Death and Vanilla - Are You a Dreamer? (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Death And Vanilla - Are You A Dreamer? - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Death And Vanilla - Are You A Dreamer?
Death And Vanilla levert een album vol avontuur en betovering af, dat maar blijft intrigeren en dat steeds weer andere wegen in slaat, zonder ook maar een moment te verslappen

De muziek van de Zweedse band Death And Vanilla overtuigde me tot dusver maar ten dele, maar het nieuwe album van de band is een voltreffer. De elektronica op het nieuwe album van de band uit Malmö klinkt net wat donkerder en subtieler en vloeit prachtig samen met wonderschone gitaarlijnen, fraai drumwerk en de benevelende vocalen van Marleen Nilsson. Are You A Dreamer? zet je steeds weer op het verkeerde been, maar tovert ook de mooiste beelden op het netvlies. Het levert een fascinerende luistertrip op die lak heeft aan genres en de inspiratie vaak vindt in een ver verleden. Prachtplaat. Punt.

Ik probeer het al een paar jaar met de albums (tot dusver twee reguliere albums en twee filmsoundtracks) van de Zweedse band Death And Vanilla, maar op een of andere manier weet de band uit Malmö mijn aandacht na een zeer veelbelovende start niet vast te houden.

Death And Vanilla maakt inmiddels al een aantal jaren dromerige elektronische popmuziek, die in eerste instantie vooral schatplichtig was aan bands als Stereolab en Broadcast, maar de Zweedse band heeft ook nooit een geheim gemaakt van haar liefde voor dreampop.

Daar ben ik normaal gesproken niet vies van, maar na een paar keer horen kabbelde het me allemaal net wat te makkelijk voort of bood de muziek van de Zweden me juist net te weinig houvast, waardoor de lome en dromerige klanken van Death And Vanilla het ene oor in en het andere oor weer uit gingen.

Het is allemaal anders bij beluistering van het derde reguliere album van de band. Are You A Dreamer? opent wonderschoon met prachtig subtiele gitaarlijnen, de onderkoelde en dromerige zang van Marleen Nilsson en wat meer ingetogen en net wat donkerder klinkende elektronica. De openingstrack van het derde album van de Zweedse band doet me wel wat denken aan het debuut van Portishead, maar het is wel Portishead met een bijzondere twist.

Marleen en Anders Nilsson kregen dit keer in de studio gezelschap van drummer Måns Wikenmo, die zorgt voor een net wat aardser en organischer geluid. Het is een geluid waarin invloeden uit de dreampop aan terrein hebben gewonnen, maar Death And Vanilla laat zich niet vergelijken met de 1001 bands die een slaatje proberen te slaan uit de dreampop revival, die inmiddels al flink wat jaren aanhoudt.

Are You A Dreamer? is een behoorlijk ingetogen album waarop zoete en sprookjesachtige elektronische klanken worden afgewisseld met donkerdere en bij vlagen ongrijpbare elektronische klanken. Het vloeit prachtig samen met de mooie gitaarlijnen en het prima drumwerk op het album, waarna alles samensmelt door de onderkoelde zang van Marleen Nilsson.

Death And Vanilla overtuigt op Are You A Dreamer? met bijzondere klanken, die aan de ene kant makkelijk verleiden, maar die aan de andere kant het experiment niet schuwen. Af en toe doet het me wel wat denken aan de muziek van Beach House, maar de songs van Death And Vanilla schieten makkelijk andere kanten op en hebben meer sterke wapens dan bezwering en verleiding.

Het is muziek die zeker in het verlengde ligt van de muziek op de vorige albums van de band, maar waar de muziek van de band uit Malmö me in het verleden snel ging vervelen of onvoldoende houvast bood, zijn de acht songs op Are You A Dreamer? allemaal even sterk. Het zijn vaak wat langere songs (5 van de 8 songs klokken boven de vijf minuten) die de tijd nemen voor het opbouwen van de spanning en het inslaan van andere wegen.

Het is knap hoe het Zweedse trio steeds weer andere invloeden aan weet te boren. Van elektronica naar dreampop, van zoete en barokke pop naar psychedelica en ook de invloeden uit de filmmuziek zijn nooit ver weg. Death And Vanilla maakte al twee echte soundstracks, maar ook Are You A Dreamer? is een album dat goed is voor fraaie beelden en dat zou niet misstaan als soundtrack bij een bij voorkeur Franse film.

De Zweedse band sleept er niet alleen allerlei invloeden bij, maar schiet ook door de tijd. Het ene moment ben je in het heden, het volgende moment in de hoogtijdagen van de dreampop, maar Are You A Dreamer? heeft ook een duidelijke 70s feel. De vorige albums wisten mijn aandacht maar moeilijk vast te houden, maar het nieuwe album van Death And Vanilla heeft me nu al een tijdje in een wurggreep en denkt voorlopig niet aan loslaten. Erwin Zijleman

Are You A Dreamer? vraagt de band de luisteraar. Dat is wel een pre, want Death and Vanilla (de band die de sound van Broadcast, met de veel te vroeg overleden zangeres Trish Keenan, in ere houdt) klonk niet eerder zo bedwelmend en dromerig. Het is heerlijk wegzweven op hun nieuwe album, ook al omdat de band de tijd neemt om de songs op te bouwen en ze langzaam maar trefzeker tot een climax brengt.

