Kacy & Clayton - Carrying On (2019)

Ik wil dit zo graag goed vinden. De combinatie is interessant. De titels roepen me. De hoes roept me. Het insert van de LP met landkaart etc vind ik erg mooi.

Maar vooral de eerste 3 nummers doen me he-le-ma-al niks. Wellicht gewoon verkeerd gekozen, maar vind de stem van Kacy hier niet passen. Of de muziek te kaal waardoor haar nét geen Emmylou en te weinig karakteristiek om zich bv. te meeten met een Lucinda Williams. De nummers gezongen door Clayton vind ik dan weer een verademing. (Tevens het tweede nummer). Jammer, want zodra hij meer op gang komt is het best genietbaar allemaal.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacy & Clayton - Carrying On - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kacy & Clayton - Carrying On
Kacy & Clayton stuwen elkaar inmiddels al een aantal jaren naar grote hoogten en doen er op hun nieuwe en lekker gruizig klinkende album nog een schepje bovenop

De samenwerking tussen Kacy Anderson en Clayton Linthicum smaakt al jaren naar meer en doet dat ook weer op het uitstekende Carrying On. Het album werd, net als zijn voorganger, geproduceerd door Wilco’s Jeff Tweedy, die het Canadese duo nog wat verder de jaren 60 in sleept. Invloeden uit de folk worden vermengd met onder andere countryrock, psychedelica en rock ’n roll en steeds is er een hoofdrol voor het gruizige gitaarwerk van Clayton en voor het vocale vuurwerk van Kacy, die steeds beter gaat zingen. Het levert een retro album op dat zowel tijdloos als urgent klinkt en dat je meesleept op een muzikale reis door de tijd.

Carrying On is het vierde album van Kacy & Clayton en de opvolger van het twee jaar geleden verschenen en in brede kring geprezen The Siren’s Song.

Kacy Anderson en Clayton Linthicum groeiden vlak bij elkaar op in Wood Mountain Uplands, op het platteland van Saskatchewan, Canada. De twee zijn familie en al hun hele leven bevriend, maar maken pas sinds een aantal jaren samen muziek.

Clayton Linthicum deed dit in eerste instantie als uitstapje naast zijn band The Deep Dark Woods, maar inmiddels lijkt te hebben gekozen voor de samenwerking met Kacy Anderson.

Dat de samenwerking nog steeds werkt hoor je in de openingstrack van Carrying On. Clayton Linthicum speelt prachtige gitaarakkoorden en Kacy Anderson zingt de sterren van de hemel. De heldere stem van de Canadese zangeres doet af en toe denken aan Sandy Denny, maar heeft op Carrying On ook wel wat van landgenote Margo Timmins, de zangeres van Cowboy Junkies. De zang van Kacy Anderson herinnert ook nadrukkelijk aan de jaren 60 en ook het licht gruizige gitaarwerk van Clayton Linthicum refereert meer dan eens aan dit decennium.

Ik hou van vrouwenstemmen en je hoort mij dan ook niet klagen wanneer Kacy in vocaal opzicht de hoofdrol pakt, wat ze op het grootste deel van Carrying On doet, maar ook Clayton is een uitstekend zanger en bovendien kleuren de stemmen van de twee prachtig bij elkaar.

Carrying On werd, net als voorganger The Siren’s Song, geproduceerd door Wilco voorman Jeff Tweedy, die al sinds het tweede album van Kacy & Clayton fan is van het Canadese tweetal. Tweedy haalde het duo naar zijn studio in Chicago en koos dit keer voor een net wat soberder geluid. Het is een geluid waarin het losse en soms rauwe gitaarwerk nadrukkelijk naar de voorgrond is gehaald, wat Carrying On voorziet van een bijzonder geluid.

