Lila Downs - Al Chile (2019)

Gemengde gevoelens na de eerste beluistering van het nieuwe album

Slechts 2 nummers van haar hand: Las Marmotas en Son del Chile Frito maar het klinkt iets te veel op de automatische piloot. Wat ik niet gewend ben van deze geweldige (politiek bewogen) zangeres met gouden keeltje. Ook dit laatste gebruikt ze nog zelden. Prettig in het gehoor liggende Cumbia en Norteño (Tex-Mex) gemaakt voor het grote publiek, een prima productie maar wel weinig sprankelend of origineel.

Ook haar kortste album van de 10 die in de afgelopen 20 jaar zijn uitgekomen. Bijna 38 minuten terwijl normaal er gemiddeld 50 a 65 minuten aan compositie's staan op haar albums.

Dear Someone is een Gillian Welch cover met een bijdrage van Norah Jones

Clandestino is een Manu Chao cover die nu gekoppeld wordt aan de grensproblematiek tussen Mexico / VS.

Sé Feliz (gelukkig zijn) is een fijn ingetogen duet met Gepe, is een cover van de Cubaanse zanger / producer Descemer Bueno

La llorona (de huilende vrouw) is al minimaal 2x eerder door Lila opgenomen en als ik het goed herinner heeft ze nog tweemaal via een duet haar bijdrage geleverd aan andere uitvoeringen. Niet de mooiste uitvoering (dat is die op de soundtrack van Elliot Goldenthal - Frida (2002), maar dit is wel een originelere uitvoering met Norteño invloeden.

Wel fijn dat op de laatste twee nummers ze weer deels in 'dialect' zingt dat wil zeggen in de taal van een inheems Mexicaans folk.

Het lijkt inderdaad een vluggertje. Misschien moest ze volgens contract weer een Cd afleveren. Música popular. Niet daar iets mis mee is, maar wat ik van Lila Downs nou juist leuk vond is dat ze daar iets eigens aan toevoegde. Soms een beetje rock, dan weer wat ballade of ranchero. Dat gebeurd op deze CD niet. Weinig creatief dus, en de covers erbij geven het idee dat het een een beetje in elkaar geflanst is. Nog maar eens la Llorona en klaar. Nee deze laat ik liggen, Eén keer luisteren via spotify was wel genoeg.

Heb het nu 8x beluisterd en deze bevalt nu al meer.

Een betere trackvolgorde had dit album waarschijnlijk aantrekkelijker gemaakt. Las Marmotas en La Campanera zou ik verder op het album geplaatst hebben.

Slechts 3 nummers van haar hand is mager maar zie dat dit op haar debuut La Sandunga niet anders was.

Ik vermoed dat het opgroeiende kind (van 7?) die zij en manlief / bandlid Paul Cohen opgenomen hebben ook meer tijd en aandacht opeist. Maar de schoorsteen moet ook roken en dan kan ik me de context van dit album wel zien.

La Llorona is natuurlijk Lila's 'signature song' het allereerste nummer op haar eerste officiële album en ik kan me voorstellen dat Lila het na 20 jaar (en wellicht 500 optredens) het wel eens op een andere manier wil doen.

Ze is alweer bijna 15 jaar niet meer in Nederland geweest en circa 10 jaar Duitsland / Belgium... wordt wel tijd dat ze hier haar neus laat zien. Waren altijd lekker intieme optredens.

Van Cariñito is een heerlijke remix uitgebracht door Mexican Institute of Sound met een vocale bijdragen door de zanger van de Ska Rockers van Panteón Rococó

Ok, toch nog een keer geluisterd. De muziek is op zich wel leuk, cumbia, tecno cumbia, etc., maar er zijn al zoveel bands in Mexico en zuid Amerikaanse landen, die wellicht niet bekend zijn, maar ongeveer hetzelfde maken.
Wist je overigens dat Cariñito oorspronkelijk van de Peruaanse band, Los Hijos del Sol, is? Ze hadden er een hit mee in 1979. Niet zo lang geleden kwam er een cd uit: The roots of chicha, psychedelic cumbia from Peru. Ik vond de cd bij Sounds, en daar staat het origineel van Cariñito op. Het is ook opgenomen in de jaren 2000 door een andere band uit Peru, die Bareto heet, als je van cumbia ed houdt kan ik je die wel aan bevelen.

Wat betreft Lila Downs, ik blijf toch bij haar eerdere albums. Meer verrassing en variatie, maar als ze naar Nederland komt ga ik er wel heen.

Lila is volgens mij al 15 jaar niet meer in Nederland geweest, nog wel in Duitsland maar zelfs daar komen haar recente tournees niet meer. Vaak maar 5 optredens in Spanje en met een beetje geluk ook nog eentje in Londen en Parijs.

Moet zeggen ondanks de lichte teleurstelling dit album me meer is gaan bevallen. Ouder werk is zeker veel meer mooi ingetogen en warmer, maar deze kant van haar is een beetje in het verlengde van het Entre Copa y Copa album van 10-12 jaar geleden. Maar speels, luchtiger, minder politiek beladen.

Grote kans dat het volgende album weer veel meer ingetogen Folk / Wereld zal zijn.

nee, het ziet er niet naar uit. Ik zag haar drie jaar geleden in Lima, Perú, en dat concert swingde lekker, was vrolijk en gevarieerd. Susana Baca mocht ook nog even meedoen. Die kennen elkaar (wist ik niet) blijkbaar al jaren, en haalden herinneringen op aan optredens in Europa.

Valentijnsdag kan niet zonder nummers die speciaal voor deze dag uitgebracht worden, zo ook deze.

Een Spaanstalige versie van Dear Someone, nu getiteld Querido Alguien (wat gewoon de letterlijke vertaling is), en opnieuw fijne harpspel en met Norah Jones die in het Spaans zingt. Waarschijnlijk dezelfde muzikale track met nieuwe vocale partijen over opgenomen.

Lila Downs, Norah Jones - Querido Alguien (Dear Someone) (Cover Audio) - YouTube

Vandaag kwam er een speciale editie van dit album uit met 5 bonustracks. Vier van de vijf waren al bekend voor vandaag, alleen de vrolijke afsluiter is echt nieuw vandaag.

Tiembla (beving) werd onlangs op de Internationale Vrouwendag uitgebracht. Terwijl de meest interessante toevoeging al bijna een jaar uit is: de remix door Mexican Institute of Sound van CarIñito waar Lila wordt bijgestaan door de Ska-Punkers van Panteón Rococó.