Blaine L. Reininger - Night Air 2 (2004)

Blaine L. Reininger als nachtburgemeester van de een of andere metropool.
Laten we voor het gemak Amsterdam noemen, of Brussel voor mijn part.
Overdag bruisend, na twaalven een spookstad
Onderuit liggend in een te gele taxi worden we rond gereden in te foute uurtjes.
Ondanks dat elk steegje bekend is, blijft de chauffeur in eerste instantie zwijgen.
Zijn stad is adembenemend.
Het rood van de stoplichten vermengt zich met dezelfde kleur van de bordelen.
Ondanks het rookverbod steekt de bestuurder een sigaar uit.
Vermengt met de bittere rookwolken vormt een stroom aan woorden een weg naar buiten.
Met zijn telefoon houdt hij contact met potentiele klanten.
Drukke kakafonie aan geluiden, met daar doorheen die gesproken rust.
Onzichtbaar voor de buitenwereld vanwege geblindeerde ramen.
Observerend vanuit de zelfkant.

Natuurlijk hoor je Tuxedomoon terug in Night Air 2.
De culturele herkenbare smeltkroes aan stijlen passeert ook hier de revue.
Blaine L. Reininger is mede bepalend voor het geluid van deze onderschatte band.
Maar hier is hij alleen de majorette speler.
Het lukt hem om een duister, maar toch sfeervol geheel neer te zetten.
Een soundtrack voor het nachtleven.
Nee, ik formuleer het verkeerd, een ode aan het nachtleven.
Zijn eigen Theme For Big Cities.
Een avontuurlijke zoektocht tussen pop en klassiek.
Laat mij een volger van je reisgenootschap zijn.