Ela Orleans - Movies for Ears (2019)

The Season is een geweldig, stuwend nummer!

Als artistiek kunstenaar wacht je op de mogelijkheid om je beste werk te exposeren in een galerie. Flink sorteren en vervolgens concluderen dat niet alles thematisch geschikt is. Wat doe je dan, kies je voor de indrukwekkendste werken, of voor een aantal sterk bij elkaar passende producties. Dat laatste heeft Ela Orleans willen bereiken met haar album die de prachtige titel Movies For Ears draagt. Al kiest een schilder er niet voor om zijn doeken voor de tentoonstelling over te verven, Ela doet dat dus wel. De Poolse in Auschwitz geboren multi instrumentalist is opnieuw aan de slag gegaan met viool, gitaar en piano. Ze voegt nieuwe dieptes toe, meerdere lagen over elkaar, en werkt de oneffenheden weg. Van oorsprong is het geen nieuw werk, maar is het een samenvatting van nummers die ze gedurende de periode van 2001 tot en met 2012 gemaakt heeft. In 2015 was er al sprake dat het project zou verschijnen, maar blijkbaar is de uitvoerende pas nu helemaal tevreden met het eindresultaat. Ze heeft in het verleden vooral credit weten op te bouwen met het muzikaal inkleuren van oude stomme films, door daar een nieuwe belevingsdimensie aan toe te voegen.

Het herfstachtige The Season mag zeer aangenaam het geheel openen. Door de sterke elektronische begeleiding, heerlijke orgelklanken en haar zwaardere zangstem roept het postpunk gevoelens op. Het is te kort door de bocht om haar daar onder te brengen, al weet ze dat sfeertje later nogmaals treffend op te roepen in I Know. Door de vocalen krijgt het vrolijk gestemde Walkingman een naargeestige invulling. Met een dronken weemoedig accent in haar voordracht laat ze horen dat de kwaliteiten niet op dat gebied gezocht moeten worden. Verrassend genoeg gaat ze flink de hoogte in het Franse chanson achtige Light At Dawn, welke zich prima kan nestelen in een Twin Peaks episode. Hierbij verraad ze overduidelijk dat het een collage aan songs betreft, gemaakt in een langere periode. Het hoogtepunt is absoluut het retro sixties gerichte In The Night, waar heerlijke psychedelische hoogstaande gitaarakkoorden er een prettige swing aan weten te geven. Ook het mysterieuze Planet Mars weet met de ondergedoopte zang gevolgd door grimmige ska flows aardig wat indruk te maken. Die invloed komt net een stuk minder tot zijn recht bij het daarop aansluitende Apparatus.

Gedurende het overige aanbod blijft ze met de goed gevonden drumsamplers te weinig overtuigen. Ondanks het vele geknutsel aan de tracks is de afronding met regelmaat slordig en wil het niet veel indruk maken. De werkwijze gericht op een coherent eindresultaat wordt niet behaald. De oorzaak hiervan is voornamelijk terug te herleiden tot het gebrekkige zangtalent wat Ela bezit. Movies For Ears is niet het toegankelijke geheel geworden, waar de artiest op gehoopt had. Te vaak wordt er gebruik gemaakt van bestaande composities, die in gesamplede vorm niet genoeg toevoegen. De kille keyboard klanken verraden haar Oost Europese afkomst, maar daar overheen ligt een afdekkende warme deken die ze gebreid heeft in haar nieuwe regenachtige basis, het Schotse Glasgow. Juist hierdoor krijgen de verstikkende tracks niet de mogelijkheid om te ademen. Je hoort overduidelijk de muzikaliteit terug van Ela Orleans, maar om een breed gerichte popplaat te produceren is ze niet in geslaagd.

Ela Orleans - Movies for Ears | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com