Are You A Dreamer? is wel een heel toepasselijke titel voor dit album. De muziek zweeft door mijn kamer heen. Death and Vanilla weet op een kunstige manier de "vlotte" soundtrack muziek uit de tweede helft van de jaren 60 met de sound van Air's 'Moon Safari' te verbinden (dat natuurlijk al stevig op die eerder genoemde nostalgie leunde). Het resultaat is een bedwelmende, maar lichte variant van psychedelica die uitnodigt tot het intensief bestuderen van de binnenkant van mijn hersenpan.

Het drumwerk van inhuurkracht Måns Wikendo houdt het Zweedse duo nog enigszins op de grond. Zangeres Marleen Nilsson zweeft altijd, met haar lichte, hese stem. Ze zingt volledig fluisterend. In die zin lijkt Death & Vanilla op het Nederlandse duo Donna Blue. Muzikaal gaat de vergelijking iets mank, omdat de gitaar een grote, veel prominentere rol speelt bij Donna Blue. Bij Death & Vanilla is de gitaar wel de tweede peiler waar het geluid op schraagt.

Are You A Dreamer? heeft ook een nadeel. Het is wel erg eenvormig. Acht songs is echt genoeg voor dit album. Daar staat tegenover dat er veel te genieten valt.

Het bovenstaande is een bewerking van en een aanvulling op een post op WoNoBloG.

Dat het steeds lastiger wordt om bij Zweden te denken aan donkere dreampop, waarbij de indruk gewekt wordt dat je verdwaalt in de woeste wouden aldaar, hebben we aan IKEA te danken. Tegenwoordig leg je de associatie bij Songesand, Bostrak en andere mysterieuze productnamen. Het bosrijke gebied wordt steeds meer uitgedund om onze steriele huiskamers stijlvol op te vrolijken. En toch is daar nog steeds ergens ruimte voor het vanuit Malmö afkomstige Death And Vanilla, die ons al verschillende keren trakteert op aangename sprookjesmuziek, welke zich leent voor de lugubere verhalen van Hans Christian Andersen. Marleen Nilsson verleid je met haar feeërieke vocalen en lokt je steeds dieper haar onheilspellende wereld in. Samen met Anders Hansson is ze mede verantwoordelijk voor de score van Roman Polanski’s The Tenant. Are You A Dreamer? is de opvolger van het tweede album To Where the Wild Things Are….. In de studio werd het duo bijgestaan door het sfeervolle slagwerk van drummer Måns Wikenmo.

Met een heerlijke triphop ruis op de achtergrond gaat A Flaw in the Iris van start. Door veel galm aan de zang van Marleen Nilsson toe te voegen en mooi snaarinstrument gepingel creëer je een warm ruimtelijk geluid. De luide duistere klanken gaan heerlijk samen met de hoge vogel tonen. Dat ze hiermee het koude, altijd in beweging zijnde landschap van het moederland verwoorden, lijkt een logische verklaring. Met het fabelachtige Let’s Never Leave Here weten ze de sages en legendes van het bosrijke omgeving op te roepen. Dat dit de inspiratiebron is voor de vele mooie geschiedenisvertellers die dit gebied rijk is. De invulling is zoet en speels met een hoog kosmisch jaren zeventig gehalte.

Een stuk avontuurlijker weerklinkt Mercier, waar de vocalen van Marleen Nilsson bijna verdrinken in het moeras van overweldigende stemeffecten. Hierbij hoor je overduidelijk de filmische achtergrond van Death And Vanilla terug. Een stukje aantrekkelijke sfeerbepaling met dromerige gitaarlijnen. Eye Bath overstijgt de triphop door niet van een sobere basis uit te gaan. De sprankelende uptempo beats geven het een aangename positieve dansbare vibe. Zelfs het gebruik van dubs en claps wordt toegepast om er een gave clubsound aan te geven. Door de uitgewerkte mix lijkt het net alsof je een obscure maxisingle uit de jaren tachtig in handen hebt.

Met het gothic werkstuk The Hum blijven we in hetzelfde tijdsbeeld hangen, maar begeven we ons op het volgroeide bospad ergens tussen Dead Can Dance en Cocteau Twins in. Met aan de ene kant onkruid, en aan de andere zijde verwilderde bloemen. Death and Vanilla weet er een eigen invulling aan te geven, waardoor ze niet het gevaar lopen van plagiaat te worden beschuldigd. Het toegankelijkere Nothing Is Real wordt begeleid door fraaie zuigende postpunk bas en holle drums, om vervolgens er een verlichtende helderheid aan te geven met new wave synthesizers eindigend met een mooie fade out.

Het dieper gezongen Vesperine laat een meer zwoelere Marleen Nilsson horen. Met de bijna tegen het hese aanleunende stemmige vocalen maakt ze er een regenboog dagdroom van, waarin alle wensen in vervulling kunnen gaan. Wallpaper weet zelfs nog fragmenten shoegazer te verwerken in een New Age achtige setting. De ijle wegzwevende keyboard akkoorden geven het een bijpassend klankbedje. Are You A Dreamer is een hedendaagse Scandinavische opvatting van waar dreampop daar voor staat. Door de groene natuurlijke omgeving heeft het een andere voedingsbodem dan de treurnis van de door zure regen aangetaste klassiekers in dit genre.

Death and Vanilla - Are You a Dreamer? | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com