dus daadwerkelijk over een jongen die zo heet. Een liedje waarin ze zichzelf erg kwetsbaar opstelt : “Jonny, do you see what you’re doing? What you’re making me think about? This wasn’t supposed to be a love song, but I guess it is now.”. Het kent een sublieme opbouw, waarvoor zelfs strijkers uit de kast gehaald worden en de kers op de taart aan het slot de saxofoon is.

De eerste helft van de songs neigt meer naar country en de andere naar moderne R&B. Helaas beschik in niet over de credits, maar haar geweldige begeleiders zijn een absolute meerwaarde. Hopelijk begeleiden ze Webster als ze op 31 mei optreedt op het Best Kept Secret Festival en het verslavende Atlanta Millionaires Club wordt voorgesteld.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Faye Webster - Atlanta Millionaires Club - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Faye Webster - Atlanta Millionaires Club
Faye Webster vermengt op bijzondere wijze invloeden uit de country en de R&B met bijzonder aangename verleiding als resultaat

Faye Webster is pas 21, maar maakt al een aantal jaren muziek. Op Atlanta Millionaires Club vloeit al haar vorige muziek prachtig samen in een warmbloedige mix van R&B, soul en een beetje country. Atlanta Millionaires Club staat vol met even broeierige als lome klanken, waarbij het heerlijk wegdromen is, maar vergeet ook vooral niet te luisteren naar de uitstekende muzikanten, naar de prima zang, naar de bijzondere mix van invloeden en naar de persoonlijke teksten van de jonge Amerikaanse singer-songwriter. Het valt niet mee om in 2019 nog met een origineel geluid op de proppen te komen, maar Faye Webster slaagt er glansrijk in.

Faye Webster groeide op in Atlanta, Georgia, en kreeg de muziek thuis met de paplepel ingegoten. Als jonge tiener schreef ze vooral countrysongs, maar op de middelbare school groeide de liefde voor hiphop en R&B en omarmde ze vooral de muziek van R&B ster Aaliyah, die overleed toen Faye Webster nog in de luiers zat.

Het lijken uitersten, maar op Atlanta Millionaires Club smeedt Faye Webster met name country en R&B moeiteloos aan elkaar. Atlanta Millionaires Club is niet het eerste album van Faye Webster, maar wel het eerste album voor een platenmaatschappij van naam en faam (Secretly Canadian).

Het album opent direct met zeer dominant aanwezige pedal steel klanken, die wel vaker terugkeren op Atlanta Millionaires Club. De pedal steel en een bijzonder aangenaam klinkend orgel geven de muziek van Faye Webster een country feel, maar de rest van de instrumentatie en de stem van de jonge Amerikaanse singer-songwriter staan veel verder van de country af.

Faye Webster heeft een voorliefde voor lome en zwoele klanken en combineert deze met al even lome en zwoele vocalen. Wanneer je alleen naar de keyboards, de blazers, de ritmes en de zang luistert zal Atlanta Millionaires Club vooral associaties oproepen met pop en R&B, maar dan is er toch ook weer die pedal steel die de muziek van Faye Webster voorziet van accenten uit de Amerikaanse rootsmuziek, waarbij zowel invloeden uit de country als invloeden uit de soul opduiken.

Het is zoals gezegd een bijzondere combinatie, maar het is een combinatie die verrassend goed werkt. Het geluid van de pas 21 jaar oude Faye Webster dringt zich genadeloos op, maar prikkelt ook steeds weer de fantasie. Atlanta Millionaires Club is een zwoel album om lekker bij weg te dromen, maar het is ook een album waarvan je geen detail wilt missen.

Er is helaas maar weinig informatie over de muzikanten op het in Athens, Georgia, opgenomen album, maar het door Drew Vandenberg en Faye Webster zelf geproduceerde album klinkt fantastisch en betovert continu met warmbloedige klanken. Met name aan het begin van het album zijn de rootsinvloeden net wat dominanter, terwijl aan het eind de R&B zich wat meer opdringt, zeker wanneer rapper Father aanschuift, maar het mooist zijn toch de tracks waarin alle invloeden prachtig samenvloeien en Faye Webster meedogenloos verleidt met dromerige klanken.

