Calvin Michaels - The Hardcover. (2019)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
R&B / Pop
Uitgebracht in eigen beheer
-
Structured Chaos [Intro] (3:08)
-
It Played Us (3:33)
-
Serenity (3:03)
-
Friend Zone (3:45)
-
The Strip [Interlude] (1:02)
-
Do for Love (3:25)
-
The Code (3:38)
-
Heat the Flame (3:37)
-
Black Plight [Interlude] (1:21)
-
Ruston Way (Mo'shep & B.) (3:07)
-
Feel Good: Tena Alesha [Interlude] (1:09)
-
Addicted (3:26)
-
Transparency [Interlude] (0:46)
-
The Affirmation (4:15)
-
Jaded View Jaded Blue (3:53)
-
July 11th (3:45)
-
Tenacity (3:30)
-
Frequency (5:06)
-
The Way It Goes (2:24)
-
Can I Come Through? (4:00)
-
Everything (3:54)
-
The Hardcover [Outro] (2:58)
0
geplaatst: 9 mei 2019, 22:38 uur
Laat ik eens met het negatieve beginnen: die interludes zijn niet meer van deze tijd wat mij betreft. Het maakt een album langdradig en ik vind ze overbodig. The Hardcover. (met een punt) telt er vier en dan heb je nog een intro en een outro.
En dan kan ik door naar de rest: het klinkt allemaal wel erg jaren '80 en '90 en dan denk ik gelijk aan Janet Jackson, haar broer Michael en af en toe een beetje Prince. Ook D'Angelo hoor ik er heel af en toe in.
Niet heel erg hippe r&b anno 2019 zou je zeggen en misschien daarom juist ook wel weer interessant. Het zijn gevaarlijke vergelijkingen, want laat ik er gelijk bij zeggen dat Calvin Michaels het bij lange na niet haalt in vergelijk met deze grote namen. Ik zou bijna zeggen: leuk geprobeerd.
Misschien komt dat ook wel een beetje omdat Michaels een 'selfmade man' is. Geen groot label achter hem, dus alles in eigen beheer en dat hoor je ook wel een beetje. Het wekt wel enige sympathie, maar dit soort sympathie is natuurlijk niet genoeg.
Het album had een stuk korter gemogen. De tijd waarin artiesten doorlopend van dit soort lange albums afleverden ligt toch wel achter ons. Iets kritischer te werk gaan op dat vlak had geen kwaad gekund.
Nu hoor ik best leuke dingen, maar door de enorme lengte van het album gaat het me ook wel weer tegenstaan. Dat is jammer, want er zit potentie in Michaels en hij duikt in een gat dat er momenteel wel is door terug te gaan in de tijd en dat proberen te vertalen naar nu.
Hij slaagt er niet helemaal in, maar toch is het een artiest om in de gaten te houden. Misschien zijn volgende?!
En dan kan ik door naar de rest: het klinkt allemaal wel erg jaren '80 en '90 en dan denk ik gelijk aan Janet Jackson, haar broer Michael en af en toe een beetje Prince. Ook D'Angelo hoor ik er heel af en toe in.
Niet heel erg hippe r&b anno 2019 zou je zeggen en misschien daarom juist ook wel weer interessant. Het zijn gevaarlijke vergelijkingen, want laat ik er gelijk bij zeggen dat Calvin Michaels het bij lange na niet haalt in vergelijk met deze grote namen. Ik zou bijna zeggen: leuk geprobeerd.
Misschien komt dat ook wel een beetje omdat Michaels een 'selfmade man' is. Geen groot label achter hem, dus alles in eigen beheer en dat hoor je ook wel een beetje. Het wekt wel enige sympathie, maar dit soort sympathie is natuurlijk niet genoeg.
Het album had een stuk korter gemogen. De tijd waarin artiesten doorlopend van dit soort lange albums afleverden ligt toch wel achter ons. Iets kritischer te werk gaan op dat vlak had geen kwaad gekund.
Nu hoor ik best leuke dingen, maar door de enorme lengte van het album gaat het me ook wel weer tegenstaan. Dat is jammer, want er zit potentie in Michaels en hij duikt in een gat dat er momenteel wel is door terug te gaan in de tijd en dat proberen te vertalen naar nu.
Hij slaagt er niet helemaal in, maar toch is het een artiest om in de gaten te houden. Misschien zijn volgende?!
* denotes required fields.
* denotes required fields.