Het is een geluid dat, mede door het bijzondere gitaarwerk, zo lijkt weggelopen uit de jaren 60. Kacy & Clayton verwerken uit dit decennium invloeden uit zowel de Britse als de Amerikaanse folk en uit de countryrock, maar voegen dit keer ook flink wat psychedelica en een vleugje Westcoast pop en rock ’n roll toe.

Eerder gaf ik aan dat de stem van Kacy Anderson me dit keer wel wat aan die van Margo Timmins doet denken en ook in muzikaal opzicht hoor ik wel wat raakvlakken met Cowboy Junkies, al flirt die band niet zo nadrukkelijk met invloeden uit de jaren 60. Kacy & Clayton doen dat als gezegd zeer nadrukkelijk, maar het zit me niet in de weg.

De songs op het album zijn stuk voor stuk aansprekend en vertellen mooie verhalen over de Canadese uithoek waar Kacy & Clayton opgroeiden, de gitaren klinken geweldig, de productie is trefzeker en met name Kacy zingt op Carrying On echt prachtig.

Carrying On kan absoluut in het hokje retro worden geduwd, maar de tijdloze songs van het Canadese tweetal klinken opvallend urgent. De samenwerking tussen Kacy Andersen en Clayton Linthicum smaakt inmiddels al enkele jaren naar meer en Carrying On laat horen dat de rek er nog niet uit is. In vocaal en muzikaal opzicht zet het tweetal ook dit keer een stap en de productionele vaardigheden van Jeff Tweedy doen de rest. Van mij mogen Kacy en Clayton nog even doorgaan, zeker wanneer dit uitstekende platen als Carrying On oplevert. Erwin Zijleman

Alles ademt eind jaren 60/begin jaren 70 uit bij deze plaat. De hoes , zeker de achterkant geheel in flower power stijl, hoe ze er uit zien , zelfs de snor van Clayton Lithicum. Ergens las ik dat het neef en nicht zijn en ze verknocht zijn aan hun geboortegrond in Canada.
Clayton Linthicum is een (oud) lid van Deep Dark Woods, waar ik ook een aantal cd's van heb. Bij deze groep ruik je bijna de Canadese bossen en de wildernis.
Maar zoals ik al schreef ademt deze plaat eind jaren 60/begin jaren 70 uit, de hippie beweging, flower power, maar ook Westcoast muziek. Geen hippie muziek met allerlei oosterse invloeden, maar meer de wat psychedelische insteek. Dat komt ook wel door de productie, die dit juist bevordert. De elektrische gitaar is redelijk bepalend en zorgt voor een mooi open psychedelisch effect. Zowel Kacy als Clayton hebben mooie stemmen, die ook samen prachtig klinken.
De teksten zitten vol heimwee, naar hun jeugd op het platteland van Canada, het 'home' gevoel dat nu vaak een 'heimwee' gevoel is. Wat dat betreft past die muziek daar mooi bij.
Maar ze schuwen ook de zware onderwerpen niet, zo gaat 'Mom and Dad Waltz # 2', hoe het is om in een bijstandsgezin te wonen.
‘Providence Place’ is een melancholische schets van de ziekte van Alzheimer en de angst die wordt opgeroepen door het oprukkende vergeten. In het nummer is een muzikant bezig zijn bezittingen in te pakken en zich klaar te maken om naar een pensioneringsgemeenschap te verhuizen. Hij hangt letterlijk en figuurlijk zijn instrumenten op terwijl hij beseft hoe groot zijn geheugenverlies is: “Ik ken dit deuntje al tijden / Maar ik kan me de naam niet herinneren”
De hele plaat laat de menselijkheid horen, die er voorheen nog was zonder dat het een verheerlijking is van het verleden of sentimenteel. Maar een eerlijke, soms zelfs wat rauwe (tekstueel) plaat.
Ik ben benieuwd naar de andere platen van dit duo en draai hem nog maar eens een keer om, ik heb tenslotte de vinyl versie. Maar bij zo'n plaat met een knipoog naar het verleden hoort dat natuurlijk ook.