Ook dan is er meer, want in tekstueel opzicht is de jonge Amerikaanse niet op haar mondje gevallen, wat Atlanta Millionaires Club voorziet van wat extra byte. Het levert een album op dat anders klinkt dan de albums van haar collega vrouwelijke singer-songwriters (hier en daar hoor ik wel wat van Cat Power overigens) en dat zich hierdoor makkelijk weet te onderscheiden. Ik was op basis van haar vorige albums voorzichtig benieuwd naar het nieuwe album van Faye Webster, maar Atlanta Millionaires Club overtreft wat mij betreft alle verwachtingen. Erwin Zijleman

Faye Webster maakt muziek om de opgelopen lichte kater bij weg te drinken. Lome schommelstoel songs om op de veranda bij weg te dromen, of juist in alle wazigheid te ontwaken. Voor de dagen dat je geniet van de warme ondergaande zon, en met een knippering van de ogen de eerste zonnestralen zich alweer aandienen. Met op de achtergrond dicht begroeide bossen en het overstijgende Appalachen gebergtes, en voor haar de skyline van blokkendoos Atlanta, de hoofdstad van Georgia. De folk georiënteerde singer-songwriter weet door haar fotografische verleden al gebeurtenissen vast te leggen. Deze eigenschap weet ze om te buigen tot volmaakte breekbare songs. Want in principe zijn ook dat gewoon momentopnames. Atlanta Millionaires Club laat zich lezen als een groot plaatjesboek met de liedjes als omgeslagen pagina’s. Met een breed arsenaal aan muzikanten brengt ze Atlanta een stap dichter naar je toe.

Met de nodige knipogen naar het stadsleven in het broeierige Come To Atlanta verraad ze haar straat gebonden hiphop roots. Niet dat ze er direct op los rapt, integendeel, maar de flow is wel degelijk aanwezig, dan wel in een Burt Bacharach vintage smoking. In Flowers wordt ze daadwerkelijk ondersteund door rasartiest Father, die zijn rhymes er op los laat gaan en enig spanningsveld weet te creëren. Verder weet ze zich vooral te binden aan de Country met een licht Americana accentje. Faye Webster weerspiegelt een conservatieve kijk op haar zorgeloze leven. Met een mentaliteit van een arrogante dame die verwacht dat alles haar komt aanwaaien. En misschien is dit ook wel zo. Als een souldiva weet ze Jonny te verleiden tot in haar slaapkamer, zonder er enige moeite voor te doen. De kracht ligt verborgen in haar trage sensuele stem, waar in de reprise nog eventjes een zwoele saxofoon wordt toegevoegd.

Het zijn kampvuur juweeltjes, songs die zo gemakkelijk je naar ze toe laten trekken. Gevangen in een droomwereld laten ze iemand hypnotiseren, terwijl de vlammen een heuse bosbrand veroorzaken. Ondertussen laat je jezelf in trance meevoeren, zonder enig besef van wat er rondom gaande is. Ondanks het persoonlijke karakter lijkt Faye het als een buitenstaander te ervaren. Veel meer dan vervaagde retro Polaroid kiekjes zijn het eigenlijk niet. Wonderbaarlijk dat haar iets wat verkouden dicht geknepen neus stem hier fier overeind blijft staan. Met haar derde soloplaat lijkt ze hierdoor te verzanden tot een ingestort zandkasteel, waarvan de eb de laatste resten wegspoelt en er de volgende dag niet eens meer een herinnering aan zal zijn.

Faye Webster - Atlanta Millionaires Club | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Vorig jaar heb ik 1 keer eerder geprobeerd dit album te beluisteren. Toen was ik na track 3 klaar met het luisteren, omdat ik de muziek toch wat te conservatief country vond. Veel Pedal Steel en dat is niet echt een instrument en geluid wat mij aanspreekt. Tevens heb ik veel moeite met de albumhoes. Ik weet niet wat het is en eigenlijk houd ik wel van gekke albumhoezen, maar deze spreekt mij abosluut niet aan.

Nu zo eind 2020 wanneer er redelijk weinig nieuwe interessante releases zijn heb ik me toch nog een keer gewaagd aan dit album. En man wat ben ik verbaasd over de tweede helft van dit album. Hier evolueert de muziek van Faye toch in veel meer dan alleen wat conservatieve geluiden met als hoogtepunt "Flowers". Daar horen we zelfs een rapverse van Father. Faye heeft veel in d'r mars en ben benieuwd waar ze nog meer mee gaat komen. Alleen kan ik nog steeds niet heel veel met het begin van dit album, maar vanaf Jonny is het genieten geblazen.