The Ballet - Matchy Matchy (2019)

First Time in a Gay Bar... oef dat is al heel wat jaartje geleden. Mijn kennismaking met The Ballet is overigens ook al weer 8 jaar terug de tijd in.

Het tweede album Bear Life was de kennismaking doordat Scott Matthew een bijdrage leverde. Debuut Mattachine! werd gelijk meegenomen. Heerlijke indie gaypop die ik toen vergeleek met The Hidden Cameras.

De derde, I Blame Society, deed het wat minder voor mij en eerlijk is eerlijk; de eerste twee zijn ook wel aardig weggezakt bij mij.

De vraag is dus of Matchy Matchy weer een stijgende lijn kan gaan veroorzaken of dat dit eenzelfde lot ondergaat als de voorganger.

Ik twijfel nog even: het is allemaal lieflijk en soms zelfs een beetje neuzelig. De jaren '80 liggen op de loer (hallo Pet Shop Boys en Erasure). En zelfs Belle and Sebastian invloeden zijn hier en daar hoorbaar. Wat dat aan gaat is afsluiter You're Mine en nogal afwijkend nummer en voor mij een wat lelijke kers op de taart. Een vrij zoete taart met aardig wat slagroom 'on top'.

But I'm a Top... tja, de humor kan ze niet ontzegd worden: “Outside I look like a girl. Inside I feel like a girl. Why doesn’t anyone believe me, when I say I’m a top?”.

Het bubbelt lekker op dit album, en bubbels kunnen heerlijk zijn. De vraag is alleen: voor hoelang?

The Ballet geeft ons een kijkje in het moderne hedendaagse homoseksuele leven in New York. De spanning van het uitgaansleven is totaal niet aanwezig. Eerder een vorm van truttige burgerlijkheid, alsof de emancipatie daar al eeuwen geleden zich voltrokken heeft. Schijn bedriegt uiteraard, de acceptatie is nog steeds geen gemeengoed. Op veel plekken in de wereld is de worsteling met de geaardheid waarschijnlijk een stuk lastiger, zelfs een dagelijkse strijd. Ondanks dat Matchy Matchy veel raakvlakken heeft met de homoseksuele synthbands uit de jaren tachtig, wordt hier veel minder een statement uitgedragen, en zijn ze ook niet uit om te provoceren. Het lijkt wel alsof het duo Greg Goldberg en Craig Willse op een roze wolk leven, ergens ver rijkend boven de rest van de wereld. Met hun muziek richten ze zich vooral tot “the incrowd”, hun eigen kleine groep volgelingen, die een soortgelijk leventje hebben opgebouwd. Al ligt de nadruk meer op het scheppen van een vrije maatschappij, waar geen onderscheid wordt gemaakt.

In principe veranderd er weinig in wat het duo hier laat horen, en borduren ze in handwerkpatronen voort op het knusse huis, tuin en keuken gevoel van hun vorige drie albums. En misschien is het juist wel goed zo. Door juist op deze manier de nadruk te leggen krijg je een totaal andere visie op hun leven. Met een hoog knuffelgehalte wordt de spanning bezongen van het eerste bezoek aan een ontmoetingsplaats in First Time in a Gay Bar. Het is voornamelijk een lieve plaat geworden, met een hoog speelse tederheid. Door de zangpartijen krijgt het ook iets zachts, nergens enige vorm van stemverheffing, om zichzelf krachtig te presenteren. De kilte van vroegere tijden ondergaat een verfrissende wasbeurt. Door een scala aan hedendaagse dance en trance bliepjes toe te voegen aan de degelijke gedateerde, maar oh zo herkenbare eighties basis, ontstaat een kindvriendelijke sound. Al moeten die toch regelmatig hun oren dicht houden, wat betreft de ontboezemingen van Greg Goldberg. Sporadisch weet hij er een mooi rauwer randje aan toe te voegen, zoals in het springerige But I’m A Top. Verder is het voornamelijk toegankelijke dreampop.

Als je goed luistert naar de verhalende voordracht, dan hoor je toch genoeg twijfel terug. Het is allemaal wat minder rooskleurig wat we hier voorgeschoteld krijgen. De verpakking is echter zo baby roze, waardoor je dit direct al vergeet. Ook wordt er genoeg stil gestaan bij de pioniers uit de New Wave periode in de heerlijke felle gitaarklanken die baden in het spetterende keyboard golfslagbad. Alles zo veilig mogelijk. Pas echt los gaan ze bij het afsluitende You’re Mine. Met flinke doorhakkende gitaren hoor je opeens een totaal andere sound. Eerlijk gezegd, had ik gehoopt op meer van dit soort aangename explosies. Dat de sympathieke zweverige vocalen hier ook aansluiting bij vinden, is verrassend en een verademing. Matchy Matchy is een slaapkamerplaat, maar dan eentje om rustig bij weg te dromen. Verwacht geen opgewonden nachten, maar vooral lekker met het duimpje in de mond vredig de oogjes sluitende onschuldigheid.

The Ballet - Matchy Matchy | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com