Melanie - Melanie at Carnegie Hall (1973)

Dit live album niet achtereen gedraaid, dat is voor mij zowat niet te harden. Als ze nou eens voor bijv. 80% minder van dat schapengezanik in haar stem eens achterwege had gelaten, zou het een stuk beter te verhapstukken zijn. Nu heb ik na 2 nummers al zoiets van; Is het nog niet afgelopen.
En tja, ze is een flower child, ook dat gezapige geleuter is niet aan mij besteed. Getuige ws. ook het feit hoe e.e.a door de geschiedenis heen is verlopen met dat peace gedoe.
Daarnaast nog dat gedram op haar akoestische gitaar, wat ik ook niet echt oorstrelend vind en op een gegeven moment gewoon tegen gaat staan.
Nee, ben er niet weg van. Geen noemenswaardige nummers gehoord, of het moet dat in dat geblaat verzuipende nummer zijn van Beautiful People.
Yep, geef mij dan maar Ane Brun, die heeft ook een timbre, maar geeft daar een warme en mooie draai aan. Kan een potje akoestisch gitaar spelen, met een geheel eigen geluid en heeft het talent om oorstrelende en ingetogen liedjes te schrijven met mooie teksten.
Melanie hoort bij het tijdsbeeld van de flower power generatie. Leuk voor degene die er van kan genieten, deze gaat naar zolder om er niet meer vanaf te komen.

Heel mooie acoustische plaat van Melanie.

Sfeervol dubbelalbum van mw. Safka. Op haar website laat ze haar grootste hits gratis downloaden via deze link.

Dit is de tweede live plaat van Melanie, de eerste werd in 1970 uitgegeven. Die eerste live plaat werd zeer goed ontvangen, deze beduidend minder. In 1970 was Melanie nog een aankomend artiest en dat album klinkt ook zo. Enthousiast, een zeer jonge Melanie.
We zijn drie jaar later en Melanie is een gearriveerde artiest, die veel succes kent. Volgens bepaalde recensies klinkt het album vermoeid, is Melanie er niet helemaal bij. Het vele touren en platen maken gaat zijn tol eisen. Zoals ik bij de liveplaat Ballroom Streets heb geschreven ben ik afgelopen december nog naar een optreden van Melanie geweest in Uden. Vergeleken daarbij valt het vermoeide wel mee. Ze zingt op deze dubbel elpee (kringloop 1,50 euro) best goed. Haar gitaarspel klinkt redelijk en er staan een paar hele mooie (redelijk onbekende) nummers op. Say I Got Devil klinkt erg goed en Bitter Bad was voor deze plaat enkel uitgebracht op single. Verder volgens mij ook niet meer, maar dat weet ik niet zeker. Natuurlijk , als je allergisch bent voor de stem van Melanie is dit helemaal niets, maar ik vind het een mooi album met een goede keuze van songs. Het publiek in de Carnegie Hall blijkt er ook van te genieten. Wel klinkt Melanie ook hier tussen de nummers door nog als een verlegen hippie meisje. Dat is in Uden wel anders, het hippie gehalte was zeker nog aanwezig, maar daar zat een echt jaren 60-70 ikoon die deze rol ook prima vervulde.